Kodeks postępowania karnego (dział XIII-XV)

DZIAŁ XIII

POSTĘPOWANIE W SPRAWACH KARNYCH ZE STOSUNKÓW MIĘDZYNARODOWYCH

Rozdział 61

Immunitety osób należących do przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych

Art. 578. Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów karnych:

1) uwierzytelnieni w Rzeczypospolitej Polskiej szefowie przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych,

2) osoby należące do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw,

3) osoby należące do personelu administracyjnego i technicznego tych przedstawicielstw,

4) członkowie rodzin osób wymienionych w pkt 1-3, jeżeli pozostają z nimi we wspólnocie domowej,

5) inne osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych na podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.

Art. 579. § 1. Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów karnych w zakresie czynności pełnionych podczas i w związku z wykonywaniem ich funkcji urzędowych, a na zasadzie wzajemności w pozostałym zakresie:

1) kierownicy urzędów konsularnych i inni urzędnicy konsularni państw obcych,

2) osoby zrównane z nimi na podstawie umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.

§ 2. Kierownik urzędu konsularnego oraz inni urzędnicy konsularni państw obcych podlegają zatrzymaniu lub tymczasowemu aresztowaniu jedynie w razie zarzutu popełnienia zbrodni. O ich zatrzymaniu lub tymczasowym aresztowaniu zawiadamia się niezwłocznie Ministra Spraw Zagranicznych.

§ 3. Poza wypadkiem określonym w § 2 osoby te mogą być pozbawione wolności tylko w wykonaniu prawomocnego wyroku sądu polskiego.

Art. 580. § 1. Przepisów art. 578 i 579 nie stosuje się, gdy państwo wysyłające zrzeknie się w sposób wyraźny immunitetu w stosunku do osoby wymienionej w tych przepisach.

§ 2. W stosunku do funkcjonariuszy organizacji międzynarodowych korzystających z immunitetu o zrzeczeniu, o którym mowa w § 1, rozstrzyga właściwa organizacja międzynarodowa.

Art. 581. § 1. Osoby wymienione w art. 578 nie są obowiązane do składania zeznań w charakterze świadka lub do występowania w charakterze biegłego lub tłumacza; można jednak zwrócić się o wyrażenie przez te osoby zgody na złożenie zeznań albo na wystąpienie w charakterze biegłego lub tłumacza.

§ 2. W razie wyrażenia zgody, o której mowa w § 1, wezwania doręczone tym osobom nie mogą zawierać zagrożenia stosowaniem środków przymusu, a w razie niestawiennictwa na wezwanie lub odmowy złożenia zeznań nie można wobec nich stosować tych środków.

Art. 582. § 1. Do osób wymienionych w art. 579 stosuje się odpowiednio art. 581, jeżeli okoliczności, których zeznania lub opinie mają dotyczyć, związane są z wykonywaniem przez te osoby funkcji urzędowych lub służbowych, a na zasadzie wzajemności także w zakresie innych okoliczności.

§ 2. Osoby wymienione w art. 578 i 579 nie są obowiązane do przedstawienia korespondencji i dokumentów odnoszących się do tych funkcji.

Art. 583. § 1. Przeszukania pomieszczeń przedstawicielstwa dyplomatycznego można dokonać tylko za zgodą szefa tego przedstawicielstwa lub osoby czasowo pełniącej jego funkcję.

§ 2. Do przeszukania pomieszczeń konsularnych konieczna jest zgoda kierownika urzędu konsularnego lub osoby czasowo pełniącej jego funkcje albo szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego.

Art. 584. Przepisów art. 578-583 nie stosuje się do osób w nich wymienionych, w zakresie czynności nie pełnionych podczas i w związku z wykonywaniem ich funkcji urzędowych, jeżeli są obywatelami polskimi lub mają w Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania.

Rozdział 62

Pomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych

Art. 585. W drodze pomocy prawnej mogą być dokonywane niezbędne czynności postępowania karnego, a w szczególności:

1) doręczanie pism osobom przebywającym za granicą lub instytucjom mającym siedzibę za granicą,

2) przesłuchiwanie osób w charakterze oskarżonych, świadków lub biegłych,

3) dokonywanie oględzin oraz przeszukiwanie pomieszczeń, innych miejsc i osób, zajęcie przedmiotów i wydawanie przedmiotów tych za granicę,

4) wzywanie osób przebywających za granicą do osobistego dobrowolnego stawiennictwa przed sądem lub prokuratorem w celu przesłuchania świadka lub konfrontacji, jak również doprowadzanie w tym celu osób pozbawionych w tym czasie wolności,

5) udostępnianie akt i dokumentów oraz informacji o karalności oskarżonych,

6) udzielanie informacji o prawie.

Art. 586. § 1. O doręczenie pisma przebywającej za granicą osobie, która ma obywatelstwo polskie, lub o przesłuchanie takiej osoby w charakterze oskarżonego, świadka lub biegłego sąd lub prokurator zwraca się do polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

§ 2. W razie niemożności dokonania czynności w sposób określony w § 1, można zwracać się o dokonanie tych czynności do sądu, prokuratury lub innego właściwego organu państwa obcego. W wypadku przeszukania, zajęcia i wydania przedmiotu należy do wniosku dołączyć odpis postanowienia sądu lub prokuratora nakazującego przeprowadzenie tej czynności w danej sprawie.

Art. 587. Sporządzone na wniosek polskiego sądu lub prokuratora protokoły oględzin, przesłuchań osób w charakterze oskarżonych, świadków, biegłych lub protokoły innych czynności dowodowych, dokonanych przez sądy lub prokuratorów państw obcych albo organy działające pod ich nadzorem, mogą być odczytywane na rozprawie na zasadach określonych w art. 389, 391 i 393, jeżeli sposób przeprowadzenia czynności nie jest sprzeczny z zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 588. § 1. Sądy i prokuratorzy udzielają pomocy prawnej na wniosek sądów i prokuratorów państw obcych.

§ 2. Sąd i prokurator odmawiają udzielenia pomocy prawnej i przekazują odmowę właściwym organom obcego państwa, jeżeli żądana czynność byłaby sprzeczna z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej albo naruszałaby jej suwerenność.

§ 3. Sąd i prokurator mogą odmówić udzielenia pomocy prawnej, jeżeli:

1) wykonanie żądanej czynności nie należy do zakresu działania sądu lub prokuratora według prawa polskiego,

2) państwo, od którego wniosek o udzielenie pomocy prawnej pochodzi, nie zapewnia w tym zakresie wzajemności,

3) wniosek dotyczy czynu, który nie jest przestępstwem według prawa polskiego.

§ 4. Do czynności procesowych, dokonywanych na wniosek sądu lub prokuratora państwa obcego, stosuje się ustawy polskie. Należy jednak uczynić zadość życzeniu tych organów, aby przy dokonaniu czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 5. Koszty udzielania pomocy prawnej ustala się zgodnie z art. 616-619.

Art. 589. § 1. Wezwany z zagranicy świadek lub biegły nie będący obywatelem polskim, który stawi się dobrowolnie przed sądem, nie może być ani ścigany, ani zatrzymany, ani też tymczasowo aresztowany z powodu przestępstwa będącego przedmiotem danego postępowania karnego i jakiegokolwiek innego przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem polskiej granicy państwowej. Nie może być także w stosunku do niego wykonana kara orzeczona za takie przestępstwo.

§ 2. Świadek lub biegły traci ochronę przewidzianą w § 1, jeżeli nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chociaż mógł to uczynić, w ciągu 7 dni od czasu, gdy sąd oznajmił mu, że obecność jego stała się zbędna.

§ 3. Wezwanemu świadkowi lub biegłemu przysługuje zwrot kosztów podróży i pobytu oraz zwrot utraconego zarobku, a biegłemu – wynagrodzenie za sporządzenie opinii.

§ 4. W wezwaniu doręczonym świadkowi lub biegłemu stale przebywającemu za granicą należy zamieścić pouczenie o treści przepisów § 1-3. Nie należy natomiast zamieszczać zagrożenia stosowaniem środków przymusu z powodu niestawiennictwa.

Art. 589a. (458) § 1. Wobec osoby pozbawionej wolności na terytorium państwa obcego, czasowo wydanej w celu złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej przed polskim sądem lub prokuratorem, sąd okręgowy miejsca wykonania czynności zarządza umieszczenie osoby wydanej w polskim zakładzie karnym lub areszcie śledczym na czas jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nieprzekraczający jednak czasu pozbawienia wolności określonego w państwie wydającym.

§ 2. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.

Art. 589b. (459) § 1. Pomoc prawna w postępowaniu przygotowawczym między polskimi organami uprawnionymi do prowadzenia tego postępowania oraz właściwymi organami państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub innego państwa, jeżeli pozwala na to umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo na zasadach wzajemności, może także polegać na wykonywaniu czynności śledztwa w ramach wspólnego zespołu śledczego, zwanego dalej „zespołem”.

§ 2. Zespół powołują, w drodze porozumienia, Prokurator Generalny oraz właściwy organ państwa, o którym mowa w § 1, zwanego dalej „państwem współpracującym”, na potrzeby określonego postępowania przygotowawczego, na czas oznaczony.

§ 3. Porozumienie o powołaniu zespołu powinno określać:

1) przedmiot, cel, miejsce i okres współpracy,

2) skład zespołu, ze wskazaniem osoby kierującej,

3) zadania poszczególnych członków zespołu.

§ 4. W porozumieniu o powołaniu zespołu można zastrzec możliwość dopuszczenia do prac w zespole, w określonych warunkach, przedstawiciela instytucji międzynarodowej powołanej do zwalczania przestępczości.

§ 5. Okres współpracy w ramach zespołu, wskazany w porozumieniu o powołaniu zespołu, może być przedłużony na dalszy czas oznaczony, niezbędny do osiągnięcia celu tej współpracy; przedłużenie wymaga zgody wszystkich stron porozumienia.

Art. 589c. (460) § 1. Zespół, w ramach którego współpraca odbywa się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „zespołem polskim”, można powołać w szczególności, gdy:

1) w toku prowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo o charakterze terrorystycznym, handlu ludźmi, obrotu środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub ich prekursorami albo o inne ciężkie przestępstwo ujawniono, że sprawca działał lub następstwa jego czynu wystąpiły na terytorium innego państwa i zachodzi potrzeba wykonania czynności śledztwa na terytorium tego państwa lub z udziałem jego organu,

2) prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie przygotowawcze pozostaje w związku przedmiotowym lub podmiotowym z postępowaniem przygotowawczym o przestępstwo wymienione w pkt 1, prowadzonym na terytorium innego państwa i zachodzi potrzeba wykonania większości czynności śledztwa w obu postępowaniach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. Pracami zespołu polskiego kieruje polski prokurator.

§ 3. W skład zespołu polskiego mogą wchodzić inni polscy prokuratorzy i przedstawiciele innych organów uprawnionych do prowadzenia śledztwa oraz funkcjonariusze właściwych organów państwa współpracującego, zwani dalej „funkcjonariuszami delegowanymi”.

§ 4. Do czynności w postępowaniu przygotowawczym wykonywanych w ramach zespołu polskiego stosuje się przepisy prawa krajowego, z zastrzeżeniem § 5-8 oraz art. 589e.

§ 5. Funkcjonariusze delegowani mogą być obecni przy wszystkich czynnościach procesowych wykonywanych w ramach zespołu polskiego, chyba że w szczególnym wypadku, uzasadnionym potrzebą ochrony ważnego interesu Rzeczypospolitej Polskiej lub praw jednostki, osoba kierująca tym zespołem zarządzi inaczej.

§ 6. Za zgodą stron porozumienia o utworzeniu zespołu polskiego osoba kierująca tym zespołem może powierzyć funkcjonariuszowi delegowanemu wykonanie określonej czynności śledztwa, z wyłączeniem wydawania postanowień przewidzianych w niniejszym kodeksie. W takim wypadku w czynności uczestniczy polski członek zespołu i sporządza z niej protokół.

§ 7. Jeżeli zachodzi potrzeba wykonania czynności śledztwa na terytorium państwa współpracującego, z wnioskiem o pomoc prawną zwraca się do właściwej instytucji lub organu funkcjonariusz delegowany przez to państwo. Do sporządzonych w wykonaniu tego wniosku protokołów stosuje się odpowiednio przepis art. 587.

§ 8. W granicach określonych w porozumieniu o powołaniu zespołu polskiego przedstawicielowi instytucji międzynarodowej, o którym mowa w art. 589b § 4, przysługują uprawnienia określone w § 5.

Art. 589d. (461) § 1. Prokurator lub przedstawiciel innego organu uprawnionego do prowadzenia śledztwa może być delegowany do zespołu na terytorium innego państwa współpracującego w wypadkach określonych przepisami państwa, na którego terytorium odbywa się współpraca zespołu. O delegowaniu decyduje odpowiednio Prokurator Generalny albo inny właściwy organ.

§ 2. Członkowi zespołu, o którym mowa w § 1, będącemu polskim prokuratorem przysługują uprawnienia prokuratora państwa obcego określone w art. 588 § 1. Przepisu art. 613 § 1 nie stosuje się.

§ 3. Instytucje i organy Rzeczypospolitej Polskiej, inne niż prokurator, o którym mowa w § 2, udzielają niezbędnej pomocy polskiemu członkowi zespołu, o którym mowa w § 1, w granicach i z zastosowaniem przepisów prawa krajowego.

Art. 589e. (462) § 1. Informacje uzyskane przez członka zespołu w związku z udziałem w pracach zespołu, niedostępne w innym trybie dla państwa, które go delegowało, mogą być wykorzystane przez właściwy organ tego państwa także w celu:

1) przeprowadzenia postępowania karnego we własnym zakresie – za zgodą państwa współpracującego, którego instytucja lub organ udzieliły informacji,

2) zapobiegnięcia bezpośredniemu, poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego,

3) innym niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli tak stanowi porozumienie o powołaniu zespołu.

§ 2. Zgoda, o której mowa w § 1 pkt 1, może być cofnięta wyłącznie wtedy, gdy wykorzystanie informacji mogłoby zagrażać dobru postępowania przygotowawczego prowadzonego w państwie współpracującym, którego instytucja lub organ udzieliły informacji, oraz w wypadku, w którym państwo to mogłoby odmówić wzajemnej pomocy.

Art. 589f. (463) § 1. Za szkodę wyrządzoną przez członka zespołu w związku z wykonywanymi czynnościami odpowiada państwo, które go delegowało, na zasadach określonych w przepisach państwa, na którego terytorium odbywała się współpraca zespołu.

§ 2. Jeżeli szkoda wyrządzona innej osobie jest następstwem działania lub zaniechania członka zespołu delegowanego przez inne państwo współpracujące, kwotę pieniężną stanowiącą równowartość odszkodowania tymczasowo wypłaca poszkodowanemu właściwy organ państwa, na którego terytorium odbywała się współpraca zespołu.

§ 3. W wypadku określonym w § 2 wypłacona kwota pieniężna podlega zwrotowi organowi, który ją tymczasowo wypłacił, na jego wniosek.

Rozdział 62a(464)

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia

Art. 589g. § 1. W razie ustalenia, że mogące stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencja, przesyłki, wykazy połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub dane przechowywane w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencja przesyłana pocztą elektroniczną, albo mienie podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia wykonania postanowienia o przepadku znajdują się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd właściwy do rozpoznania sprawy albo prokurator może wystąpić o wykonanie postanowienia o ich zatrzymaniu albo zabezpieczeniu bezpośrednio do właściwego organu sądowego tego państwa.

§ 2. Przekazując do wykonania postanowienie o zatrzymaniu dowodów, właściwy sąd lub prokurator występuje jednocześnie do właściwego organu sądowego państwa wykonania postanowienia z wnioskiem o ich wydanie.

§ 3. Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku zabezpieczonego mienia, o którym mowa w § 1, właściwy sąd występuje do właściwego organu sądowego państwa wykonania postanowienia z wnioskiem o wykonanie tego przepadku.

§ 4. Wystąpienie o wydanie dowodów oraz wykonanie przepadku, o których mowa odpowiednio w § 2 i 3, odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66 oraz umów międzynarodowych z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą Polską.

§ 5. Do postanowienia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 6. Przekazywane dokumenty powinny zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania postanowienia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 7. Przekazanie postanowienia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 5, może nastąpić również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.

§ 8. W razie trudności w ustaleniu właściwego organu państwa wykonania postanowienia właściwy sąd albo prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 9. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 5, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania postanowienia wszystkich niezbędnych informacji, w tym informacji o terminie, do którego ma trwać zatrzymanie dowodów albo zabezpieczenie mienia.

Art. 589h. Wydane dowody zwraca się państwu wykonania postanowienia niezwłocznie po wykorzystaniu, jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium tego państwa.

Art. 589i. W razie uchylenia postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub zabezpieczeniu mienia właściwy sąd albo prokurator o jego treści niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Art. 589j. § 1. Na postanowienie, o którym mowa w art. 589g § 1, wydane przez prokuratora, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie. Termin do wniesienia zażalenia biegnie od daty doręczenia postanowienia.

§ 2. Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 589k. § 1. Jeżeli według prawa państwa wykonania postanowienia państwo to ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego przez polski sąd albo prokuratora, na wniosek właściwego organu tego państwa Skarb Państwa zwraca mu kwotę pieniężną stanowiącą równowartość wypłaconego odszkodowania.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub zaniechania organu państwa wykonania postanowienia.

Rozdział 62b(465)

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia

Art. 589l. § 1. Właściwy miejscowo sąd rejonowy albo prokurator wykonuje niezwłocznie wydane przez właściwy organ sądowy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej orzeczenie o zatrzymaniu mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną, albo orzeczenie o zajęciu mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia o przepadku, jeżeli rzeczy te, korespondencja, przesyłki, wykazy, dane lub mienie znajdują się lub są przechowywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. Jeżeli sąd albo prokurator, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu organowi i powiadamia o tym właściwy organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił z orzeczeniem.

§ 3. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń, o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.

Art. 589m. § 1. Można odmówić wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów, o którym mowa w art. 589l § 1, jeżeli:

1) czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej w tym samym wymiarze,

2) dowody, których dotyczy orzeczenie, nie mogą być zajęte z przyczyn faktycznych, w szczególności z uwagi na ich utratę, zniszczenie lub niemożność odnalezienia,

3) do orzeczenia o zatrzymaniu dowodów nie dołączono zaświadczenia zawierającego wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie albo zaświadczenie to jest niekompletne lub oczywiście nie odpowiada treści orzeczenia,

4) z treści zaświadczenia, określonego w pkt 3, w oczywistym stopniu wynika, że przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do którego postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone,

5) wykonanie orzeczenia nie jest możliwe z powodu odmowy przedstawienia korespondencji i dokumentów na podstawie art. 582 § 2.

§ 2. Można odmówić wykonania orzeczenia mającego na celu zabezpieczenie mienia, o którym mowa w art. 589l § 1:

1) jeżeli według prawa polskiego w sprawie o przestępstwo, w związku z którym wydano to orzeczenie, zabezpieczenie wykonania przepadku byłoby niedopuszczalne, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej w tym samym wymiarze,

2) w wypadkach określonych w § 1 pkt 2-4.

§ 3. Przepisów § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.

§ 4. W wypadku określonym w § 1 pkt 2, właściwy sąd albo prokurator, przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia, konsultuje się z organem, który je wydał, dla uzyskania wszystkich istotnych informacji, umożliwiających odnalezienie tych dowodów albo mienia. Jeżeli uzyskane informacje nie przyczyniły się do odnalezienia tych dowodów albo mienia, sąd lub prokurator powiadamia niezwłocznie właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia o niemożności wykonania orzeczenia.

§ 5. W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, właściwy sąd albo prokurator może wyznaczyć organowi, który wydał orzeczenie, termin do przekazania zaświadczenia, określonego w § 1 pkt 3, jego uzupełnienia lub sprostowania.

§ 6. W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 5, postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.

Art. 589n. § 1. Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia, o których mowa w art. 589l § 1, właściwy sąd albo prokurator wydaje niezwłocznie, w miarę możliwości w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia.

§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się wraz z pouczeniem o uprawnieniach wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 589l § 1.

§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały naruszone. Osobom tym przysługuje także zażalenie na czynności związane z zatrzymaniem dowodów lub zabezpieczeniem mienia, co nie narusza uprawnień skarżącego wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia. W zażaleniu na czynność skarżący może domagać się wyłącznie zbadania prawidłowości jej przeprowadzenia.

§ 4. O wniesieniu zażalenia, jak również o treści rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku jego rozpoznania, należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia.

§ 5. Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 589o. Wydając postanowienie o wykonaniu orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia, właściwy sąd albo prokurator może jednocześnie wstrzymać jego wykonanie, jeżeli:

1) wykonanie orzeczenia mogłoby utrudnić inne, toczące się postępowanie karne – na czas niezbędny dla zabezpieczenia prawidłowego toku tego postępowania,

2) dowód albo mienie, których dotyczy orzeczenie, zostały wcześniej zatrzymane albo zajęte dla potrzeb innego toczącego się postępowania karnego – do czasu zwolnienia spod zatrzymania albo zajęcia.

Art. 589p. § 1. O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia powiadamia się niezwłocznie, w miarę możliwości w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia, właściwy organ sądowy państwa wydania tego orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 2. W wypadkach, o których mowa w art. 589o, należy także wskazać przyczyny wstrzymania wykonania postanowienia oraz, jeżeli jest to możliwe, jego przewidywany okres.

§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie ustania przyczyn wstrzymania wykonania postanowienia określonego w art. 589o. W takim wypadku należy poinformować właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia o zatrzymaniu lub zabezpieczeniu dowodów albo mienia dla potrzeb innego postępowania, lub podjętych działaniach zmierzających do wykonania orzeczenia.

Art. 589r. § 1. Wykonując orzeczenie o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia, należy uczynić zadość życzeniu organu, który wydał to orzeczenie, aby przy dokonaniu czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. Protokół zatrzymania dowodów lub zajęcia mienia należy niezwłocznie przekazać właściwemu organowi sądowemu państwa wydania orzeczenia. Przepis art. 589p § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Art. 589s. § 1. Zatrzymanie dowodów oraz zajęcie mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia o przepadku trwa do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wystąpienia właściwego organu sądowego państwa wydania orzeczenia, odpowiednio o wydanie dowodów albo o wykonanie wniosku o wykonanie prawomocnego orzeczenia o przepadku.

§ 2. Przez wzgląd na okoliczności sprawy właściwy sąd albo prokurator może jednak, po konsultacji z właściwym organem sądowym państwa wydania orzeczenia, wyznaczyć temu organowi nieprzekraczalny termin do przekazania żądania określonego w § 1, po upływie którego może nastąpić zwolnienie spod zatrzymania albo zajęcia.

§ 3. Przed upływem terminu, o którym mowa w § 2, właściwy sąd albo prokurator informuje właściwy organ sądowy państwa wykonania orzeczenia o zamiarze zwolnienia spod zatrzymania albo zajęcia, umożliwiając mu zgłoszenie stanowiska na piśmie. Jeżeli organ ten nie przedstawi argumentów dostatecznie uzasadniających dalsze zatrzymanie albo zajęcie, właściwy sąd albo prokurator wydaje postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo zajęcia. Odpis postanowienia doręcza się osobom zainteresowanym.

§ 4. Postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo zajęcia wydaje się także wtedy, gdy właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia zawiadomi o jego uchyleniu. Przepis § 3 zdanie trzecie stosuje się.

Art. 589t. § 1. Rozpoznanie wniosku o wydanie zatrzymanych dowodów albo o wykonanie przez sąd polski wniosku o wykonanie przepadku odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66 oraz umów międzynarodowych z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą Polską.

§ 2. Nie można jednak odmówić wykonania wniosku, o którym mowa w § 1, powołując się na okoliczność, że czyn, którego dotyczy wniosek, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego, jeżeli zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej w tym samym wymiarze.

Art. 589u. § 1. Jeżeli Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem orzeczenia o zatrzymaniu dowodów albo mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego przez organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Skarb Państwa występuje do właściwego organu tego państwa o zwrot kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość wypłaconego odszkodowania.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub zaniechania organu polskiego.

Rozdział 63

Przejęcie i przekazanie ścigania karnego

Art. 590. § 1. W sprawie o przestępstwo popełnione za granicą przez:

1) obywatela polskiego,

2) osobę mającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania,

3) osobę, która odbywa lub będzie odbywać w Rzeczypospolitej Polskiej karę pozbawienia wolności,

4) osobę, przeciwko której zostało wszczęte w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne

– Minister Sprawiedliwości zwraca się, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, do właściwego organu państwa obcego z wnioskiem o przekazanie ścigania albo może przyjąć taki wniosek od właściwego organu państwa obcego.

§ 2. Przejęcie ścigania karnego uważa się za wszczęcie postępowania karnego według prawa polskiego.

§ 3. Jeżeli przejęcie ścigania łączy się z przekazaniem przez państwo obce tymczasowo aresztowanego, art. 598 stosuje się.

§ 4. Do dowodów zebranych za granicą przed przejęciem ścigania stosuje się odpowiednio art. 587, choćby czynności dowodowe nie były podjęte na wniosek polskiego sądu lub prokuratora.

§ 5. Minister Sprawiedliwości zawiadamia właściwy organ państwa obcego o sposobie prawomocnego zakończenia postępowania karnego.

Art. 591. § 1. (466) W sprawie o przestępstwo, popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca, Minister Sprawiedliwości, z urzędu albo z inicjatywy sądu lub prokuratora, zwraca się, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, do właściwego organu państwa:

1) którego osoba ścigana jest obywatelem,

2) w którym osoba ścigana ma stałe miejsce zamieszkania,

3) w którym osoba ścigana odbywa lub będzie odbywała karę pozbawienia wolności,

4) w którym zostało wszczęte przeciwko osobie ściganej postępowanie karne

– z wnioskiem o przejęcie ścigania karnego albo może przyjąć taki wniosek od właściwego organu państwa obcego.

§ 2. (467) Jeżeli pokrzywdzonym jest obywatel polski, złożenie wniosku o przejęcie ścigania może nastąpić tylko za jego zgodą, chyba że uzyskanie tej zgody nie jest możliwe.

§ 3. (468) Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, lub rozstrzygnięciem takiego wniosku pochodzącego od organu państwa obcego właściwy organ umożliwia osobie ściganej przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zajęcie stanowiska ustnie lub na piśmie w przedmiocie przejęcia ścigania.

§ 4. (469) W razie pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o przekazanie ścigania dotyczącego osoby tymczasowo aresztowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego organu o niezwłoczne podjęcie czynności mających na celu wydanie i przekazanie takiej osoby organom państwa obcego. Wraz z osobą przekazuje się akta sprawy, o ile nie zostały one uprzednio przekazane wraz z wnioskiem.

§ 5. Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego organu państwa obcego o informację co do sposobu prawomocnego zakończenia postępowania karnego.

§ 6. Przekazanie ścigania karnego uważa się za umorzenie postępowania karnego według prawa polskiego; nie stoi to na przeszkodzie ponownemu postępowaniu karnemu w razie bezpodstawnego zaniechania ścigania za granicą.

Art. 592. (470) § 1. Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w państwie obcym, Minister Sprawiedliwości przeprowadza konsultacje z właściwym organem państwa obcego i – jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości – występuje z wnioskiem o przejęcie albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590 § 2-5 oraz art. 591 § 2-6 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Jeżeli na podstawie umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, wszczęto w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne o przestępstwo popełnione za granicą, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa obcego o przejęcie ścigania przez organy tego państwa niezależnie od tego, czy w państwie obcym wszczęto ściganie co do tego samego czynu. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

§ 3. W sprawie o przestępstwo popełnione za granicą przez obywatela polskiego przebywającego za granicą, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa obcego o przejęcie ścigania przez organy tego państwa. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 592a. (471) § 1. Jeżeli zachodzą okoliczności wskazane w art. 590 § 1, art. 591 § 1 lub inne okoliczności nasuwające przypuszczenie, że co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, sąd lub prokurator występuje do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie informacji o tym postępowaniu.

§ 2. W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje o toczącym się postępowaniu karnym w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej powzięte zostały z urzędu.

Art. 592b. (472) § 1. W razie wystąpienia sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej o udzielenie informacji, czy toczy się postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby, sąd lub prokurator udziela odpowiedzi we wskazanym przez ten organ terminie. W razie braku takiego terminu lub w wypadku stosowania wobec oskarżonego środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd lub prokurator udziela odpowiedzi niezwłocznie.

§ 2. W wypadku niedotrzymania terminu określonego w § 1 zdanie pierwsze sąd lub prokurator niezwłocznie informuje sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przyczynie opóźnienia i podaje przewidywany termin udzielenia informacji.

§ 3. Jeżeli sąd lub prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi lub prokuratorowi i zawiadamia o tym sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Art. 592c. (473) § 1. Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, sąd lub prokurator przeprowadza konsultacje z właściwym sądem lub innym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i – jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości – występuje z wnioskiem o przejęcie albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.

§ 2. W trakcie konsultacji sąd lub prokurator przekazuje sądowi lub innemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej informacje o zastosowanych w postępowaniu środkach zapobiegawczych, a także inne informacje na wniosek właściwego organu.

§ 3. Sąd lub prokurator może nie udzielić informacji, jeśli jej udzielenie mogłoby naruszyć bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub narażałoby uczestnika postępowania na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.

Art. 592d. (474) § 1. Jeśli w wyniku konsultacji, o których mowa w art. 592c § 1, nie ustalono, które państwo członkowskie powinno przejąć ściganie, sąd lub prokurator może wystąpić do Eurojust w sprawach o przestępstwa należące do jego kompetencji z wnioskiem o pomoc w rozstrzygnięciu, które państwo mogłoby przejąć ściganie.

§ 2. Po uzyskaniu opinii Eurojust sąd lub prokurator, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, występuje z wnioskiem o przejęcie lub przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.

Art. 592e. (475) W wypadkach przewidzianych w art. 592c § 1 i art. 592d § 2 sąd lub prokurator zawiadamia sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej o sposobie prawomocnego zakończenia postępowania karnego.

Art. 592f. (476) Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a, jak również konsultacje, o których mowa w art. 592c, nie wstrzymują czynności postępowania karnego.

Rozdział 64

Wystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skazanych przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów

Art. 593. Sądy i prokuratorzy zgłaszają za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości wnioski o wydanie przez państwo obce osoby, przeciwko której wszczęto postępowanie karne, o wydanie osoby w celu przeprowadzenia postępowania sądowego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, o przewóz osoby ściganej lub skazanej przez terytorium państwa obcego oraz o wydanie z terytorium państwa obcego dowodów rzeczowych lub przedmiotów uzyskanych przez sprawcę w wyniku przestępstwa.

Art. 594. § 1. Do wniosku dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem, wyjaśniającym okoliczności faktyczne i podstawę prawną ścigania.

§ 2. W wypadku prawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności dołącza się zamiast postanowienia wymienionego w § 1 odpis tego wyroku.

§ 3. Przepis art. 280 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 595. W wypadkach nie cierpiących zwłoki sąd lub prokurator może zwrócić się bezpośrednio do właściwego organu państwa obcego o tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie osoby, co do której ma być złożony wniosek o wydanie, po czym niezwłocznie składa wniosek zgodnie z art. 593 i 594.

Art. 596. (477) Osoba wydana nie może być bez zgody państwa wydającego ścigana, skazana ani pozbawiona wolności w celu wykonania kary za inne przestępstwo popełnione przed dniem wydania niż to, w związku z którym nastąpiło wydanie.

Art. 597. (478) W razie zastrzeżenia przy wydaniu, że w stosunku do osoby wydanej orzeczone już kary będą wykonane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie, sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, wydaje w razie potrzeby na posiedzeniu wyrok zmieniający orzeczenie w taki sposób, aby kary były wykonywane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie sprawcy. Prokurator i osoba wydana mają prawo wziąć udział w posiedzeniu. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.

Art. 598. § 1. Terminy przewidziane w art. 263 biegną w stosunku do osoby wydanej od chwili przejęcia tej osoby przez właściwe organy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. Przepis art. 265 stosuje się także, gdy zatrzymanie nastąpiło za granicą.

Art. 599. (479) Jeżeli osoba wydana przez państwo obce nie opuści bez usprawiedliwionej przyczyny terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od daty prawomocnego zakończenia postępowania, a w razie skazania – od daty odbycia lub darowania kary, albo jeżeli po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powróci na nie, ograniczeń wynikających z art. 596 i 597 nie stosuje się.

Art. 600. Po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie przeciwko osobie wydanej przez państwo obce sąd przesyła odpis wyroku Ministrowi Sprawiedliwości, który odpis ten przekazuje właściwemu organowi obcego państwa. Przepis art. 157 § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 601. Przekazane przez państwo obce przedmioty uzyskane w wyniku przestępstwa zwraca się, jeżeli przy ich wydaniu zastrzeżono zwrot; podobnie należy postąpić z dowodami rzeczowymi.

Rozdział 65

Wydanie oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wydanie przedmiotów na wniosek państw obcych(480)

Art. 602. (481) § 1. (482) (uchylony).

§ 2. W razie złożenia przez organ państwa obcego wniosku o wydanie osoby ściganej w celu przeprowadzenia przeciw niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej co do niej kary albo środka zabezpieczającego, prokurator przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby zabezpiecza dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego.

Art. 603. § 1. (483) Sąd okręgowy wydaje na posiedzeniu postanowienie w przedmiocie wniosku państwa obcego. Przed wydaniem postanowienia należy umożliwić osobie ściganej złożenie wyjaśnień ustnie lub na piśmie, a w razie wniosku o wydanie w celu przeprowadzenia postępowania karnego należy na uzasadniony wniosek tej osoby przeprowadzić dowody znajdujące się w kraju.

§ 2. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział obrońca.

§ 3. Jeżeli sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności wydania, wydanie nie może nastąpić.

§ 4. Na postanowienie sądu w przedmiocie wydania przysługuje zażalenie.

§ 5. Sąd przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi Sprawiedliwości, który po rozstrzygnięciu wniosku zawiadamia o tym właściwy organ państwa obcego.

Art. 603a. (484) § 1. Jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi, wniosek państwa obcego o zastosowanie tymczasowego aresztowania osoby ściganej zastępuje wniosek o wydanie.

§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1, prokurator podczas przesłuchania informuje osobę ściganą o możliwości wyrażenia przez nią zgody na wydanie lub zgody na wydanie połączonej ze zrzeczeniem się korzystania z ograniczeń określonych w art. 596 i 597. Jeżeli osoba ścigana wyrazi wolę złożenia takiego oświadczenia, prokurator kieruje sprawę do sądu okręgowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.

§ 3. Sąd na posiedzeniu rozstrzyga o tymczasowym aresztowaniu osoby ściganej, odbiera oświadczenie o wyrażeniu zgody na wydanie lub zgody na wydanie połączonej ze zrzeczeniem się korzystania z ograniczeń określonych w art. 596 i 597, a także wydaje postanowienie o dopuszczalności wydania.

§ 4. Zgoda osoby ściganej oraz zrzeczenie, o którym mowa w § 2, nie mogą zostać cofnięte, o czym poucza się osobę ściganą.

§ 5. Sąd niezwłocznie przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi Sprawiedliwości, który rozstrzyga o wydaniu osoby.

§ 6. (485) Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w § 3, nie zostało złożone lub sąd stwierdził, że zachodzi okoliczność określona w art. 604 § 1, albo jeżeli posiedzenie zostało odroczone na czas przekraczający 7 dni, stosuje się przepisy art. 602 § 2, art. 603 i 605.

Art. 604. § 1. Wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli:

1) osoba, której wniosek dotyczy, jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu,

2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo gdy ustawa uznaje, że czyn nie stanowi przestępstwa albo że sprawca nie popełnia przestępstwa lub nie podlega karze,

3) nastąpiło przedawnienie,

4) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone,

5) byłoby ono sprzeczne z polskim prawem,

6) (486) zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania wobec osoby wydanej może zostać orzeczona lub wykonana kara śmierci,

7) (487) zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej,

8) (488) dotyczy osoby ściganej za popełnienie bez użycia przemocy przestępstwa z przyczyn politycznych.

§ 2. Wydania można odmówić w szczególności, jeżeli:

1) osoba, której wniosek dotyczy, ma w Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania,

2) przestępstwo zostało popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo na polskim statku wodnym lub powietrznym,

3) co do tego samego czynu tej samej osoby toczy się postępowanie karne,

4) przestępstwo podlega ściganiu z oskarżenia prywatnego,

5) według prawa państwa, które złożyło wniosek o wydanie, przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności do roku lub karą łagodniejszą albo orzeczono taką karę,

6) (489) przestępstwo, w związku z którym żąda się wydania, jest przestępstwem o charakterze wojskowym lub skarbowym, albo o charakterze politycznym innym niż określone w § 1 pkt 8,

7) państwo, które złożyło wniosek o wydanie, nie zapewnia wzajemności.

§ 3. W wypadkach wskazanych w § 1 pkt 4 i § 2 pkt 3 rozpoznanie wniosku o wydanie można odroczyć do czasu ukończenia w Rzeczypospolitej Polskiej postępowania karnego przeciwko tej samej osobie lub odbycia przez nią orzeczonej kary albo jej darowania.

Art. 605. § 1. (490) Jeżeli wniosek o wydanie dotyczy przestępstwa, którego sprawca podlega wydaniu, sąd okręgowy z urzędu lub na wniosek prokuratora może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu osoby ściganej; przepis art. 263 stosuje się odpowiednio.

§ 2. (491) Przed złożeniem wniosku o wydanie sąd może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu ściganego na czas nie dłuższy niż 40 dni, jeżeli organ państwa obcego zwraca się o to, zapewniając, że wobec tej osoby zapadł w tym państwie prawomocny wyrok skazujący lub wydano decyzję o tymczasowym aresztowaniu.

§ 3. Na postanowienie sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania przysługuje zażalenie.

§ 4. O dniu tymczasowego aresztowania należy niezwłocznie powiadomić Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny albo organ ścigający państwa obcego.

§ 5. Jeżeli dane zawarte we wniosku o wydanie są niewystarczające i sąd lub prokurator zażądał ich uzupełnienia, a państwo obce nie nadeśle w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania uzupełnienia wniosku o wydanie organowi, który je zgłosił, potrzebnych dokumentów lub informacji, postanowienie o tymczasowym aresztowaniu uchyla się.

§ 6. W razie odmowy wydania, cofnięcia przez państwo obce wniosku o wydanie lub tymczasowe aresztowanie albo w razie gdy organ państwa obcego zawiadomiony o czasie i miejscu wydania żądanej osoby nie przejmuje jej w terminie 7 dni od ustalonego dnia wydania, zarządza się zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej sprawie.

Art. 606. § 1. Zezwolenia na przewóz osoby ściganej przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela Minister Sprawiedliwości. Przepisy art. 594, 604 i 605 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Jeżeli podróż odbywa się drogą powietrzną i nie przewiduje się lądowania, wystarczy powiadomienie Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 607. § 1. Do rozstrzygania wniosków państwa obcego, dotyczących wydania przedmiotów stanowiących dowody rzeczowe lub uzyskanych w wyniku przestępstwa, właściwy jest prokurator lub sąd w zależności od tego, do czyjego rozporządzenia przedmioty te zostały zdeponowane. Przepis art. 588 § 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Postanowienie o wydaniu przedmiotów powinno wymieniać rzeczy, które ulegają wydaniu państwu obcemu, oraz wskazywać rzeczy podlegające zwrotowi po ukończeniu postępowania karnego, prowadzonego przez organy państwa obcego.

Rozdział 65a(492)

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania

Art. 607a. (493) W razie podejrzenia, że osoba ścigana za przestępstwo podlegające jurysdykcji polskich sądów karnych może przebywać na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwy miejscowo sąd okręgowy, na wniosek prokuratora, a w postępowaniu sądowym i wykonawczym – z urzędu lub na wniosek właściwego sądu rejonowego, może wydać europejski nakaz aresztowania, zwany w niniejszym rozdziale „nakazem”.

Art. 607b. Wydanie nakazu jest niedopuszczalne:

1) w związku z prowadzonym przeciwko osobie ściganej postępowaniem karnym o przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności do roku,

2) w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do 4 miesięcy albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności na czas nieprzekraczający 4 miesięcy.

Art. 607c. § 1. Nakaz powinien zawierać:

1) oznaczenie sądu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, telefaksu i adresu poczty elektronicznej,

2) datę oraz miejsce wydania nakazu,

3) dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,

4) sygnaturę, rodzaj i treść prawomocnego albo podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu, w związku z którym nakaz został wydany,

5) przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,

6) górną granicę ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności przestępstwa, o które toczy się postępowanie, lub wysokość orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności,

7) zwięzły opis stanu faktycznego sprawy,

8) wskazanie następstw czynu nieobjętych ustawowymi znamionami przestępstwa.

§ 2. Nakaz powinien zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa wykonania nakazu.

§ 3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór nakazu, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu członkowskiemu Unii Europejskiej, do którego jest kierowany, danych niezbędnych do podjęcia prawidłowej decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej.

Art. 607d. (494) § 1. Jeżeli istnieje podejrzenie, że osoba ścigana może przebywać na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a jej miejsce pobytu nie jest znane, prokurator, a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy, który wydał nakaz, przesyła jego odpis do centralnej jednostki Policji współpracującej z Interpolem z wnioskiem o wszczęcie poszukiwań międzynarodowych.

§ 2. Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane lub zostało ustalone w wyniku poszukiwań, o których mowa w § 1, prokurator, a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy, który wydał nakaz, przekazuje go bezpośrednio organowi sądowemu państwa wykonania nakazu; odpis nakazu przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu zwróciło się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.

§ 4. Przekazanie nakazu oraz wszystkich związanych z nim informacji i dokumentów może nastąpić również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.

Art. 607e. § 1. Osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności.

§ 2. Sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, może zarządzić wykonanie kary tylko za te przestępstwa, które stanowiły podstawę przekazania osoby ściganej. W posiedzeniu sądu mają prawo wziąć udział prokurator i osoba ścigana. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.

§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli:

1) państwo wykonania nakazu złożyło oświadczenie o dopuszczalności ścigania lub wykonania kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, chyba że organ sądowy tego państwa w orzeczeniu o przekazaniu postanowił inaczej,

2) osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,

3) nie została orzeczona kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu wolności,

4) postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego na pozbawieniu wolności,

5) czyn osoby ściganej jest zagrożony karą lub środkiem niepolegającymi na pozbawieniu wolności,

6) osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa określonego w § 1,

7) osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem,

8) (495) organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na wniosek sądu właściwego do wydania nakazu, wyraził zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za przestępstwa określone w pkt 1.

§ 4. Wniosek, o którym mowa w § 3 pkt 8, powinien zawierać informacje wymienione w art. 607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 607f. Na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego pozbawienia wolności w państwie wykonania nakazu w związku z przekazaniem.

Art. 607g. Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko osobie ściganej lub wykonaniu wobec niej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd właściwy do rozpoznania sprawy przesyła odpis orzeczenia lub zawiadomienie o wykonaniu kary albo innego środka do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania nakazu.

Art. 607h. (496) § 1. Właściwy sąd lub prokurator może wystąpić do organu sądowego państwa wykonania nakazu o zajęcie i przekazanie przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń telekomunikacyjnych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.

§ 2. Można wystąpić o zajęcie i przekazanie dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1, również wtedy, gdy wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę osoby ściganej.

§ 3. Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania nakazu, jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium państwa wykonania nakazu.

§ 4. Przepisy rozdziału 62a stosuje się odpowiednio.

Art. 607i. § 1. Osoba ścigana, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega dalszemu przekazaniu bez zgody państwa wykonania nakazu w związku z przestępstwami popełnionymi przed przekazaniem, tylko wtedy, gdy:

1) pomimo takiej możliwości nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,

2) wyraziła zgodę na przekazanie do państwa innego niż państwo wykonania nakazu,

3) stosuje się do niej przepis art. 607e § 3 pkt 2, 6, 7 albo 8.

§ 2. Na dalsze przekazanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu sądowego państwa wykonania nakazu, które przekazało tę osobę. Wniosek właściwego sądu okręgowego o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie powinien zawierać informacje wymienione w art. 607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 3. Na wydanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu państwa wykonania nakazu, które przekazało tę osobę.

Art. 607j. § 1. Jeżeli państwo wykonania nakazu przekazało osobę ściganą pod warunkiem, że wykonanie kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności nastąpi w tym państwie, postępowania wykonawczego nie wszczyna się.

§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1, sąd właściwy do rozpoznania sprawy, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia, wydaje postanowienie o przekazaniu skazanego do właściwego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wykonania orzeczonej kary albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności. Odpis postanowienia wraz z odpisem orzeczenia podlegającego wykonaniu przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu.

Rozdział 65b(497)

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania

Art. 607k. § 1. Przekazanie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ściganej europejskim nakazem aresztowania, zwanym w niniejszym rozdziale „nakazem europejskim”, następuje w celu przeprowadzenia przeciwko niej, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności.

§ 2. W razie otrzymania nakazu europejskiego prokurator przesłuchuje osobę, której nakaz dotyczy, informując ją o treści nakazu europejskiego oraz o możliwości wyrażenia zgody na przekazanie lub zgody na niestosowanie przepisu art. 607e § 1, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego.

§ 3. (498) Na wniosek prokuratora sąd okręgowy może zastosować tymczasowe aresztowanie, oznaczając jego termin na czas niezbędny do przekazania osoby ściganej. Łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania nie może przekroczyć 100 dni. Samoistną podstawą zastosowania tymczasowego aresztowania jest istnienie wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej prawomocnego wyroku skazującego lub innej decyzji stanowiącej podstawę pozbawienia wolności osoby ściganej.

§ 3a. (499) Przed wpłynięciem nakazu europejskiego sąd może zastosować wobec osoby ściganej tymczasowe aresztowanie na czas nie dłuższy niż 7 dni, jeżeli zwraca się o to właściwy organ sądowy, który wydał nakaz europejski, zapewniając, że wobec osoby ściganej zapadł prawomocny wyrok skazujący lub wydano inną decyzję będącą podstawą pozbawienia wolności.

§ 4. Jeżeli odrębne przepisy prawa polskiego stanowią, że ściganie osoby, wobec której wydano nakaz europejski, jest uzależnione od zezwolenia właściwej władzy, przed skierowaniem sprawy do sądu stosuje się przepis art. 13.

§ 5. Jeżeli jednocześnie z wydaniem nakazu europejskiego państwo członkowskie Unii Europejskiej zwróciło się o dokonanie przesłuchania osoby ściganej, osobę taką należy przesłuchać przed rozpoznaniem nakazu. Przesłuchanie odbywa się w obecności osoby wskazanej w nakazie europejskim. Przepis art. 588 § 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 607l. § 1. W przedmiocie przekazania i tymczasowego aresztowania sąd orzeka na posiedzeniu, w którym mają prawo wziąć udział prokurator i obrońca.

§ 1a. (500) Zawiadamiając osobę ściganą o posiedzeniu, o którym mowa w § 1, sąd doręcza nakaz europejski wraz z tłumaczeniem przekazanym przez prokuratora. Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności nie jest możliwe sporządzenie tłumaczenia przed posiedzeniem, tłumaczenie zarządza sąd. Można poprzestać na poinformowaniu osoby o treści nakazu europejskiego, jeśli nie utrudni to realizacji przysługujących jej praw, w tym praw wymienionych w § 2.

§ 2. Jeżeli osoba ścigana wyrazi taką wolę, sąd przyjmuje od niej do protokołu oświadczenie o zgodzie na przekazanie lub o zgodzie na niestosowanie przepisu art. 607e § 1. Oświadczenie nie może być cofnięte, o czym należy pouczyć osobę ściganą.

§ 3. (501) Na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi się w terminie 3 dni od dnia ogłoszenia postanowienia, a jeżeli osoba ścigana pozbawiona jest wolności i nie została sprowadzona na posiedzenie sądu – od dnia jego doręczenia. Art. 252 stosuje się odpowiednio.

Art. 607m. (502) § 1. Postanowienie w przedmiocie przekazania sąd okręgowy wydaje w terminie 40 dni od dnia zatrzymania osoby ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 607l § 2, termin ten wynosi 3 dni i biegnie od dnia złożenia oświadczenia.

§ 1a. Postępowanie w przedmiocie przekazania powinno zakończyć się prawomocnie w terminie 60 dni od dnia zatrzymania osoby ściganej lub 10 dni od złożenia przez nią oświadczenia, o którym mowa w art. 607l § 2.

§ 2. W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminy określone w § 1a nie mogą być dotrzymane, postępowanie w przedmiocie przekazania powinno zakończyć się prawomocnie w terminie kolejnych 30 dni od dnia upływu tych terminów. O opóźnieniu należy powiadomić organ sądowy, który wydał nakaz europejski, podając przyczynę opóźnienia.

§ 3. W wypadku, określonym w art. 607k § 4, terminy, o których mowa w § 1 i 2, biegną od uzyskania zezwolenia na ściganie. Jeżeli bieg tych terminów już się rozpoczął, ulega on zawieszeniu do czasu uzyskania zezwolenia.

Art. 607n. § 1. Osobę ściganą, wobec której zapadło prawomocne postanowienie o przekazaniu, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego najpóźniej w terminie 10 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia.

§ 2. Jeżeli przekazanie osoby ściganej w terminie określonym w § 1 nie jest możliwe na skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia tej osoby, osobę ściganą, o której mowa w § 1, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo ustalonego terminu przekazania.

§ 3. Jeżeli państwo wydania nakazu europejskiego nie przejmie osoby podlegającej przekazaniu w terminach, o których mowa w § 1 albo 2, zarządza się niezwłoczne zwolnienie tej osoby, jeżeli nie jest ona pozbawiona wolności w innej sprawie.

Art. 607o. (503) § 1. Jeżeli przeciwko osobie ściganej jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny czyn niż wskazany w nakazie europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn karę pozbawienia wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, może odroczyć jego wykonanie do czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania w kraju kary pozbawienia wolności.

§ 2. W sytuacji określonej w § 1 sąd, po powiadomieniu o jej zaistnieniu organu, który wydał nakaz europejski, może, na jego wniosek, czasowo przekazać osobę ściganą na warunkach określonych w porozumieniu zawartym z tym organem. Porozumienie takie powinno być sporządzone na piśmie i określać warunki przekazania, w tym zwłaszcza termin powrotnego przekazania osoby ściganej.

Art. 607p. (504) § 1. Odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:

1) przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii,

2) w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie co do tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba ścigana odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący,

3) w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

4) osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania nakazu europejskiego,

5) naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela,

6) nakaz wydany został w związku z przestępstwem popełnionym bez użycia przemocy z przyczyn politycznych.

§ 2. Jeżeli nakaz europejski został wydany wobec osoby ściganej, która jest obywatelem polskim, wykonanie nakazu może nastąpić pod warunkiem, że czyn, którego nakaz europejski dotyczy, nie został popełniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na polskim statku wodnym lub powietrznym oraz stanowił przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej lub stanowiłby przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej w razie popełnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarówno w czasie jego popełnienia, jak i w chwili wpłynięcia nakazu europejskiego.

Art. 607r. § 1. Można odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:

1) przestępstwo będące podstawą wydania nakazu europejskiego, inne niż wymienione w art. 607w, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,

2) przeciwko osobie ściganej, której dotyczy nakaz europejski, toczy się w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne o przestępstwo, które stanowi podstawę nakazu europejskiego,

3) wobec osoby ściganej, w związku z czynem będącym podstawą wydania nakazu europejskiego zapadło prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania, o umorzeniu postępowania lub inne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie,

4) według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie ścigania lub wykonania kary, a przestępstwa, których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich,

5) nakaz europejski dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione, w całości lub w części, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym,

6) za czyn zabroniony, którego dotyczy nakaz europejski, w państwie wydania nakazu europejskiego można orzec karę dożywotniego pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu wolności bez możliwości ubiegania się o jego skrócenie.

§ 2. Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.

§ 3. (505) Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, wydanego w celu wykonania kary albo środka polegającego na pozbawieniu wolności, orzeczonych pod nieobecność osoby ściganej, chyba że:

a) osobę ściganą wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody dla wydania orzeczenia albo miała ona obrońcę, który był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,

b) po doręczeniu osobie ściganej odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym jej prawie, terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, osoba ścigana w ustawowym terminie nie złożyła takiego wniosku albo oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia,

c) organ, który wydał nakaz europejski, zapewni, że niezwłocznie po przekazaniu osoby ściganej do państwa wydania nakazu, zostanie jej doręczony odpis orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym jej prawie, terminie i sposobie złożenia wniosku o przeprowadzenie z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie.

Art. 607s. § 1. Nie podlega wykonaniu nakaz europejski wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem polskim albo korzystającej w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi ona zgody na przekazanie.

§ 2. Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli został on wydany w celu, o którym mowa w § 1, a osoba ścigana ma miejsce zamieszkania lub stale przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3. Odmawiając przekazania, z przyczyn określonych w § 1 lub 2, sąd orzeka o wykonaniu kary albo środka, orzeczonych przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego.

§ 4. (506) W postanowieniu, o którym mowa w § 3, sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego. Jeżeli kara lub środek, orzeczone przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego, przekracza górną granicę ustawowego zagrożenia, sąd określa podlegającą wykonaniu karę lub środek według prawa polskiego, w wysokości odpowiadającej górnej granicy ustawowego zagrożenia, uwzględniając okres rzeczywistego pozbawienia wolności za granicą oraz wykonaną tam karę lub środek. Jeżeli do nakazu europejskiego nie dołączono dokumentów lub informacji niezbędnych do wykonania kary na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd odracza posiedzenie i zwraca się do właściwego organu państwa wydania nakazu europejskiego o nadesłanie takich dokumentów lub informacji.

§ 5. (507) Wykonanie kary odbywa się według przepisów prawa polskiego. Przepisy rozdziału 66g stosuje się odpowiednio, z wyjątkiem art. 611tg, art. 611ti § 2 i 3, art. 611tk, art. 611tm, art. 611to § 2 i art. 611tp.

Art. 607t. § 1. (508) Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu ścigania osoby, która jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, przekazanie może nastąpić pod warunkiem, że osoba ta będzie odesłana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu europejskiego.

§ 2. W razie skazania osoby, o której mowa w § 1, na karę pozbawienia wolności albo orzeczenia wobec niej innego środka polegającego na pozbawieniu wolności stosuje się odpowiednio przepisy art. 607s § 3-5.

Art. 607u. (509) Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania kary albo środka polegającego na pozbawieniu wolności, orzeczonych w warunkach określonych w art. 607r § 3 lit. c, osobę ściganą należy pouczyć o prawie żądania odpisu orzeczenia. Informację o zgłoszeniu żądania odpisu orzeczenia przekazuje się niezwłocznie państwu wydania nakazu europejskiego, a po otrzymaniu orzeczenia doręcza się go osobie ściganej. Zgłoszenie żądania nie wstrzymuje wykonania nakazu europejskiego.

Art. 607w. (510) Jeżeli nakaz europejski dotyczy osoby niebędącej obywatelem polskim, okoliczność, że czyn nie jest przestępstwem według prawa polskiego, nie stanowi przeszkody do wykonania nakazu europejskiego, o ile dotyczy on czynu zagrożonego w państwie jego wydania karą co najmniej 3 lat pozbawienia wolności albo czynu, za który może być orzeczony co najmniej w tym samym wymiarze inny środek polegający na pozbawieniu wolności, będącego przestępstwem:

1) udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnianie przestępstw,

2) o charakterze terrorystycznym,

3) handlu ludźmi,

4) przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego,

5) nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających, prekursorów, środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi,

6) nielegalnego obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi lub radioaktywnymi,

7) łapownictwa i płatnej protekcji,

8) oszustwa,

9) wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł,

10) fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi,

11) przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych w systemie informatycznym,

12) przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalnego obrotu zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin,

13) udzielenia pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub pobycie,

14) zabójstwa,

15) spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,

16) nielegalnego obrotu organami i tkankami ludzkimi,

17) bezprawnego pozbawienia człowieka wolności,

18) uprowadzenia człowieka dla okupu,

19) wzięcia lub przetrzymywania zakładnika,

20) popełnionym z powodów narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość,

21) rozboju z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,

22) wymuszenia rozbójniczego z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia,

23) nielegalnego obrotu dobrami kultury,

24) sprzeniewierzenia cudzego mienia,

25) podrabiania oraz obrotu podrobionymi wyrobami,

26) fałszowania oraz obrotu sfałszowanymi dokumentami,

27) nielegalnego obrotu hormonami lub podobnymi substancjami,

28) obrotu kradzionymi pojazdami mechanicznymi,

29) zgwałcenia,

30) podpalenia,

31) należącym do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,

32) porwania statku wodnego lub powietrznego,

33) sabotażu.

Art. 607wa. (511)§ 1. Właściwy sąd lub prokurator na wniosek organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego dokonuje zajęcia i przekazania przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń telekomunikacyjnych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.

§ 2. Zajęcia i przekazania dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1, należy dokonać również wtedy, gdy wykonanie nakazu europejskiego nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę osoby ściganej.

§ 3. Przy przekazaniu przedmiotów, o których mowa w § 1, można zastrzec ich zwrot, w szczególności gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 4. Przepisy rozdziału 62b stosuje się odpowiednio.

Art. 607x. § 1. Jeżeli przed wydaniem w pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie przekazania wpłynie nakaz europejski dotyczący tej samej osoby, wydany przez organ sądowy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd rozpoznaje oba nakazy europejskie łącznie. Orzekając o przekazaniu osoby ściganej do danego państwa, sąd bierze pod uwagę okoliczności każdej ze spraw, wagę przestępstwa i miejsce jego popełnienia, kolejność wydania nakazów europejskich oraz ich cele.

§ 2. Jeżeli kolejny nakaz europejski dotyczący tej samej osoby wpłynie po wydaniu w pierwszej instancji postanowienia w przedmiocie poprzedniego nakazu europejskiego, sąd odracza rozpoznanie kolejnego nakazu europejskiego do czasu uprawomocnienia się tego postanowienia.

§ 3. W wypadku uchylenia przez sąd odwoławczy postanowienia, o którym mowa w § 2, i przekazania nakazu europejskiego do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, stosuje się odpowiednio przepisy § 1.

Art. 607y. § 1. Jeżeli w stosunku do tej samej osoby ściganej wpłynie nakaz europejski oraz wniosek o wydanie państwu obcemu, po rozpoznaniu nakazu europejskiego sąd orzeka w przedmiocie dopuszczalności jego wykonania oraz zawiesza postępowanie i zawiadamia o treści postanowienia Ministra Sprawiedliwości.

§ 2. Jeżeli Minister Sprawiedliwości postanowi o wydaniu państwu obcemu osoby, której dotyczy nakaz europejski, postępowanie w przedmiocie nakazu europejskiego umarza się. W wypadku odmowy wydania sąd podejmuje zawieszone postępowanie i wydaje postanowienie w przedmiocie przekazania.

Art. 607z. § 1. Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania nakazu europejskiego nie są wystarczające do podjęcia decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej, sąd wzywa organ sądowy, który wydał nakaz europejski, do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.

§ 2. W wypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 1, nakaz europejski podlega rozpoznaniu w oparciu o informacje przekazane wcześniej.

Art. 607za. § 1. Wniosek właściwego organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego o zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo środków polegających na pozbawieniu wolności za czyny popełnione przed przekazaniem albo o zgodę na dalsze przekazanie osoby ściganej rozpatruje sąd okręgowy, który orzekł o przekazaniu. Przepisy art. 607b, 607p, 607r, 607s § 1 i 2 oraz art. 607z stosuje się odpowiednio.

§ 2. W przedmiocie wniosku, o którym mowa w § 1, sąd orzeka w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

Art. 607zb. § 1. Na wniosek państwa wykonania nakazu europejskiego Minister Sprawiedliwości udziela zezwolenia na przewóz osoby ściganej na podstawie nakazu europejskiego przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. Wniosek o zezwolenie na przewóz, o którym mowa w § 1, powinien zawierać:

1) oznaczenie organu wnioskującego,

2) datę oraz miejsce wydania nakazu europejskiego,

3) dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,

4) przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,

5) zwięzły opis stanu faktycznego sprawy.

§ 3. Jeżeli osoba ścigana jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, zezwolenie, o którym mowa w § 1, można wydać pod warunkiem, że osoba ta po zakończeniu postępowania zostanie przekazana do wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 4. W wypadku korzystania z drogi powietrznej bez planowanego lądowania, można poprzestać na powiadomieniu Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli jednak nastąpi nieprzewidziane lądowanie, państwo wykonania nakazu europejskiego dostarcza niezwłocznie dane, o których mowa w § 2; przepis § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 607zc. Jeżeli sąd, do którego został skierowany nakaz europejski, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje go właściwemu organowi sądowemu i powiadamia o tym organ sądowy, który go wydał.

Rozdział 65c (512)

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie środka zapobiegawczego

Art. 607zd. § 1. W razie orzeczenia przez polski sąd lub prokuratora środka zapobiegawczego określonego w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 oraz jeżeli zapewni to prawidłowy tok postępowania, sąd lub prokurator może wystąpić o wykonanie tego orzeczenia do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym oskarżony posiada legalne stałe miejsce pobytu, o ile przebywa on w tym państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.

§ 2. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może być na wniosek oskarżonego skierowane również do innego państwa członkowskiego niż państwo legalnego stałego miejsca pobytu oskarżonego, za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa.

§ 3. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd lub prokurator kieruje każdorazowo wyłącznie do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.

§ 4. Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie dotyczące: orzeczenia, osoby oskarżonego, środka zapobiegawczego i kwalifikacji prawnej czynu.

§ 5. Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 6. Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 4, może nastąpić również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd lub prokurator przekazuje odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.

§ 7. W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 8. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 4, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.

Art. 607ze. § 1. Do chwili otrzymania informacji o przejęciu wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zd § 1, przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, a także w razie otrzymania informacji o niemożności lub odmowie wykonania orzeczenia przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, o zaprzestaniu jego wykonywania przez ten organ, a także w wypadku cofnięcia wystąpienia środek zapobiegawczy jest wykonywany w dalszym ciągu przez właściwy organ.

§ 2. W razie otrzymania informacji o dostosowaniu środka zapobiegawczego do prawa państwa wykonania orzeczenia i przed rozpoczęciem wykonywania tego środka w tym państwie sąd lub prokurator w ciągu 10 dni od dnia otrzymania informacji może cofnąć wystąpienie, o którym mowa w art. 607zd § 1, mając na uwadze cele środka.

Art. 607zf. § 1. W razie zmiany lub uchylenia środka zapobiegawczego albo zmiany obowiązków nałożonych na oskarżonego sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.

§ 2. Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

Art. 607zg. Na postanowienie sądu lub prokuratora w sprawie wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia zażalenie nie przysługuje.

Rozdział 65d (513)

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania

Art. 607zh. § 1. W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania i nakładającego na osobę, przeciwko której w tym państwie prowadzone jest postępowanie karne, obowiązek:

1) stawiennictwa przed określonym organem,

2) powstrzymania się od opuszczania miejsca pobytu lub kraju,

3) informowania określonego organu o zmianie miejsca pobytu albo uzyskiwania zgody na taką zmianę,

4) przebywania albo powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,

5) powstrzymania się od kontaktów z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych osób,

6) powstrzymania się od wykonywania czynności służbowych lub zawodu,

7) powstrzymania się od określonej działalności,

8) powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów

– orzeczenie to podlega wykonaniu przez prokuratora prokuratury rejonowej, na której obszarze działania osoba ta posiada legalne stałe miejsce pobytu.

§ 2. Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem powinno być dołączone zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 3. Jeżeli prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu prokuratorowi i zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 4. Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia prokurator może wyrazić zgodę na wykonanie orzeczenia, o którym mowa w § 1, wydanego wobec osoby określonej w tym paragrafie, nieposiadającej legalnego stałego miejsca pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w większym stopniu zapewni to prawidłowy tok postępowania.

§ 5. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń, o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.

Art. 607zi. § 1. Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, prokurator wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie. W razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o posiadane informacje.

§ 2. Jeżeli rodzaj albo sposób wykonania obowiązków są nieznane ustawie, prokurator określa środek lub obowiązek według prawa polskiego, z uwzględnieniem różnic na korzyść osoby, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie kanie.

Art. 607zj. § 1. Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, prokurator wydaje w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 2. Na postanowienie prokuratora w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w okręgu którego osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, posiada legalne stałe miejsce pobytu. Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, osoba wymieniona w zdaniu pierwszym, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jej obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli osoba wymieniona w zdaniu pierwszym nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania zażalenia może jej wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 3. Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie w terminie 60 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 4. W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o przyczynie opóźnienia i podać przewidywany termin wydania postanowienia.

§ 5. Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia prokurator przystępuje niezwłocznie.

Art. 607zk. § 1. Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli:

1) czyn, w związku z którym zastosowano środek zapobiegawczy, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,

2) osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy do uznania, że na nie powróci.

§ 2. Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.

§ 3. Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli:

1) pomimo wezwania przez prokuratora do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 607zh § 2, albo zaświadczenie to jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia,

2) przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii Europejskiej, a osoba ta odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący,

3) według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich,

4) orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym,

5) osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyn będący podstawą wydania orzeczenia,

6) osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, korzysta z immunitetu, zgodnie z którym niemożliwy jest nadzór nad przestrzeganiem nałożonych obowiązków,

7) orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 607zh § 1,

8) orzeczenie zostało przekazane pomimo niespełnienia warunków przewidzianych w art. 607zh § 4,

9) przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych podlegałoby darowaniu na mocy amnestii,

10) pomimo niestosowania się osoby, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, do wymagań określonych w orzeczeniu nie jest możliwe przekazanie jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania.

§ 4. W wypadku wskazanym w § 3 pkt 10, gdy przemawiają za tym szczególne względy, prokurator, w uzgodnieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wydania orzeczenia, może orzec o wykonaniu orzeczenia.

§ 5. W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 7 prokurator przed podjęciem decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy wykonania orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

Art. 607zl. § 1. W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu, prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia.

§ 2. Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych, prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia i zawiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 3. W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia informacji o zmianie obowiązku nałożonego na osobę, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, prokurator rozpoznaje sprawę wykonania zmienionego orzeczenia na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. Przepisu art. 607zk nie stosuje się, z wyjątkiem § 1 pkt 2 i § 3 pkt 7.

Art. 607zm. § 1. O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, o wniesieniu środka odwoławczego od tego postanowienia, o istotnych orzeczeniach zapadłych w trakcie postępowania, jak również w razie zmiany legalnego stałego miejsca pobytu przez osobę, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, zawiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 2. Prokurator zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego wykonanie. Zawiadomienie następuje w formie zaświadczenia zawierającego informacje dotyczące osoby określonej w § 1 oraz naruszonego obowiązku.

§ 3. W razie ustania przyczyn, na skutek których obowiązek został zastosowany, lub powstania przyczyn uzasadniających jego uchylenie lub zmianę prokurator może wystąpić do właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia o jego uchylenie lub zmianę.

§ 4. Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2 oraz wystąpienie, o którym mowa w § 3, mogą być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 2, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.

Art. 607zn. Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, ponosi Skarb Państwa.

Rozdział 66(514)

Przejęcie i przekazanie orzeczeń do wykonania

Art. 608. § 1. W razie prawomocnego skazania obywatela polskiego przez sąd państwa obcego na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec obywatela polskiego środka polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem o przejęcie skazanego albo osoby, wobec której orzeczono środek, w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. W razie prawomocnego skazania przez sąd państwa obcego obywatela polskiego, osoby mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na grzywnę lub w razie prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem o przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3. Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1 lub 2, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 609. § 1. W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego lub osoby mającej miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego, osoby mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie orzeczonej grzywny, zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3. Jeżeli orzeczenie, którego wniosek dotyczy, nie jest prawomocne lub osoba objęta wnioskiem określonym w § 1 nie jest obywatelem polskim lub nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca stałego pobytu, Minister Sprawiedliwości zwraca wniosek.

Art. 610. § 1. W razie prawomocnego skazania cudzoziemca przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec niego środka polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa, którego skazany albo osoba, wobec której orzeczono środek, jest obywatelem, z wnioskiem o przejęcie go w celu odbycia kary lub wykonania środka.

§ 2. Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.

§ 3. W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie cudzoziemca prawomocnie skazanego przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo wobec którego prawomocnie orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.

§ 4. W razie prawomocnego skazania przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu za granicą albo posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową za granicą na grzywnę lub prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności, sąd właściwy do wykonania kary lub środka może wystąpić za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego organu państwa, na terytorium którego skazany lub osoba, wobec której orzeczono środek, stale przebywa, posiada mienie lub prowadzi działalność, z wnioskiem o wykonanie orzeczenia.

§ 5. W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie do wykonania prawomocnego skazania przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu w tym państwie albo posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową w tym państwie na grzywnę lub prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, zakazu wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.

Art. 611. § 1. Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 1 i art. 609 § 1 jest sąd okręgowy, w którego okręgu skazany ostatnio stale mieszkał lub czasowo przebywał.

§ 2. Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 2, art. 609 § 2 i art. 610 § 5 jest sąd rejonowy, w którego okręgu skazany stale mieszkał lub czasowo przebywał, a jeżeli tego nie ustalono, gdzie znajduje się mienie nadające się do egzekucji lub też skazany prowadzi działalność objętą zakazem.

§ 3. Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 610 § 2 i 3 jest sąd okręgowy, w którego okręgu wydano orzeczenie, którego wniosek dotyczy.

§ 4. Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 1, sprawę rozpoznaje Sąd Okręgowy w Warszawie.

§ 5. Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 2, sprawę rozpoznaje sąd właściwy dla dzielnicy Śródmieście gminy Warszawa-Centrum.

Art. 611a. § 1. (515) Sąd rozpoznaje sprawę dopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator i skazany, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz obrońca skazanego, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli skazany, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 2. Jeżeli dane zawarte we wniosku są niewystarczające, sąd może zarządzić ich uzupełnienie. W tym celu sąd może odroczyć rozpoznanie sprawy.

§ 3. Jeżeli sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania, przejęcie ani przekazanie nie może nastąpić.

§ 4. W wypadku określonym w art. 610 § 4 sąd wydaje postanowienie o wystąpieniu z wnioskiem do organu obcego państwa o przejęcie orzeczenia do wykonania.

§ 5. Na postanowienie sądu w przedmiocie przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania przysługuje zażalenie.

§ 6. Jeżeli postępowanie dotyczy przejęcia orzeczenia do wykonania, sąd może orzec środek zapobiegawczy.

Art. 611b. § 1. Przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej jest niedopuszczalne, jeżeli:

1) orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,

2) wykonanie orzeczenia mogłoby naruszać suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej,

3) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przejęcie,

4) skazany na grzywnę albo wobec którego orzeczono przepadek, niezamieszkujący na stałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada mienia na jej terytorium,

5) czyn wskazany we wniosku nie stanowi czynu zabronionego według prawa polskiego,

6) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 2, 3 i 5.

§ 2. Przekazanie orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne, jeżeli:

1) orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,

2) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przekazanie,

3) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, jest osobą określoną w art. 604 § 1 pkt 1,

4) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 3 i 5.

Art. 611c. § 1. Po przejęciu orzeczenia do wykonania sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego oraz karę i środek podlegające wykonaniu.

§ 2. Określając karę lub środek podlegające wykonaniu, sąd stosuje odpowiednio przepis art. 114 § 4 Kodeksu karnego.

§ 3. (516) Określając wysokość grzywny, sąd dokonuje przeliczenia wysokości grzywny orzeczonej kwotowo lub wysokości stawki dziennej, określonych w obcej walucie, według kursu średniego walut określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania orzeczenia w państwie obcym. Jeżeli grzywnę wymierzono kwotowo, kwota grzywny nie może przekroczyć iloczynu wysokości stawki dziennej i ilości stawek dziennych.

§ 4. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu. Przepisy art. 352 oraz 611a § 1 i 5 stosuje się odpowiednio.

Art. 611d. § 1. Jeżeli w toku postępowania zajdą okoliczności uzasadniające wydanie orzeczenia o zabezpieczeniu majątkowym z uwagi na grożący przepadek przedmiotów albo mienia stanowiącego korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa, a przedmioty te lub składniki tego mienia znajdują się na terytorium państwa obcego, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może wystąpić za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego organu tego państwa o zabezpieczenie przedmiotów lub mienia zagrożonych przepadkiem.

§ 2. Jeżeli organ państwa obcego zwróci się o wykonanie prawomocnego orzeczenia o zabezpieczeniu mienia, gdy mienie podlegające zabezpieczeniu znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy do wykonania orzeczenia jest sąd rejonowy lub prokurator, w którego okręgu znajduje się to mienie.

Art. 611e. Jeżeli skazany prawomocnym wyrokiem albo wobec którego prawomocnie orzeczono środek, opuści terytorium państwa skazania, udając się na terytorium państwa, którego jest obywatelem, zanim odbędzie orzeczoną karę albo zanim zostanie wykonany orzeczony wobec niego środek, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 611b § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 2 nie stosuje się.

Art. 611f. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do przejęcia lub przekazania do wykonania orzeczeń o karach pieniężnych.

Rozdział 66a(517)

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia dotyczącego grzywny, środków karnych w postaci nawiązki lub świadczenia pieniężnego lub też orzeczenia zasądzającego od sprawcy koszty procesu

Art. 611fa. § 1. W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca grzywny lub środka karnego w postaci nawiązki lub świadczenia pieniężnego, a także w razie zasądzenia od sprawcy kosztów procesu, sąd może wystąpić o jego wykonanie bezpośrednio do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym sprawca posiada mienie lub osiąga dochody, albo ma stałe lub czasowe miejsce pobytu.

§ 2. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, każdorazowo sąd kieruje wyłącznie do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.

§ 3. Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 4. Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 5. Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 3, może nastąpić również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.

§ 6. W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 7. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 3, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania orzeczenia, w tym informacje o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonej kary, środków karnych lub kosztów procesu oraz o ewentualnej zgodzie na zamianę grzywny na pracę społecznie użyteczną, wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności lub inny środek, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.

Art. 611fb. § 1. Kwoty uzyskane z egzekucji orzeczeń, o których mowa w art. 611fa § 1, przypadają państwu wykonania orzeczenia.

§ 2. Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wykonania orzeczenia porozumienie przewidujące podział kwot uzyskanych z egzekucji orzeczeń, o których mowa w § 1.

§ 3. W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 2, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania całości albo części wyegzekwowanej kwoty na rachunek bankowy tego sądu lub rachunek bankowy innego wskazanego podmiotu. Przekazana na rachunek sądu kwota uzyskana z egzekucji środka karnego orzeczonego na rzecz pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej albo wskazanej w orzeczeniu instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej zostaje następnie przekazana tej osobie lub podmiotowi.

Art. 611fc. § 1. W razie wystąpienia o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611fa § 1, postępowanie wykonawcze zawiesza się.

§ 2. Po otrzymaniu informacji o wykonaniu orzeczenia sąd podejmuje zawieszone postępowanie i umarza je. Postępowanie umarza się również, jeżeli w stosunku do sprawcy zapadło w innym państwie członkowskim i zostało wykonane prawomocne orzeczenie co do tego samego czynu.

§ 3. W razie otrzymania informacji o niemożności wykonania orzeczenia w całości albo części z powodów innych niż wskazane w § 2 zdanie drugie sąd podejmuje zawieszone postępowanie celem jego dalszego prowadzenia.

Art. 611fd. § 1. W razie uchylenia orzeczenia na skutek kasacji albo wznowienia postępowania, darowania kary, przedawnienia jej wykonania lub też w razie wystąpienia innych okoliczności skutkujących niemożnością wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fa § 1, sąd niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.

§ 2. Sąd zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonej kary, środków karnych lub kosztów procesu, o których mowa w art. 611fa § 1.

Art. 611fe. Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, pokrzywdzony lub inna osoba albo podmiot uprawniony, o których mowa w art. 611fb § 3, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.

Rozdział 66b(518)

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym

Art. 611ff. § 1. W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie prawomocnego orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd rejonowy, w okręgu którego sprawca posiada mienie lub osiąga dochody, albo ma stałe lub czasowe miejsce pobytu. W rozumieniu przepisów niniejszego rozdziału „karą o charakterze pieniężnym” jest obowiązek uiszczenia przez sprawcę określonych w orzeczeniu:

1) kwoty pieniężnej jako kary za popełnione przestępstwo,

2) zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego, jeżeli nie mógł on w ramach postępowania karnego dochodzić roszczeń o charakterze cywilnym,

3) kwoty pieniężnej na rzecz funduszu publicznego lub organizacji pomocy ofiarom przestępstw,

4) kosztów procesu.

§ 2. Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 3. Do wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia sąd przystępuje niezwłocznie.

§ 4. Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i powiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 5. Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w § 1, dotyczy czynów, które nie zostały popełnione na terytorium państwa wydania orzeczenia i podlegają jurysdykcji sądów polskich, sąd może postanowić o obniżeniu wysokości podlegającej egzekucji kary o charakterze pieniężnym do maksymalnej wysokości kary lub środka karnego jakie mogłyby być orzeczone za takie same czyny według prawa polskiego.

§ 6. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń, o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego. Przepis art. 611c § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 611fg. Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ff § 1, jeżeli:

1) czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w lub zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo:

a) popełnione z użyciem przemocy na osobie lub gróźb karalnych,

b) popełnione w związku z imprezą masową,

c) przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

d) kradzieży,

e) zniszczenia lub uszkodzenia mienia,

f) przemytu towarów,

g) przeciwko prawom własności intelektualnej,

h) określone w celu wykonania wynikających z aktów prawnych przyjętych przez właściwe instytucje Unii Europejskiej zobowiązań do ustanowienia sankcji w prawie wewnętrznym państw członkowskich, jednakże wyłącznie w granicach, w jakich zobowiązanie to zostało w tych aktach określone,

2) do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia o którym mowa w art. 611ff § 2, albo zaświadczenie to jest niekompletne lub w sposób oczywisty jest niezgodne z treścią orzeczenia,

3) przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby co do której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim, a orzeczenie w zakresie kary o charakterze pieniężnym zostało wykonane,

4) według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwa, których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich,

5) orzeczenie dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione w całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym,

6) orzeczenie dotyczy przestępstw popełnionych poza terytorium państwa wydania orzeczenia, a prawo polskie nie dopuszcza ścigania takiego rodzaju przestępstw, jeżeli zostały one popełnione poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

7) sprawca nie podlega jurysdykcji polskich sądów karnych, lub też brak jest wymaganego zezwolenia na jego ściganie,

8) osoba, której dotyczy orzeczenie, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania orzeczenia,

9) z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ff § 2, wynika, iż osoba, której dotyczy orzeczenie, nie została należycie pouczona o możliwości i prawie do zaskarżenia tego orzeczenia,

10) (519) z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ff § 2, wynika, że orzeczenie zostało wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:

a) sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody dla wydania orzeczenia albo sprawca miał obrońcę, który był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,

b) po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie, terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia,

11) przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii,

12) orzeczenie dotyczy kary o charakterze pieniężnym niższej niż 70 euro lub niższej niż równowartość tej kwoty w innej walucie.

Art. 611fh. § 1. Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli sprawca, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 2. Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym przysługuje zażalenie.

§ 3. Prawomocne orzeczenie o karach o charakterze pieniężnym wraz z dołączonym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 611ff § 2, stanowi tytuł egzekucyjny i podlega wykonaniu w Rzeczypospolitej Polskiej po wydaniu postanowienia o jego wykonaniu.

§ 4. Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania orzeczenia nie są wystarczające do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.

§ 5. W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 4, postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.

Art. 611fi. § 1. Kwota uzyskana z tytułu wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ff § 1, stanowi dochód budżetu państwa.

§ 2. Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wydania orzeczenia porozumienie przewidujące podział kwot uzyskanych z wykonania orzeczenia, o którym mowa w § 1.

§ 3. W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 2, sąd, na wezwanie właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, przekazuje całość albo część kwoty uzyskanej z tytułu wykonania orzeczenia, zgodnie z porozumieniem.

Art. 611fj. § 1. Jeżeli sprawca lub inna osoba przedstawi dowód uiszczenia w całości albo części kar o charakterze pieniężnym, o których mowa w podlegającym wykonaniu orzeczeniu, sąd, przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wykonania tego orzeczenia, wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do potwierdzenia dokonanej wpłaty.

§ 2. Kwoty uprzednio uzyskane na poczet kary w państwie wydania lub wykonania orzeczenia są odliczane od kwoty, która ma być wyegzekwowana.

Art. 611fk. W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu, sąd wydaje niezwłocznie postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.

Art. 611fl. O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym, jak również o zakończeniu postępowania egzekucyjnego, a także o zamianie kary o charakterze pieniężnym na pracę społecznie użyteczną lub o wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności, jeżeli prawo polskie dopuszcza taką możliwość, powiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

Art. 611fm. Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611ff § 1, ponosi Skarb Państwa.

Rozdział 66c(520)

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia przepadku

Art. 611fn. § 1. W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca przepadku, sąd może wystąpić o jego wykonanie bezpośrednio do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym sprawca posiada mienie lub osiąga dochody, a w razie niemożności jego ustalenia, państwa, w którym ma stałe lub czasowe miejsce pobytu.

§ 2. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd każdorazowo kieruje wyłącznie do jednego państwa wykonania orzeczenia, z zastrzeżeniem § 3 i 4.

§ 3. Jeżeli wystąpienie dotyczy określonych składników mienia, może ono nastąpić do więcej niż jednego państwa wykonania orzeczenia, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że:

1) określone składniki mienia znajdują się w więcej niż jednym państwie wykonania orzeczenia lub w jednym z wielu państw wykonania orzeczenia lub

2) postępowanie wykonawcze będzie prowadzone w więcej niż jednym państwie wykonania orzeczenia.

§ 4. Jeżeli wystąpienie dotyczy kwoty pieniężnej, może być skierowane do więcej niż jednego państwa wykonania orzeczenia, jeżeli mienie, co do którego może nastąpić przepadek, nie zostało zabezpieczone na podstawie postanowienia, o którym mowa w art. 589g § 1, lub gdy jego wartość nie jest wystarczająca do wyegzekwowania kwoty pieniężnej, co do której orzeczono przepadek, lub gdy przemawia za tym dobro postępowania.

§ 5. Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 6. Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 7. Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 5, może nastąpić również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.

§ 8. W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 9. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 5, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania orzeczenia, w tym informacje o każdej wpłacie dokonanej na poczet orzeczonego przepadku kwoty pieniężnej, przepadku równowartości przedmiotów lub przepadku równowartości korzyści majątkowej oraz o ewentualnej zgodzie na wykonanie przepadku przez zapłatę jego równowartości pieniężnej, o zgodzie na przekazanie mienia innego niż pieniądze oraz o zastępczych formach wykonania przepadku, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.

Art. 611fo. § 1. Jeżeli kwota uzyskana z tytułu wykonania orzeczeń, o których mowa w art. 611fn § 1, przewyższa równowartość 10.000 euro, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania połowy uzyskanej kwoty na rachunek bankowy tego sądu.

§ 2. Jeżeli wystąpienie obejmuje przepadek kwoty pieniężnej, sąd może wezwać właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania mienia innego niż pieniądze, uzyskanego z tytułu wykonania orzeczenia objętego wystąpieniem.

§ 3. Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wykonania orzeczenia porozumienie co do sposobu wykonania orzeczenia przepadku, w szczególności przewidując odmienny podział kwot uzyskanych z egzekucji orzeczeń, o których mowa w § 1.

§ 4. W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 3, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia do przekazania całości albo części wyegzekwowanej kwoty lub mienia innego niż pieniądze, uzyskanych z tytułu wykonania orzeczenia, zgodnie z porozumieniem.

Art. 611fp. Wystąpienie o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611fn § 1, nie wstrzymuje postępowania wykonawczego.

Art. 611fr. § 1. W razie uchylenia orzeczenia na skutek kasacji albo wznowienia postępowania, darowania kary, przedawnienia jej wykonania lub też w razie wystąpienia innych okoliczności skutkujących niemożnością wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fn § 1, sąd niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.

§ 2. Sąd zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia o każdej kwocie pieniężnej uzyskanej z tytułu wykonania orzeczeń, o których mowa w art. 611fn § 1.

Art. 611fs. Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.

Art. 611ft. § 1. Jeżeli według prawa państwa wykonania orzeczenia państwo to ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem orzeczenia przepadku wydanego przez polski sąd, na wniosek właściwego sądu lub innego organu tego państwa Skarb Państwa zwraca mu kwotę pieniężną stanowiącą równowartość wypłaconego odszkodowania.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest wyłącznym następstwem działania lub zaniechania organu państwa wykonania orzeczenia.

Rozdział 66d(521)

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia przepadku

Art. 611fu. § 1. W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie prawomocnego orzeczenia przepadku, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd rejonowy, w okręgu którego sprawca posiada mienie lub osiąga dochody albo ma stałe lub czasowe miejsce pobytu.

§ 2. Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 3. Do wykonania orzeczenia państwa wydania orzeczenia sąd przystępuje niezwłocznie.

§ 4. Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i powiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 5. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń, o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego. Przepis art. 611c § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 611fw. § 1. Odmawia się wykonania orzeczenia przepadku korzyści majątkowej albo jej równowartości w części, w której zostało ono wydane w oparciu o domniemanie pochodzenia tej korzyści z przestępstwa, inne niż domniemanie:

1) pochodzenia korzyści majątkowej z przestępstwa innego niż to, za które sprawca został skazany, popełnionego do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku,

2) pochodzenia korzyści majątkowej z innego przestępstwa podobnego do przestępstwa, za które sprawca został skazany, popełnionego do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku,

3) pochodzenia z przestępstwa mienia nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu sprawcy.

§ 2. Można odmówić wykonania orzeczenia przepadku korzyści majątkowej albo jej równowartości, wydanego w oparciu o domniemania, o których mowa w § 1, w części, w której orzeczenie przepadku byłoby niedopuszczalne według prawa polskiego.

§ 3. Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fu § 1, jeżeli:

1) czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego lub za przestępstwo będące podstawą wydania orzeczenia nie można orzec przepadku według prawa polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w; przepis art. 607r § 2 stosuje się odpowiednio,

2) do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 611fu § 2, albo zaświadczenie to jest niekompletne lub w sposób oczywisty jest niezgodne z treścią orzeczenia,

3) przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim, a orzeczenie w zakresie przepadku zostało wykonane,

4) według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwa, których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich,

5) orzeczenie dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione w całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym,

6) orzeczenie dotyczy przestępstw popełnionych poza terytorium państwa wydania orzeczenia, a prawo polskie nie dopuszcza ścigania takiego rodzaju przestępstw, jeżeli zostały one popełnione poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

7) sprawca nie podlega jurysdykcji polskich sądów karnych lub też brak jest wymaganego zezwolenia na jego ściganie,

8) (522) z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611fu § 2, wynika, że orzeczenie zostało wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:

a) sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody dla wydania orzeczenia albo sprawca miał obrońcę, który był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,

b) po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie, terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia,

9) przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii,

10) zachodzi uzasadniona obawa, że wykonanie orzeczenia może naruszyć prawa osób trzecich.

§ 4. Jeżeli informacje przekazane przez państwo wydania orzeczenia nie są wystarczające do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia przepadku, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.

§ 5. W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 4, postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.

§ 6. Jeżeli wykonanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych, sąd niezwłocznie powiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

Art. 611fx. § 1. Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia przepadku na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi, oraz osoba trzecia, której prawa mogą zostać naruszone przez wykonanie orzeczenia. Jeżeli sprawca, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 2. Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia przepadku zażalenie przysługuje stronom oraz osobie trzeciej, o której mowa w § 1. Sąd, który wydał postanowienie, powiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o wniesieniu zażalenia.

§ 3. Prawomocne orzeczenie przepadku wraz z dołączonym zaświadczeniem stanowi tytuł egzekucyjny i podlega wykonaniu w Rzeczypospolitej Polskiej po wydaniu postanowienia o jego wykonaniu.

Art. 611fy. § 1. Sąd może zawiesić postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fu § 1, jeżeli:

1) wystąpienie, dotyczące kwoty pieniężnej, nastąpiło do więcej niż jednego państwa członkowskiego, a istnieje prawdopodobieństwo, że wskutek wykonania orzeczenia w kilku państwach członkowskich przepadkowi ulegnie kwota wyższa niż określona w orzeczeniu,

2) wykonanie orzeczenia mogłoby utrudnić toczące się postępowanie karne,

3) mienie może podlegać przepadkowi w toczącym się w Polsce postępowaniu,

4) uzna za niezbędne przetłumaczenie orzeczenia na język polski.

§ 2. Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania zażalenie przysługuje stronom oraz osobie trzeciej, o której mowa w art. 611fx § 1. Sąd, który wydał postanowienie, powiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o zawieszeniu postępowania i jego przyczynach.

§ 3. W razie zawieszenia postępowania sąd z urzędu może zabezpieczyć wykonanie orzeczenia. Przepisy o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu oskarżonego stosuje się odpowiednio.

Art. 611fz. Jeżeli mienie podlegające egzekucji nie jest wystarczające do wykonania dwóch lub więcej orzeczeń, o których mowa w art. 611fu § 1, wydanych przeciwko tej samej osobie i dotyczących kwoty pieniężnej, albo jeżeli dwa lub więcej orzeczeń dotyczy określonego składnika mienia, sąd orzeka łącznie w przedmiocie wykonania orzeczeń w całości albo części.

Art. 611fza. § 1. Jeżeli sprawca lub inna osoba przedstawi dowód wykonania w całości albo części orzeczenia, o którym mowa w art. 611fu § 1, sąd, przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wykonania tego orzeczenia, wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do potwierdzenia dokonanej wpłaty.

§ 2. Kwoty uprzednio uzyskane z tytułu przepadku w państwie wydania orzeczenia lub państwie wykonania orzeczenia są zaliczane na poczet kwoty podlegającej egzekucji.

Art. 611fzb. § 1. Kwota uzyskana z tytułu wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611fu § 1, nieprzewyższająca równowartości 10.000 euro, stanowi dochód budżetu państwa. W pozostałych wypadkach państwu wydania orzeczenia przekazuje się połowę uzyskanej kwoty na rachunek bankowy wskazany przez właściwy sąd lub inny organ tego państwa.

§ 2. Mienie inne niż pieniądze, uzyskane z tytułu wykonania orzeczenia, o którym mowa w § 1, spienięża się według przepisów o egzekucji świadczeń pieniężnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do kwoty uzyskanej z egzekucji.

§ 3. W uzasadnionych wypadkach sąd może odstąpić od spieniężenia mienia, o którym mowa w § 2, i przekazać je właściwemu sądowi lub innemu organowi państwa wydania orzeczenia. Jeżeli wystąpienie obejmuje przepadek kwoty pieniężnej, przekazanie może nastąpić tylko za zgodą tego sądu lub organu.

§ 4. Sąd odmawia wydania państwu wydania orzeczenia uzyskanych przedmiotów będących dobrami kultury stanowiącymi część narodowego dziedzictwa kulturalnego.

§ 5. Minister Sprawiedliwości może zawrzeć z odpowiednim organem państwa wydania orzeczenia porozumienie co do sposobu wykonania orzeczenia przepadku, w szczególności przewidując w nim odmienny, od określonego w § 1, podział kwot uzyskanych z wykonania orzeczenia.

§ 6. W wypadku zawarcia porozumienia, o którym mowa w § 5, sąd, na wezwanie właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, przekazuje całość albo część wyegzekwowanej kwoty pieniężnej lub mienie inne niż pieniądze, uzyskane z tytułu wykonania orzeczenia, zgodnie z porozumieniem.

Art. 611fzc. W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia informacji o tym, że orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu, sąd wydaje niezwłocznie postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.

Art. 611fzd. O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia przepadku, jak również o zakończeniu postępowania egzekucyjnego, powiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

Art. 611fze. § 1. Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611fu § 1, ponosi Skarb Państwa. W uzasadnionych wypadkach sąd może wystąpić do właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia o zwrot części poniesionych wydatków. Do wystąpienia załącza się szczegółowy wykaz poniesionych wydatków wraz z propozycją ich podziału.

§ 2. Jeżeli Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem orzeczenia przepadku, wydanego przez organ sądowy państwa wydania orzeczenia, Skarb Państwa występuje do właściwego organu tego państwa o zwrot kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość wypłaconego odszkodowania.

§ 3. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest wyłącznym następstwem działania lub zaniechania organu polskiego.

Rozdział 66e(523)

Współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym

Art. 611g. § 1. Wniosek o współpracę Międzynarodowego Trybunału Karnego, zwanego dalej „Trybunałem”, w zależności od stadium postępowania, wykonuje właściwy sąd lub prokurator za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wniosku o pomoc prawną kierowanego do Trybunału przez sąd lub prokuratora.

Art. 611h. § 1. (524) W wypadku wniosku Trybunału o dostarczenie osoby Trybunałowi, w rozumieniu przepisów Statutu, zwanego dalej „wnioskiem o dostarczenie osoby”, przed pierwszym przesłuchaniem należy pouczyć osobę, której dotyczy wniosek, o jej uprawnieniach określonych w Statucie oraz o możliwości podniesienia zarzutu prawomocnego zakończenia prowadzonego przeciwko niej postępowania karnego o czyn, którego dotyczy wniosek o dostarczenie osoby.

§ 2. (525) W wypadku wystąpienia przesłanek uzasadniających zarzut, o którym mowa w § 1, sąd powiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, który może odroczyć wykonanie wniosku o dostarczenie osoby.

§ 3. (526) Przy orzekaniu w przedmiocie dopuszczalności dostarczenia osoby przepisów art. 604 nie stosuje się.

§ 4. (527) Jeżeli po wydaniu przez sąd postanowienia o dopuszczalności dostarczenia osoby Trybunałowi Minister Sprawiedliwości odroczył wykonanie wniosku o dostarczenie osoby z powodu toczącego się w Rzeczypospolitej Polskiej postępowania karnego albo odbywania przez tę osobę kary pozbawienia wolności za inne przestępstwo, osobę, której wniosek o dostarczenie osoby dotyczy, można tymczasowo dostarczyć Trybunałowi na zasadach ustalonych z Trybunałem.

§ 5. Ustaleń z Trybunałem, o których mowa w § 4, dokonuje Minister Sprawiedliwości.

Art. 611i. (528) § 1. W wypadku nieprzewidzianego lądowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby dostarczanej Trybunałowi drogą powietrzną Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do Trybunału o przekazanie wniosku o zezwolenie na ten przewóz.

§ 2. Jeżeli w ciągu 96 godzin od chwili nieprzewidzianego lądowania nie wpłynie wniosek, o którym mowa w § 1, osobę dostarczaną zwalnia się.

Art. 611j. § 1. (529) Na wniosek Trybunału o tymczasowe aresztowanie lub o aresztowanie i dostarczenie osoby ściganej sąd stosuje tymczasowe aresztowanie.

§ 2. Tymczasowe aresztowanie, o którym mowa w § 1, można uchylić lub zmienić na łagodniejszy środek zapobiegawczy w wypadkach określonych w Statucie. Przepisów art. 257-259 nie stosuje się.

§ 3. W postępowaniu w przedmiocie uchylenia lub zmiany środka zapobiegawczego sąd lub prokurator uwzględnia stanowisko Trybunału.

Art. 611k. (530) Minister Sprawiedliwości przed rozpatrzeniem wniosku Trybunału o zgodę na ściganie, ukaranie lub pozbawienie wolności osoby dostarczonej za przestępstwo popełnione przed dostarczeniem, inne niż to, z powodu którego nastąpiło dostarczenie, może zwrócić się do Trybunału o nadesłanie dodatkowych informacji, a także protokołu zawierającego oświadczenie osoby dostarczonej dotyczące przestępstwa określonego w tym wniosku.

Art. 611l. (531) Minister Sprawiedliwości może wyrazić zgodę na dostarczenie Trybunałowi osoby wydanej lub przekazanej innemu państwu.

Art. 611m. Jeżeli udzielenie pomocy prawnej przewidzianej w Statucie, w zakresie lub w sposób określony we wniosku Trybunału, byłoby sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, sąd lub prokurator nie rozstrzyga w przedmiocie wniosku i przekazuje akta sprawy Ministrowi Sprawiedliwości w celu dokonania ustaleń z Trybunałem.

Art. 611n. Jeżeli wniosek Trybunału o udzielenie pomocy prawnej dotyczy czynności innej niż przewidziana w Statucie, której wykonanie, mimo ustaleń dokonanych z Trybunałem, jest w dalszym ciągu niedopuszczalne na mocy ustawy i pomoc prawna nie może być udzielona pod żadnym warunkiem, w późniejszym terminie lub w inny sposób, sąd lub prokurator odmawia udzielenia tej pomocy.

Art. 611o. § 1. Jeżeli wniosek Trybunału dotyczy udostępnienia dokumentu lub innego dowodu zawierającego informacje, których ujawnienie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej, sąd lub prokurator nie rozstrzyga w przedmiocie wniosku i przekazuje akta sprawy Ministrowi Sprawiedliwości, który w porozumieniu z właściwym organem dokonuje ustaleń z Trybunałem.

§ 2. Jeżeli mimo dokonania ustaleń z Trybunałem w dalszym ciągu udzielenie pomocy prawnej mogłoby zagrażać bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej, sąd lub prokurator odmawia jej udzielenia.

Art. 611p. Jeżeli wniosek Trybunału dotyczy wydania dokumentu lub innego dowodu, udostępnionego organowi lub instytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez inne państwo lub organizację międzynarodową z zastrzeżeniem zachowania w tajemnicy informacji zawartej w tym dokumencie lub dowodzie, wydanie może nastąpić wyłącznie po wyrażeniu zgody przez udostępniającego dany dokument lub dowód.

Art. 611r. § 1. Przy wykonywaniu wniosku o współpracę, na żądanie Trybunału, Prokuratorowi Trybunału oraz innym osobom upoważnionym przez Trybunał zapewnia się obecność przy wykonywaniu czynności, których dotyczy wniosek.

§ 2. Osoby, o których mowa w § 1, mogą zwracać się o zadawanie określonych pytań oraz utrwalać przebieg czynności na potrzeby postępowania prowadzonego przed Trybunałem.

§ 3. Prokuratorowi Trybunału umożliwia się samodzielne dokonywanie czynności procesowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach i w warunkach określonych w Statucie.

Art. 611s. Ustaleń z Trybunałem, o których mowa w przepisach Statutu, innych niż określone w niniejszym rozdziale, dokonuje Minister Sprawiedliwości.

Rozdział 66f (532)

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności

Art. 611t. § 1. W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca kary pozbawienia wolności podlegającej wykonaniu, sąd okręgowy, w którego okręgu wydano orzeczenie, za zgodą skazanego, może wystąpić o wykonanie orzeczenia bezpośrednio do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, jeżeli przekazanie orzeczenia do wykonania pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary.

§ 2. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może nastąpić także na wniosek skazanego lub właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia.

§ 3. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd kieruje do właściwego sądu lub innego organu:

1) państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu,

2) państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym nie posiada stałego lub czasowego miejsca pobytu, lecz na podstawie prawomocnej decyzji będzie do niego wydalony po odbyciu kary lub zwolnieniu z zakładu karnego,

3) innego państwa wykonania orzeczenia, za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa

– o ile skazany przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w państwie, do którego skierowano wystąpienie.

§ 4. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, każdorazowo sąd kieruje wyłącznie do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.

§ 5. Zgoda skazanego na przekazanie nie jest wymagana, w wypadku gdy orzeczenie jest przekazywane do:

1) państwa wykonania orzeczenia, którego skazany jest obywatelem i w którym posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu,

2) państwa wykonania orzeczenia, do którego skazany będzie wydalony po odbyciu kary lub zwolnieniu z zakładu karnego, na podstawie prawomocnej decyzji o wydaleniu,

3) państwa wykonania orzeczenia, do którego skazany zbiegł z obawy przed toczącym się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowaniem karnym lub obowiązkiem odbycia orzeczonej kary.

§ 6. Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie. Odpis orzeczenia wraz z odpisem zaświadczenia przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 7. Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 8. Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 6, może nastąpić również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.

§ 9. W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 10. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 6, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania orzeczenia, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.

Art. 611ta. § 1. Przed wystąpieniem do państwa, o którym mowa w art. 611t § 3 pkt 3, sąd zwraca się do właściwego sądu lub innego organu tego państwa o zgodę na przekazanie orzeczenia do wykonania. W pozostałych wypadkach sąd może zwrócić się do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia o opinię w przedmiocie przekazania orzeczenia.

§ 2. Jeżeli zostaną ujawnione okoliczności przemawiające za tym, iż przekazanie orzeczenia do wykonania do państwa wykonania orzeczenia nie pozwalałoby w większym stopniu zrealizować wychowawczych i zapobiegawczych celów kary, sąd może odstąpić od wystąpienia, o którym mowa w art. 611t § 1, lub je cofnąć.

Art. 611tb. § 1. Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, skazany, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.

§ 2. Sąd umożliwia skazanemu, przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zajęcie stanowiska ustnie lub na piśmie w przedmiocie wystąpienia, o którym mowa w art. 611t § 1. Jeżeli wymagana jest zgoda skazanego na przekazanie, sąd odbiera od skazanego przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oświadczenie w tym przedmiocie.

§ 3. W wypadku gdy skazany przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wyraził zgody na wystąpienie, o którym mowa w art. 611t § 1, sąd umarza postępowanie w przedmiocie wystąpienia, chyba że ma zastosowanie art. 611t § 5. W pozostałych wypadkach złożone oświadczenie przesyła się do państwa wykonania orzeczenia wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 611t § 6.

§ 4. Jeżeli skazany przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd zawiadamia go o przekazaniu orzeczenia; w innym wypadku przekazuje zawiadomienie wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 611t § 6, do państwa wykonania orzeczenia.

§ 5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia, o którym mowa w § 4, zawierając w nim informacje dotyczące istotnych elementów związanych z wykonaniem orzeczenia, takich jak wskazanie właściwych organów państwa wydania i wykonania orzeczenia, prawa określającego warunki odbycia kary, warunkowego zwolnienia lub zawieszenia wykonania kary, mając na uwadze konieczność poinformowania skazanego o przekazaniu orzeczenia.

Art. 611tc. § 1. Sąd może zwrócić się do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia o przekazanie informacji o treści prawa obcego mającego zastosowanie do warunkowego zwolnienia. Po uzyskaniu informacji o treści prawa obcego sąd może odstąpić od wystąpienia, o którym mowa w art. 611t § 1, lub je cofnąć albo zastrzec w porozumieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wykonania orzeczenia, że do decyzji o warunkowym zwolnieniu zastosowanie ma prawo polskie.

§ 2. Do czasu rozpoczęcia wykonania kary w państwie wykonania orzeczenia sąd może odstąpić od wystąpienia, o którym mowa w art. 611t § 1, lub je cofnąć także w wyniku zaistnienia innych przeszkód.

§ 3. Jeżeli państwo wykonania orzeczenia zwraca się o zgodę na ściganie skazanego za popełnione przestępstwo lub wykonanie kar orzeczonych przed przekazaniem skazanego temu państwu, sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wniosku w terminie 30 dni. Art. 607e § 3 pkt 6, art. 607p, art. 607r oraz art. 607s § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 611td. § 1. Wystąpienie o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611t § 1, nie wstrzymuje postępowania wykonawczego.

§ 2. Po otrzymaniu informacji o rozpoczęciu odbywania przez skazanego kary w państwie wykonania orzeczenia, postępowanie wykonawcze zawiesza się.

§ 3. Po otrzymaniu informacji o zakończeniu wykonywania kary sąd podejmuje zawieszone postępowanie i umarza je. Postępowanie umarza się również, jeżeli w stosunku do sprawcy zapadło w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i zostało wykonane prawomocne orzeczenie co do tego samego czynu.

§ 4. W razie otrzymania informacji o niemożności wykonania orzeczenia w całości albo w części z powodów innych niż wskazane w § 3 zdanie drugie, sąd podejmuje zawieszone postępowanie w celu jego dalszego prowadzenia.

§ 5. Sąd może uzgodnić z właściwym sądem lub innym organem państwa wykonania orzeczenia, że w państwie tym nastąpi wykonanie tylko części orzeczonej kary pozbawienia wolności, pod warunkiem że nie spowoduje to wydłużenia czasu trwania kary. W takim wypadku, po otrzymaniu informacji, o której mowa w § 2, postępowanie wykonawcze zawiesza się do czasu przekazania skazanego w celu dalszego wykonywania kary na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a okres pozbawienia wolności w państwie wykonania orzeczenia zalicza się na poczet kary.

Art. 611te. W razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 611t § 1, na skutek kasacji albo wznowienia postępowania, ułaskawienia skazanego, darowania przestępstwa na mocy amnestii albo przedawnienia wykonania kary, sąd niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.

Art. 611tf. § 1. Skazanego przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje się właściwemu sądowi lub innemu organowi państwa wykonania orzeczenia najpóźniej w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się zapadłej w tym państwie decyzji o wykonaniu orzeczenia. Art. 607n § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2. W wypadku konieczności uzyskania zgody innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na przewóz skazanego przez jego terytorium, Minister Sprawiedliwości występuje z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na przewóz. Art. 611t § 6 zdanie pierwsze i § 7 stosuje się odpowiednio.

§ 3. W wypadku gdy właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej wskaże, iż skazany może być ścigany lub pozbawiony wolności w związku z przestępstwem popełnionym przed opuszczeniem przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Minister Sprawiedliwości może cofnąć wniosek o udzielenie zezwolenia na przewóz.

§ 4. Jeżeli nastąpi nieprzewidziane lądowanie, o którym mowa w art. 607zb § 4, informacje określone w art. 611t § 6 przekazuje się w terminie 72 godzin.

Rozdział 66g (533)

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności

Art. 611tg. § 1. W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd okręgowy.

§ 2. Sąd okręgowy, na wniosek sprawcy lub z urzędu, może zwrócić się do właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia o przekazanie orzeczenia, o którym mowa w § 1, do wykonania, jeżeli pozwoli to w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary.

§ 3. Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 4. Jeżeli zostaną ujawnione okoliczności przemawiające za tym, iż przejęcie orzeczenia do wykonania nie pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawczych i zapobiegawczych celów kary, sąd zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 5. Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, sąd może wyrazić zgodę na wykonanie kary pozbawienia wolności, orzeczonej wobec sprawcy niemającego obywatelstwa polskiego lub nieposiadającego stałego lub czasowego miejsca pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pozwoli to w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary.

§ 6. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń, o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.

Art. 611th. § 1. Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 611tg § 1, 2 i 5 jest sąd okręgowy, w którego okręgu skazany posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu.

§ 2. Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 1, właściwy jest Sąd Okręgowy w Warszawie.

§ 3. Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

Art. 611ti. § 1. Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, skazany, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli skazany, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 2. Skazany może ustnie lub na piśmie wyrazić zgodę na przekazanie lub złożyć oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w art. 611tm, jeżeli zgoda lub oświadczenie nie zostały złożone w państwie wydania orzeczenia. Art. 611t § 5 stosuje się odpowiednio.

§ 3. Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie. W razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o posiadane informacje.

Art. 611tj. § 1. Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, sąd wydaje w terminie 40 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 2. Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia przysługuje zażalenie.

§ 3. Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie w terminie 90 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 4. W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia, podając przyczynę opóźnienia i przewidywany termin wydania orzeczenia.

§ 5. Odpis postanowienia przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 6. Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia sąd przystępuje niezwłocznie.

Art. 611tk. § 1. Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, jeżeli:

1) czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,

2) przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii Europejskiej, a orzeczenie w zakresie kary pozbawienia wolności zostało wykonane,

3) skazany nie wyraża zgody na przekazanie, chyba że:

a) jest obywatelem polskim i posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) została wobec niego wydana decyzja o wydaleniu lub deportacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

c) zbiegł na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obawie przed toczącym się w państwie wydania orzeczenia postępowaniem karnym lub obowiązkiem odbycia orzeczonej kary,

4) skazany z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania orzeczenia,

5) naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela,

6) wykonanie kary łączy się z zastosowaniem terapii lub innych środków nieznanych ustawie,

7) skazany nie jest obywatelem polskim, chyba że zachodzą przesłanki określone w § 4.

§ 2. Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.

§ 3. Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, jeżeli:

1) mimo wezwania przez sąd do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie, do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 611tg § 3, albo zaświadczenie to jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia,

2) według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich,

3) skazany nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego ani czasowego miejsca pobytu, chyba że na podstawie prawomocnej decyzji ma zostać wydalony do Polski lub zachodzą przesłanki określone w § 4,

4) z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611tg § 3, wynika, iż orzeczenie zostało wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:

a) skazanego wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody dla wydania orzeczenia,

b) obrońca sprawcy był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,

c) po doręczeniu skazanemu odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie, terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, skazany w ustawowym terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia,

5) orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym,

6) w chwili otrzymania orzeczenia pozostała do wykonania kara jest krótsza niż 6 miesięcy pozbawienia wolności,

7) skazany nie podlega jurysdykcji polskich sądów karnych, lub też brak jest wymaganego zezwolenia na jego ściganie,

8) przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych podlegałoby darowaniu na mocy amnestii,

9) organ państwa wydania orzeczenia nie wyraził zgody na podstawie art. 607e § 3 pkt 8 w związku z art. 611tm na to, by sprawcę ścigać za przestępstwo inne niż to, które stanowiło podstawę przekazania, lub by wykonać orzeczoną wobec niego karę pozbawienia wolności za inne przestępstwo.

§ 4. Sąd może wyrazić zgodę na przejęcie do wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, zapadłego wobec skazanego niebędącego obywatelem polskim lub niemającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego ani czasowego miejsca pobytu, jeżeli ze względu na sytuację rodzinną lub szczególne warunki osobiste skazanego przejęcie orzeczenia pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary.

§ 5. W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2, 3 i 6 oraz w § 3 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 sąd przed podjęciem decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy wykonania orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

Art. 611tl. § 1. Orzekając o wykonaniu kary pozbawienia wolności, sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego. Art. 607s § 4 stosuje się odpowiednio. Na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego pozbawienia wolności w państwie wydania orzeczenia.

§ 2. Jeżeli rodzaj kary polegającej na pozbawieniu wolności jest nieznany ustawie, sąd określa podlegającą wykonaniu karę jako karę pozbawienia wolności. Jeżeli przestępstwo zgodnie z przyjętą według prawa polskiego kwalifikacją prawną nie jest zagrożone karą pozbawienia wolności, wykonuje się karę orzeczoną przez sąd państwa wydania orzeczenia w wymiarze nieprzekraczającym 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Art. 611tm. § 1. W postępowaniu w przedmiocie wykonania orzeczenia dotyczącego kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej przez sąd innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio art. 607e.

§ 2. Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia sąd udziela informacji o treści prawa polskiego mającego zastosowanie do warunkowego zwolnienia. Jeżeli sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia cofnie wystąpienie do czasu rozpoczęcia wykonywania kary, orzeczenie nie podlega wykonaniu.

Art. 611tn. § 1. W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu, sąd wydaje niezwłocznie postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.

§ 2. Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych, sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego i zawiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

Art. 611to. § 1. Jeżeli skazany znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd z urzędu lub na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu. Zamiast tymczasowego aresztowania sąd może zastosować inny środek zapobiegawczy, jeżeli jest on wystarczający do zapewnienia, iż skazany pozostanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.

§ 2. Jeżeli zastosowanie środka określonego w § 1 następuje w wyniku wniosku państwa wydania orzeczenia przed otrzymaniem orzeczenia wraz z zaświadczeniem, art. 605 § 5 i 6 i art. 607k § 3a stosuje się odpowiednio.

§ 3. Sąd może zastosować tymczasowe aresztowanie, oznaczając jego termin na czas niezbędny do przekazania skazanego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i doprowadzenia do zakładu karnego. Łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania nie może przekroczyć 100 dni. Samoistną podstawą zastosowania tymczasowego aresztowania jest orzeczenie o wykonaniu kary pozbawienia wolności orzeczonej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Art. 611tp. § 1. Na wniosek państwa wydania orzeczenia Minister Sprawiedliwości udziela zezwolenia na przewóz sprawcy przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 7 dni od daty otrzymania wniosku.

§ 2. Do wniosku o zezwolenie na przewóz, o którym mowa w § 1, powinno być załączone zaświadczenie, o którym mowa w art. 611tg § 3. Wydanie zezwolenia, o którym mowa w § 1, można odroczyć do czasu uzyskania tłumaczenia zaświadczenia na język polski.

§ 3. Minister Sprawiedliwości informuje właściwy organ państwa wydania orzeczenia, iż art. 607e § 1 nie znajduje zastosowania w odniesieniu do przestępstwa popełnionego lub kary pozbawienia wolności orzeczonej przed opuszczeniem przez skazanego terytorium państwa wydania.

§ 4. Art. 607zb § 2-4 stosuje się odpowiednio.

Art. 611tr. § 1. O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611tj § 1, oraz o istotnych orzeczeniach zapadłych w trakcie postępowania wykonawczego, jak również o ucieczce lub ukryciu się skazanego zawiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Zawiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 2. W wypadku ucieczki lub ukrycia się skazanego postępowanie wykonawcze umarza się. Jeżeli miejsce pobytu skazanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostanie następnie ustalone, zawiadamia się o tym niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Orzeczona w tym państwie kara pozbawienia wolności może być wykonywana, jeżeli jego właściwy sąd lub inny organ ponownie skieruje wystąpienie, o którym mowa w art. 611tg § 1.

Art. 611ts. Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611tg § 1, ponosi Skarb Państwa, z wyjątkiem kosztów przekazania sprawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozdział 66h (534)

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, karę ograniczenia wolności, samoistnie orzeczony środek karny, a także orzeczenia o warunkowym zwolnieniu oraz warunkowym umorzeniu postępowania karnego

Art. 611u. § 1. W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kary ograniczenia wolności, samoistnie orzeczonego środka karnego, a także w razie warunkowego zwolnienia lub warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli orzeczenie nakłada na sprawcę obowiązki określone w art. 34 § 2, art. 39 pkt 2-2d i 5, art. 39 pkt 6 w związku z art. 46 § 2, art. 72 § 1 pkt 1, 3-7a i 8 lub art. 72 § 2 Kodeksu karnego, lub oddaje skazanego pod dozór kuratora lub instytucji publicznej, sąd może wystąpić o wykonanie orzeczenia do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym sprawca posiada legalne stałe miejsce pobytu, o ile sprawca przebywa w tym państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.

§ 2. Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może być na wniosek sprawcy skierowane również do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż państwo legalnego stałego miejsca pobytu sprawcy, za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa.

§ 3. Wystąpienie, o którym mowa w § 1 i 2, każdorazowo sąd kieruje wyłącznie do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.

§ 4. Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 5. Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 6. Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia może nastąpić również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd przekazuje odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.

§ 7. W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 8. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 4, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące przekazanego do wykonania orzeczenia, osoby skazanego, rodzaju i wymiaru kary lub środka oraz czasu i sposobu wykonania nałożonych obowiązków, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia.

Art. 611ua. § 1. W razie wystąpienia o wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611u § 1, postępowanie wykonawcze zawiesza się.

§ 2. Po otrzymaniu informacji o zakończeniu wykonywania orzeczenia sąd podejmuje zawieszone postępowanie i umarza je. Postępowanie umarza się również, jeżeli w stosunku do sprawcy zapadło w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i zostało wykonane prawomocne orzeczenie co do tego samego czynu.

§ 3. W razie otrzymania informacji o niemożności wykonania orzeczenia w całości albo w części z powodów innych niż wskazane w § 2 zdanie drugie, a także o niemożności wydania przez to państwo orzeczenia w przedmiocie zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej, odwołania warunkowego zwolnienia albo innego orzeczenia związanego z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611u § 1, sąd podejmuje zawieszone postępowanie w celu jego dalszego prowadzenia.

§ 4. W razie otrzymania informacji o dostosowaniu orzeczenia, o którym mowa w art. 611u § 1, do prawa państwa wykonania orzeczenia i przed rozpoczęciem wykonywania tego orzeczenia w tym państwie, sąd w ciągu 10 dni może cofnąć wystąpienie, o którym mowa w art. 611u § 1 i 2, mając na uwadze cele kary.

§ 5. W razie wszczęcia nowego postępowania karnego przeciwko sprawcy, sąd może zwrócić się do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia o wyrażenie zgody na cofnięcie wystąpienia, o którym mowa w art. 611u § 1 i 2. Po uzyskaniu zgody, sąd podejmuje zawieszone postępowanie w celu jego dalszego prowadzenia.

§ 6. Na poczet wykonywanej kary lub środka, o których mowa w art. 611u § 1, zalicza się okres faktycznego ich wykonywania w państwie wykonania orzeczenia.

Art. 611ub. § 1. W razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 611u § 1, na skutek kasacji albo wznowienia postępowania, ułaskawienia sprawcy, darowania przestępstwa na mocy amnestii albo przedawnienia wykonania kary lub w razie wystąpienia innych okoliczności skutkujących niemożnością wykonania tego orzeczenia, sąd niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia.

§ 2. Sąd zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, przy użyciu zaświadczenia, o wszelkich okolicznościach mających wpływ na wykonanie orzeczenia, o którym mowa w art. 611u § 1. Sąd zawiadamia również niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia o wszelkich istotnych orzeczeniach zapadłych w trakcie postępowania wykonawczego.

§ 3. Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, mogą być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 2, zawierając w nim szczegółowe informacje dotyczące naruszeń obowiązków nałożonych na sprawcę i innych okoliczności mających wpływ na wykonanie orzeczenia, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.

Art. 611uc. Sąd rozpoznaje sprawę wystąpienia do właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator i pokrzywdzony, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.

Rozdział 66i (535)

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia karnego związanego z poddaniem sprawcy próbie

Art. 611ud. § 1. W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie prawomocnego orzeczenia skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania albo na samoistną karę lub środek niepolegający na pozbawieniu wolności lub na grzywnie, bądź orzekającego o warunkowym zwolnieniu, warunkowym umorzeniu postępowania karnego lub innym warunkowym odroczeniu wykonania kary, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd rejonowy, w którego okręgu sprawca posiada legalne stałe miejsce pobytu, jeżeli w wyznaczonym okresie próby nakłada ono na sprawcę obowiązek:

1) stawiennictwa przed określonym organem,

2) informowania określonego organu o zmianie miejsca pobytu lub miejsca pracy albo uzyskiwania zgody na taką zmianę,

3) przebywania albo powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, w tym również jeśli orzeczenie zakazuje wstępu do określonych miejsc lub na imprezy o charakterze masowym,

4) powstrzymania się od kontaktowania z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych osób,

5) powstrzymania się od posiadania określonych przedmiotów,

6) łożenia na utrzymanie innej osoby,

7) naprawienia szkody,

8) nauki,

9) wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, pracy społecznie użytecznej lub pracy zarobkowej,

10) poddania się określonym zakazom albo ograniczeniom w wykonywaniu zawodu, prowadzeniu działalności zawodowej lub gospodarczej,

11) poddania się leczeniu albo oddziaływaniom terapeutycznym,

12) poddania się dozorowi kuratora, pracownika społecznego lub instytucji publicznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym.

§ 2. Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem powinno być dołączone zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.

§ 3. Jeżeli sąd, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi i zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Art. 32 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 4. Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia, sąd może wyrazić zgodę na wykonanie kary lub środka, o których mowa w § 1, orzeczonego wobec sprawcy nieposiadającego legalnego stałego miejsca pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pozwoli to w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary lub środka.

§ 5. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń, o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego. Art. 611c § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 611ue. § 1. Sąd rozpoznaje sprawę wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1, na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział prokurator, sprawca, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i jego obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli sprawca, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 2. Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, sąd wzywa właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie. W razie niedotrzymania terminu, postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o posiadane informacje.

§ 3. Orzekając o wykonaniu kary lub środka, o których mowa w art. 611ud § 1, sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego. Jeżeli rodzaj kary lub środka albo sposób wykonania nałożonych obowiązków są nieznane ustawie, sąd określa karę, środek lub obowiązek według prawa polskiego. Podstawę określenia kary lub środka podlegającego wykonaniu stanowi orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kara grożąca za taki czyn w polskim prawie oraz okres rzeczywistego wykonywania kary, środka lub obowiązku za granicą, z uwzględnieniem różnic na korzyść skazanego. Jeżeli wymiar kary, środka, obowiązku lub okresu próby jest wyższy niż przewidziany w ustawie, sąd określa go w górnej granicy wymiaru według prawa polskiego.

§ 4. Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w art. 611ud § 1, nie określa kary pozbawienia wolności, która będzie wymierzona sprawcy w wypadku niewykonywania nałożonych obowiązków lub podjęcia warunkowo umorzonego postępowania karnego, sąd orzeka o wykonaniu orzeczenia jedynie w zakresie nałożonych w nim obowiązków. Art. 611ub § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 611uf. § 1. Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1, sąd wydaje w terminie 30 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 2. Na postanowienie sądu w przedmiocie wykonania orzeczenia przysługuje zażalenie.

§ 3. Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie w terminie 60 dni od daty otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 4. W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia, podając przyczynę opóźnienia i przewidywany termin wydania orzeczenia.

§ 5. Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia sąd przystępuje niezwłocznie.

Art. 611ug. § 1. Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1, jeżeli:

1) czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,

2) sprawca nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy do uznania, że sprawca na nie powróci.

§ 2. Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.

§ 3. Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1, jeżeli:

1) mimo wezwania przez sąd do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie, do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ud § 2, albo zaświadczenie to jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia,

2) przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii Europejskiej, a orzeczenie w zakresie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania albo samoistnej kary lub środka niepolegającego na pozbawieniu wolności lub na grzywnie zostało wykonane,

3) według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich,

4) orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym,

5) sprawca z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania orzeczenia,

6) sprawca korzysta z immunitetu, zgodnie z którym niemożliwy jest nadzór nad przestrzeganiem nałożonych obowiązków,

7) z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ud § 2, wynika, że orzeczenie zostało wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że:

a) sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody dla wydania orzeczenia,

b) obrońca sprawcy był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,

c) po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie, terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia,

8) orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 611ud § 1 lub zostało przekazane pomimo niespełnienia warunków przewidzianych w art. 611u,

9) przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych podlegałoby darowaniu na mocy amnestii,

10) orzeczenie przewiduje środek związany z leczeniem, nieznany ustawie,

11) pozostały czas wykonania nałożonych obowiązków jest krótszy niż 6 miesięcy.

§ 4. W wypadkach wskazanych w § 1 i 3, gdy przemawiają za tym szczególne względy, sąd, w uzgodnieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wydania orzeczenia, może orzec o wykonaniu orzeczenia jedynie w zakresie nałożonych w nim obowiązków. W zakresie zarządzenia wykonania kary, odwołania warunkowego zwolnienia, orzeczenia kary zastępczej oraz ustanowienia, rozszerzenia, zmiany i zwolnienia od wykonania nałożonych obowiązków w okresie próby albo uznania kary lub środka za wykonane – orzeczenie wykonuje właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia, chyba że uzgodniono inaczej.

§ 5. W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2 oraz w § 3 pkt 1, 2, 4, 7 lub 9-11 sąd przed podjęciem decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy wykonania orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

Art. 611uh. § 1. W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu, sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego.

§ 2. Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych, sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wykonawczego i zawiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 3. W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia informacji o tym, iż przeciwko sprawcy wszczęto nowe postępowanie karne i na uzasadniony wniosek tego sądu lub organu, sąd może wyrazić zgodę na cofnięcie wystąpienia, o którym mowa w art. 611ud § 1, mając na uwadze cele kary lub środka, okres ich wykonywania oraz postawę sprawcy. Sąd umożliwia sprawcy, przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zajęcie stanowiska ustnie lub na piśmie w przedmiocie cofnięcia wystąpienia. Wyrażając zgodę na cofnięcie wystąpienia, sąd umarza postanowienie wykonawcze.

Art. 611ui. O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1, oraz o istotnych orzeczeniach zapadłych w trakcie postępowania wykonawczego zawiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia. Zawiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

Art. 611uj. Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 611ud § 1, ponosi Skarb Państwa.

Rozdział 67

Przepisy końcowe

Art. 612. (536) § 1. O każdorazowym wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa obcego, na jego prośbę, zawiadamia się niezwłocznie właściwy miejscowo urząd konsularny tego państwa lub – w braku takiego urzędu – przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa.

§ 2. W razie zatrzymania obywatela państwa obcego należy zatrzymanemu umożliwić, na jego prośbę, nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z właściwym urzędem konsularnym lub przedstawicielstwem dyplomatycznym, a w razie zatrzymania osoby nieposiadającej żadnego obywatelstwa – z przedstawicielem państwa, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania.

Art. 613. § 1. (537) Z wyjątkiem wypadków określonych w art. 592a-592f i w art. 595 oraz w rozdziałach 62a, 62b, 65a-65d, 66a-66d, 66f-66i z mającymi siedzibę za granicą organami obcego państwa oraz z osobami wymienionymi w art. 578 oraz w art. 579 sądy i prokuratorzy każdorazowo porozumiewają się, w tym przy doręczaniu pism procesowych, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, a ten w razie potrzeby za pośrednictwem ministra właściwego do spraw zagranicznych.

§ 2. Z urzędami konsularnymi obcego państwa w Rzeczypospolitej Polskiej sądy i prokuratorzy, w wypadkach określonych przez Ministra Sprawiedliwości, mogą porozumiewać się bezpośrednio.

Art. 614. Wydatki poniesione w związku z czynnościami przewidzianymi w niniejszym dziale pokrywa państwo obce, które złożyło wniosek o dokonanie czynności. Organy państwa polskiego mogą odstąpić od żądania zwrotu poniesionych wydatków, jeżeli państwo obce zapewnia wzajemność.

Art. 615. (538) § 1. W stosunkach z międzynarodowymi trybunałami karnymi i ich organami działającymi na podstawie umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo powołanymi przez organizacje międzynarodowe ukonstytuowane umową ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego działu.

§ 2. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo akt prawny regulujący działanie międzynarodowego trybunału karnego stanowi inaczej.

§ 3. Przepisów niniejszego działu można nie stosować wobec państwa obcego, z którym Rzeczpospolita Polska nie ma w tym przedmiocie umowy, a państwo to nie zapewnia wzajemności.

§ 4. Jeżeli umowa międzynarodowa albo akt prawny regulujący działanie międzynarodowego trybunału karnego tego wymaga, Minister Sprawiedliwości zawiadamia międzynarodowy trybunał karny o wszczęciu postępowania przeciwko osobie o popełnienie przestępstwa podlegającego ściganiu przez ten trybunał.

§ 5. Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej Polskiej i przed międzynarodowym trybunałem karnym, Minister Sprawiedliwości przekazuje ściganie temu trybunałowi, jeżeli wymagają tego akty prawne regulujące działanie trybunału.

DZIAŁ XIV

KOSZTY PROCESU

Rozdział 68

Przepisy ogólne

Art. 616. § 1. Do kosztów procesu należą:

1) koszty sądowe,

2) uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika.

§ 2. Koszty sądowe obejmują:

1) opłaty,

2) wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania.

Art. 617. Rodzaje i wysokość opłat oraz zasady i tryb ich wymierzania określa odrębna ustawa.

Art. 618. § 1. Wydatki Skarbu Państwa obejmują w szczególności wypłaty dokonane z tytułu:

1) doręczenia wezwań i innych pism,

2) przejazdów sędziów, prokuratorów i innych osób z powodu czynności postępowania,

3) sprowadzenia i przewozu oskarżonego, świadków i biegłych,

4) oględzin, badań przedsięwziętych w toku postępowania oraz przesyłek i przechowania zajętych przedmiotów, jak również ich sprzedaży,

5) ogłoszeń w prasie, radiu i telewizji,

6) wykonania orzeczenia, w tym również o zabezpieczeniu grożących kar majątkowych, jeżeli kary te zostały orzeczone, z wyłączeniem kosztów utrzymania w zakładzie karnym i kosztów pobytu w zakładach leczniczych na obserwacji psychiatrycznej,

7) należności świadków i tłumaczy,

8) kosztów postępowania mediacyjnego,

9) (539) należności biegłych lub instytucji wyznaczonych do wydania opinii lub wystawienia zaświadczenia, w tym koszty wystawienia zaświadczenia przez lekarza sądowego,

9a) (540) kosztów obserwacji psychiatrycznej oskarżonego, z wyłączeniem należności biegłych psychiatrów,

10) opłat przewidzianych za udzielenie informacji z rejestru skazanych,

11) nie opłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów,

12) (541) ryczałtu kuratora sądowego za przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w art. 214 § 1,

13) (542) realizacji umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, i postępowań prowadzonych na podstawie działu XIII, także jeżeli nie zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 303.

§ 2. (543) Jeżeli wysokości i zasad ustalania należności określonych w § 1 nie regulują odrębne przepisy, Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób ich obliczania, mając na uwadze faktyczny koszt dokonania danej czynności.

§ 3. W razie braku przepisów wymienionych w § 2, o wysokości danego wydatku decydują kwoty przyznane przez sąd, prokuratora lub inny organ prowadzący postępowanie.

Art. 618a. (544) § 1. Świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży – z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności postępowania na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze – w wysokości rzeczywiście poniesionych racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu.

§ 2. Górną granicę należności, o których mowa w § 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

§ 3. Według tych samych zasad świadkowi przysługuje zwrot kosztów noclegu oraz utrzymania w miejscu wykonywania czynności postępowania.

§ 4. Wysokość kosztów, o których mowa w § 1 i 3, świadek powinien należycie wykazać.

Art. 618b. (545) § 1. Świadkowi przysługuje zwrot zarobku lub dochodu utraconego z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze.

§ 2. Wynagrodzenie za utracony zarobek lub dochód za każdy dzień udziału w czynnościach postępowania przyznaje się świadkowi w wysokości jego przeciętnego dziennego zarobku lub dochodu. W przypadku świadka pozostającego w stosunku pracy przeciętny dzienny utracony zarobek oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu należnego pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop.

§ 3. Górną granicę należności, o których mowa w § 2, stanowi równowartość 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. W przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po dniu 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia należności za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego.

§ 4. Utratę zarobku lub dochodu, o których mowa w § 1, oraz ich wysokość świadek powinien należycie wykazać.

Art. 618c. (546) § 1. Prawo do żądania należności przewidzianych w art. 618a i art. 618b służy osobie wezwanej w charakterze świadka, jeżeli się stawiła, choćby nie została przesłuchana.

§ 2. W przypadku gdy osoba uprawniona do otrzymania należności przewidzianych w art. 618a i art. 618b zostanie wezwana w charakterze świadka w kilku sprawach na ten sam dzień, przyznaje się jej te należności tylko raz.

§ 3. Świadkowi, który zgłosił się bez wezwania sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze, należności przewidziane w art. 618a i art. 618b mogą być przyznane tylko wtedy, gdy został przesłuchany.

Art. 618d. (547) Przepisy art. 618a-618c stosuje się odpowiednio do osoby towarzyszącej świadkowi, jeżeli świadek nie mógł stawić się na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze bez opieki tej osoby.

Art. 618e. (548) Przepisów art. 618a-618c nie stosuje się do świadka zatrudnionego w organie władzy publicznej, jeżeli powołany został do zeznawania w związku z tym zatrudnieniem. W tym przypadku świadkowi służy prawo do należności na zasadach określonych w przepisach regulujących wysokość i warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Art. 618f. (549) § 1. Biegłemu i specjaliście nie będącemu funkcjonariuszem organów procesowych powołanym przez sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez nich wydatków niezbędnych dla wydania opinii.

§ 2. Wysokość wynagrodzenia za wykonaną pracę biegłego i specjalisty nie będącego funkcjonariuszem organów procesowych ustala się uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków, o których mowa w § 1 – na podstawie złożonego rachunku.

§ 3. Wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są oni specjalistami. Podstawę obliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa.

§ 4. Wynagrodzenie biegłego i specjalisty nie będącego funkcjonariuszem organów procesowych, będących podatnikami obowiązanymi do rozliczenia podatku od towarów i usług, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym wynagrodzeniu.

§ 5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stawki wynagrodzenia biegłych za wykonaną pracę oraz taryfy zryczałtowane, o których mowa w § 3, mając na uwadze nakład pracy i kwalifikacje biegłego oraz poziom wynagrodzeń uzyskiwanych przez pracowników wykonujących podobne zawody, stopień złożoności problemu będącego przedmiotem opinii oraz warunki, w jakich opracowano opinię, a także sposób dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii.

Art. 618g. (550) Do biegłego, tłumacza i specjalisty nie będącego funkcjonariuszem organów procesowych powołanych przez sąd lub organ postępowania przygotowawczego stosuje się odpowiednio art. 618a. Dotyczy to również sytuacji, gdy sąd lub organ postępowania przygotowawczego nie skorzystał z usług takiego biegłego, tłumacza lub specjalisty.

Art. 618h. (551) § 1. Biegłemu, tłumaczowi i specjaliście nie będącemu funkcjonariuszem organów procesowych wezwanym przez sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, w razie nieskorzystania z ich usług, przysługuje zwrot utraconego zarobku lub dochodu.

§ 2. Wynagrodzenie za utracony zarobek lub dochód przyznaje się biegłemu, tłumaczowi i specjaliście nie będącemu funkcjonariuszem organów procesowych, uwzględniając ich kwalifikacje i czas zużyty w związku z wezwaniem. Przepisy art. 618b § 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 618i. (552) W przypadku gdy biegły, tłumacz lub specjalista nie będący funkcjonariuszem organów procesowych zostaną wezwani przez uprawniony organ w kilku sprawach na ten sam dzień, zwrot kosztów podróży, noclegu, utrzymania w miejscu wykonywania czynności postępowania, utraconego zarobku lub dochodu z powodu stawiennictwa na wezwanie organu, przysługuje im tylko raz.

Art. 618j. (553) Należności przysługujące stronie w związku z jej udziałem w postępowaniu przyznaje się w wysokości przewidzianej dla świadków.

Art. 618k. (554) § 1. Należności, o których mowa w art. 618a, art. 618b, art. 618d oraz art. 618f-618h, przyznaje się na wniosek.

§ 2. Wniosek o przyznanie należności, o których mowa w § 1, składa się ustnie do protokołu lub na piśmie, w terminie zawitym 3 dni od dnia zakończenia czynności z udziałem osoby uprawnionej do tych należności, a w przypadku osoby, o której mowa w art. 618d – z udziałem świadka, któremu ona towarzyszyła.

§ 3. Roszczenie o zwrot należności, o których mowa w § 1, przedawnia się z upływem 3 lat od dnia powstania tego roszczenia.

§ 4. Świadek, osoba mu towarzysząca, biegły, tłumacz oraz specjalista nie będący funkcjonariuszem organów procesowych powinni być pouczeni o prawie i sposobie zgłoszenia wniosku o zwrot należności oraz o skutkach niezachowania terminu wskazanego w § 2.

Art. 618l. (555) § 1. Należności świadka, osoby mu towarzyszącej, biegłego, tłumacza oraz specjalisty nie będącego funkcjonariuszem organów procesowych ustala i przyznaje sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze.

§ 2. Przyznaną należność należy wypłacić niezwłocznie. W przypadku braku takiej możliwości należność przekazuje się przekazem pocztowym lub przelewem bankowym bez obciążania osoby uprawnionej opłatą pocztową lub kosztami przelewu.

Art. 619. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wszelkie wydatki wykłada tymczasowo Skarb Państwa.

§ 2. Koszty postępowania mediacyjnego ponosi Skarb Państwa.

§ 3. (556) Skarb Państwa ponosi także koszty związane z udziałem w postępowaniu tłumacza w zakresie koniecznym dla zapewnienia oskarżonemu jego prawa do obrony.

Art. 620. Wydatki związane z ustanowieniem obrońcy lub pełnomocnika wykłada strona, która go ustanowiła.

Art. 621. § 1. Oskarżyciel prywatny składa przy akcie oskarżenia lub wraz z oświadczeniem o przyłączeniu się do toczącego się postępowania lub podtrzymaniu oskarżenia, od którego prokurator odstąpił, dowód wpłacenia do kasy sądowej zryczałtowanej równowartości wydatków. Ryczałt ten nie obejmuje kosztów wskazanych w art. 618 § 1 pkt 5 i 11.

§ 2. (557) Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanej równowartości wydatków, mając na uwadze przeciętne koszty postępowania oraz zasadę dostępu do sądu.

Art. 622. W postępowaniu z oskarżenia prywatnego w razie pojednania się stron przed wszczęciem przewodu sądowego, warunkowego umorzenia postępowania, umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy lub znikomej społecznej szkodliwości czynu albo z powodu stwierdzenia w zarzucanym czynie znamion przestępstwa ściganego z urzędu, zmiany trybu ścigania z powodu przyłączenia się prokuratora do postępowania wszczętego przez oskarżyciela prywatnego i zakończenia tego postępowania w trybie publicznoskargowym – prezes sądu zarządza zwrot uiszczonych przez oskarżyciela prywatnego zryczałtowanych wydatków w całości, a w połowie – w razie pojednania się stron po rozpoczęciu przewodu sądowego.

Rozdział 69

Zwolnienie od kosztów sądowych

Art. 623. Sąd zwalnia osobę w całości lub w części od wyłożenia kosztów podlegających uiszczeniu przy wnoszeniu pisma procesowego, jeżeli wykazała ona, że ze względu na jej sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów wyłożenie ich byłoby zbyt uciążliwe.

Art. 624. § 1. Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do oskarżyciela prywatnego w razie rozpoznania sprawy bez zachowania wymagań określonych w art. 621 § 1.

Art. 625. W razie skazania lub warunkowego umorzenia postępowania wobec żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową albo pełniącego służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, nie pobiera się od nich należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych.

Rozdział 70

Zasądzenie kosztów procesu

Art. 626. § 1. W orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu.

§ 2. Jeżeli w orzeczeniu wymienionym w § 1 nie zamieszczono rozstrzygnięcia o kosztach, jak również gdy zachodzi konieczność dodatkowego ustalenia ich wysokości lub rozstrzygnięcia o kosztach postępowania wykonawczego, orzeczenie w tym przedmiocie wydaje odpowiednio sąd pierwszej instancji lub sąd odwoławczy.

§ 3. Na orzeczenie w przedmiocie kosztów służy zażalenie, jeżeli nie wniesiono apelacji. W razie wniesienia apelacji i zażalenia – zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy łącznie z apelacją.

Art. 626a. (558) Zażalenie na postanowienie prokuratora albo innego organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze w przedmiocie kosztów wnosi się, odpowiednio, do prokuratora nadrzędnego nad prokuratorem, który wydał postanowienie, albo do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez inny organ. Jeżeli prokurator nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.

Art. 627. Od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego.

Art. 628. Od skazanego w sprawach z oskarżenia prywatnego sąd zasądza na rzecz:

1) oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu,

2) Skarbu Państwa wydatki ustalone na podstawie art. 618, od których uiszczenia oskarżyciel został zwolniony lub w razie rozpoznania sprawy bez ich uiszczenia.

Art. 629. Przepisy art. 627 i 628 stosuje się odpowiednio w razie warunkowego umorzenia postępowania, a w sprawach z oskarżenia prywatnego – również w razie umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3.

Art. 630. W sprawach z oskarżenia publicznego, jeżeli oskarżonego nie skazano za wszystkie zarzucane mu przestępstwa, wydatki związane z oskarżeniem w części uniewinniającej lub umarzającej postępowanie ponosi Skarb Państwa.

Art. 631. W sprawach z oskarżenia prywatnego, w razie odstąpienia od wymierzenia kary z powodu wzajemności krzywd lub wyzywającego zachowania się oskarżyciela prywatnego, jak również biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj zarzutów, od których oskarżony został uniewinniony, sąd może obciążyć oskarżonego poniesionymi przez oskarżyciela kosztami procesu tylko częściowo.

Art. 632. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu ponosi:

1) (559) w sprawach z oskarżenia prywatnego – oskarżyciel prywatny, a w razie pojednania się stron – oskarżyciel i oskarżony w zakresie przez siebie poniesionym, jeżeli strony w zawartej ugodzie nie uregulowały tego inaczej,

2) (560) w sprawach z oskarżenia publicznego – Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego ustanowionego w charakterze pełnomocnika przez pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego, powoda cywilnego albo inną osobę, a także z tytułu obrony oskarżonego w sprawie, w której oskarżony skierował przeciwko sobie podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.

Art. 632a. (561) W wyjątkowych wypadkach, w razie umorzenia postępowania, sąd może orzec, że koszty procesu ponosi w całości lub w części oskarżony, a w sprawach z oskarżenia prywatnego oskarżony lub Skarb Państwa.

Art. 632b. (562) Jeżeli w sprawach, o których mowa w art. 632 pkt 2, przyczyny umorzenia powstały w toku postępowania, sąd może orzec od Skarbu Państwa zwrot należności z tytułu ustanowienia jednego pełnomocnika.

Art. 633. Koszty procesu przypadające od kilku oskarżonych lub oskarżycieli prywatnych albo posiłkowych, jak również od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich.

Art. 634. Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem pierwszej instancji.

Art. 635. Niezależnie od tego, kto wniósł środek odwoławczy, jeżeli dojdzie do zmiany wyroku skazującego lub orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania na niekorzyść oskarżonego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ustala się na ogólnych zasadach.

Art. 636. § 1. W sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego – koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

§ 2. W razie nieuwzględnienia środków odwoławczych wniesionych przez co najmniej dwa uprawnione podmioty, stosuje się odpowiednio art. 633.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w sprawach z oskarżenia prywatnego.

Art. 637. § 1. Przepisy art. 635 i 636 stosuje się odpowiednio w razie pozostawienia środka odwoławczego bez rozpoznania wobec jego cofnięcia lub z przyczyn wskazanych w art. 430.

§ 2. W wypadku cofnięcia wniosku o ściganie, kosztami postępowania można obciążyć osobę, która wniosek cofnęła.

Art. 638. (563) Wydatki poniesione przez sąd, związane z rozpoznaniem kasacji wniesionej przez podmioty wymienione w art. 521 lub wznowieniem postępowania z urzędu, ponosi Skarb Państwa.

Art. 639. Przepisy o kosztach procesu mają odpowiednie zastosowanie w sprawach o wznowienie postępowania. W razie oddalenia wniosku lub pozostawienia go bez rozpoznania, obowiązek pokrycia kosztów obciąża osobę, która złożyła wniosek.

Art. 640. Przepisy odnoszące się do kosztów procesu w sprawach z oskarżenia prywatnego mają odpowiednie zastosowanie w sprawach z oskarżenia publicznego, w których akt oskarżenia wniósł oskarżyciel posiłkowy.

Art. 641. Prawo do ściągnięcia zasądzonych kosztów procesu przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, kiedy należało je uiścić.

Rozdział 71

Koszty procesu związane z powództwem cywilnym i zasądzeniem odszkodowania z urzędu

Art. 642. Jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, w kwestii kosztów procesu wynikłych z powództwa cywilnego stosuje się przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Powód cywilny jest tymczasowo zwolniony od obowiązku uiszczenia wpisu od powództwa cywilnego i apelacji. Oskarżony uiszcza wpis tylko wtedy, gdy jego apelacja dotyczy wyłącznie powództwa cywilnego.

Art. 643. W razie uwzględnienia powództwa w całości lub w części, sąd zasądza od oskarżonego na rzecz powoda należne mu koszty procesu, a jeżeli powód był zwolniony od kosztów sądowych, sąd zasądza je od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa; jeżeli powód korzysta z pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, należność z tego tytułu sąd zasądza bezpośrednio na rzecz pełnomocnika.

Art. 644. § 1. Koszty procesu wynikłe z oddalonego powództwa cywilnego oraz cofnięcia apelacji ponosi powód cywilny.

§ 2. W razie zawieszenia postępowania lub pozostawienia powództwa cywilnego bez rozpoznania, koszty procesu poniesione przez powoda cywilnego w postępowaniu karnym zalicza się do kosztów procesu cywilnego o to samo roszczenie.

Art. 645. W razie zasądzenia odszkodowania pieniężnego z urzędu, sąd zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa stosowne koszty sądowe według przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym w wypadku zasądzenia powództwa cywilnego; przepis art. 623 stosuje się odpowiednio.

DZIAŁ XV

POSTĘPOWANIE KARNE W SPRAWACH PODLEGAJĄCYCH ORZECZNICTWU SĄDÓW WOJSKOWYCH

Rozdział 72

Przepisy ogólne

Art. 646. (564) W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych nie stosuje się przepisów o postępowaniu uproszczonym, prywatnoskargowym, nakazowym i przyspieszonym. Poza tym stosuje się przepisy działów poprzednich, chyba że przepisy działu niniejszego stanowią inaczej.

Art. 647. § 1. Orzecznictwu sądów wojskowych podlegają sprawy:

1) (565) żołnierzy w czynnej służbie wojskowej o przestępstwa:

a) określone w rozdziałach XXXIX-XLIV Kodeksu karnego,

b) popełnione przeciwko organowi wojskowemu lub innemu żołnierzowi,

c) popełnione podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, w obrębie obiektu wojskowego lub wyznaczonego miejsca przebywania, na szkodę wojska lub z naruszeniem obowiązku wynikającego ze służby wojskowej,

d) popełnione za granicą, podczas użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1117 oraz z 2004 r. Nr 210, poz. 2135),

2) (566) pracowników wojska o przestępstwa:

a) określone w art. 356-363 Kodeksu karnego w związku z art. 317 § 2 tego kodeksu,

b) popełnione za granicą, podczas użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa,

3) żołnierzy sił zbrojnych państw obcych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz członków ich personelu cywilnego, o przestępstwa popełnione w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

§ 2. Sprawy o przestępstwa wymienione w § 1 nie przestają podlegać orzecznictwu sądów wojskowych mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej lub ustania zatrudnienia pracownika w wojsku.

§ 3. (567) W razie zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej lub ustania zatrudnienia pracownika w wojsku sprawę, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. b lub d, oraz – jeżeli przestępstwo nie wiąże się z naruszeniem obowiązku służbowego – w § 1 pkt 2 lit. b, sąd wojskowy, najpóźniej do dnia rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej, może przekazać do rozpoznania sądowi powszechnemu, jeżeli dobro wymiaru sprawiedliwości temu się nie sprzeciwia.

§ 4. (568) W toku postępowania przygotowawczego uprawnienie określone w § 3 przysługuje odpowiednio prokuratorowi wojskowemu.

§ 5. (569) Na postanowienie w przedmiocie przekazania sprawy w myśl § 3 i 4 przysługuje zażalenie; zażalenie na postanowienie prokuratora wojskowego rozpoznaje sąd wojskowy właściwy do rozpoznania sprawy.

Art. 648. Orzecznictwu sądów wojskowych podlegają także sprawy o:

1) (570) współdziałanie w popełnieniu przestępstw określonych w rozdziałach XXXIX-XLIV Kodeksu karnego,

2) przestępstwa określone w art. 239, 291-293, a także w art. 294 w odniesieniu do art. 291 § 1, Kodeksu karnego – jeżeli czyn pozostaje w związku z przestępstwem przewidzianym w rozdziałach XXXIX-XLIV tego kodeksu,

3) inne przestępstwa, o ile przepisy szczególne tak stanowią.

Art. 649. § 1. Jeżeli sprawca przestępstwa podlegającego orzecznictwu sądów wojskowych popełnił także przestępstwo podlegające orzecznictwu sądów powszechnych, a przestępstwa pozostają ze sobą w takim związku, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga ich łącznego rozpoznania, rozpoznaje je łącznie sąd wojskowy.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.

Art. 650. § 1. Jeżeli w sprawie przeciwko dwóm lub więcej oskarżonym sąd wojskowy nie byłby właściwy do jej rozpoznania w całości bądź ze względu na rodzaj jednego z czynów, bądź ze względu na osobę jednego z oskarżonych, a dobro wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, sąd wojskowy może rozpoznać sprawę łącznie lub przekazać ją w tym celu sądowi powszechnemu.

§ 2. W toku postępowania przygotowawczego odpowiednie uprawnienia przysługują prokuratorowi wojskowemu.

§ 3. (571) Przekazanie nie może nastąpić, jeżeli sprawa dotyczy przestępstwa wskazanego w art. 647 § 1 pkt 1 lit. a lub c lub pkt 2 lit. a oraz w art. 648 pkt 1.

§ 4. Na postanowienie w przedmiocie przekazania sprawy w myśl § 1 i 2 przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd wojskowy właściwy do rozpoznania sprawy.

Art. 651. § 1. W sprawach o przestępstwa wymienione w art. 647 § 1 pkt 1 i 2 orzeka sąd wojskowy, obejmujący swoją właściwością jednostkę wojskową, w której żołnierz pełnił służbę wojskową lub pracownik był zatrudniony.

§ 2. Właściwość sądu wojskowego ze względu na przynależność oskarżonego do jednostki wojskowej określa się według chwili wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego.

§ 3. (572) (uchylony).

Art. 652. W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych orzekają stosownie do zakresu właściwości:

1) wojskowy sąd garnizonowy,

2) wojskowy sąd okręgowy,

3) Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa.

Art. 653. § 1. Wojskowy sąd garnizonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu.

§ 2. W wypadkach wskazanych w ustawie wojskowy sąd garnizonowy rozpoznaje również w zakresie swej właściwości środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w postępowaniu przygotowawczym.

§ 3. Wojskowy sąd garnizonowy ma poza tym uprawnienia i obowiązki procesowe, które w postępowaniu przed sądami powszechnymi przysługują sądowi rejonowemu.

Art. 654. § 1. Wojskowy sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o przestępstwa:

1) popełnione przez żołnierzy posiadających stopień majora i wyższy,

2) (573) podlegające w postępowaniu przed sądami powszechnymi właściwości sądu okręgowego oraz określone w art. 339 § 3 i art. 345 § 3 i 4 Kodeksu karnego,

3) popełnione przez żołnierzy i członków personelu cywilnego, o których mowa w art. 647 § 1 pkt 3,

4) inne na podstawie przepisów szczególnych.

§ 2. W postępowaniu przygotowawczym, w przedmiocie tymczasowego aresztowania w stosunku do żołnierzy, o których mowa w § 1 pkt 1, a także do żołnierzy sił zbrojnych państw obcych i członków ich personelu cywilnego, o których mowa w § 1 pkt 3, orzeka jednoosobowo wojskowy sąd okręgowy.

§ 3. Wojskowy sąd okręgowy rozpoznaje także środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w pierwszej instancji w wojskowym sądzie garnizonowym oraz w wypadkach wskazanych w ustawie i z zachowaniem granic wskazanych w § 1 – od orzeczeń i zarządzeń wydanych w postępowaniu przygotowawczym.

§ 4. Wojskowy sąd okręgowy rozpoznaje ponadto sprawy przewidziane dla sądu wyższego rzędu nad wojskowym sądem garnizonowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.

§ 5. (574) Wojskowy sąd okręgowy ma poza tym uprawnienia i obowiązki procesowe, które w postępowaniu przed sądami powszechnymi przysługują sądowi okręgowemu.

Art. 655. § 1. Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa rozpoznaje:

1) środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w pierwszej instancji w wojskowym sądzie okręgowym,

2) kasacje,

3) sprawy przewidziane w niniejszym kodeksie dla sądu wyższego rzędu nad wojskowym sądem okręgowym,

4) inne sprawy przekazane przez ustawę Sądowi Najwyższemu.

§ 2. Przepisy art. 39 i art. 439 § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do orzeczeń Izby Wojskowej i Izby Karnej Sądu Najwyższego. W wypadku określonym w art. 439 § 1 pkt 3 rozstrzyga Sąd Najwyższy w tej spośród Izb, której orzeczenia środek zaskarżenia dotyczy.

Art. 656. § 1. W sprawie dwu lub więcej oskarżonych, należącej do właściwości sądów wojskowych tego samego rzędu, orzeka sąd wojskowy właściwy dla oskarżonego o przestępstwo zagrożone karą najsurowszą. W razie niemożności ustalenia w ten sposób właściwości, sprawę rozpoznaje sąd wojskowy, na którego obszarze działania najpierw wszczęto postępowanie.

§ 2. Jeżeli jednak sprawa należy do właściwości sądów wojskowych różnego rzędu, rozpoznaje ją sąd wyższego rzędu.

Art. 657. § 1. (575) Uprawnienia procesowe Prokuratora Generalnego i prokuratora apelacyjnego przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, a uprawnienia prokuratora okręgowego przysługują odpowiednio wojskowemu prokuratorowi okręgowemu.

§ 2. Jeżeli niniejszy kodeks mówi o oskarżycielu publicznym lub prokuratorze, należy rozumieć przez to prokuratora wojskowego.

§ 3. Przepisu art. 45 § 2 nie stosuje się.

Art. 658. § 1. Prokurator wojskowy odmawia wszczęcia postępowania o przestępstwo ścigane na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, jeżeli wobec sprawcy zastosowano już środki przewidziane w wojskowych przepisach dyscyplinarnych.

§ 2. Nie dotyczy to wypadku, w którym wniosek o ściganie składa wyższy dowódca po uchyleniu kary dyscyplinarnej albo prokurator wojskowy korzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 660.

§ 3. Przepisu art. 12 § 3 nie stosuje się do wniosku dowódcy jednostki wojskowej lub wniosku wyższego dowódcy.

Art. 659. (576) § 1. W sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek dowódcy jednostki wojskowej uprawnienia pokrzywdzonego lub instytucji określone w art. 306, a w wypadku przewidzianym w art. 330 § 2 – również określone w art. 55 § 1, przysługują temu dowódcy.

§ 2. Uprawnienia i obowiązki dowódcy jednostki wojskowej przysługują odpowiednio kierownikowi instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę wojskową.

Art. 660. § 1. Prokurator wojskowy może wszcząć postępowanie karne o przestępstwo ścigane na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, także bez wniosku, jeżeli wymagają tego ważne względy dyscypliny wojskowej.

§ 2. Dowódcy jednostki, a w wypadku określonym w art. 347 § 1 Kodeksu karnego także pokrzywdzonemu, na postanowienie prokuratora przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

§ 3. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli dopiero w toku postępowania sądowego okaże się, iż czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa ściganego na wniosek dowódcy jednostki wojskowej.

Art. 661. § 1. Przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego staje się z chwilą złożenia skargi przez pokrzywdzonego przestępstwem ściganym z urzędu.

§ 2. Prokurator wojskowy może także wszcząć z urzędu postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.

§ 3. Na postanowienie prokuratora pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

§ 4. Na wniosek pokrzywdzonego, złożony przed prawomocnym ukończeniem postępowania wszczętego na podstawie § 1, postępowanie w sprawie umarza się, chyba że interes społeczny temu się sprzeciwia; w razie złożenia wniosku po rozpoczęciu przewodu sądowego w pierwszej instancji konieczna jest ponadto zgoda oskarżonego.

Art. 662. § 1. O oskarżonym żołnierzu, oprócz danych określonych w art. 213 § 1 i 2, zbiera się też dane dotyczące przebiegu służby wojskowej, wyróżnień oraz ukarań dyscyplinarnych.

§ 2. Uprawnienia i obowiązki zawodowego kuratora sądowego przysługują odpowiednio wojskowemu kuratorowi społecznemu.

§ 3. (577) Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób powoływania i zakres działalności wojskowych kuratorów społecznych, mając na uwadze warunki funkcjonowania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i wymagania służby wojskowej.

Rozdział 73

Środki przymusu i postępowanie przygotowawcze

Art. 663. W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych uprawnienia i obowiązki procesowe Policji dotyczą także Żandarmerii Wojskowej.

Art. 664. Prawo zatrzymania osoby podejrzanej podlegającej właściwości sądów wojskowych przysługuje, w warunkach określonych w art. 244, także przełożonemu wojskowemu i wojskowym organom porządkowym.

Art. 665. § 1. O zatrzymaniu żołnierza lub pracownika wojska należy niezwłocznie zawiadomić dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę a pracownik jest zatrudniony, również gdy zatrzymany tego nie żąda.

§ 2. Jeżeli zatrzymanie żołnierza w warunkach określonych w art. 244 § 1 nastąpiło w związku z uzasadnionym przypuszczeniem popełnienia przestępstwa ściganego na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, zatrzymanego należy niezwłocznie zwolnić również na polecenie uprawnionego dowódcy, chyba że wyższy dowódca lub prokurator wojskowy temu się sprzeciwią.

Art. 666. § 1. Tymczasowe aresztowanie żołnierza oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 338 § 1, art. 339, 341 § 1, art. 343 § 2, art. 345, 352 i 358 § 2 Kodeksu karnego może nastąpić wyjątkowo również wtedy, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony ponownie popełni jedno z tych przestępstw.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pozostałych środków zapobiegawczych.

Art. 667. Postępowanie przygotowawcze ma na celu również zebranie danych, o jakich mowa w art. 662 § 1.

Art. 668. § 1. Śledztwo prowadzi się w sprawach o zbrodnie, a w innych sprawach, gdy wymaga tego waga lub zawiłość sprawy.

§ 2. (578) Postępując w myśl art. 334 § 2 prokurator wojskowy poucza oskarżonego oraz pokrzywdzonego niebędącego żołnierzem także o prawie do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 669 § 2 i 2a.

Rozdział 74

Postępowanie przed sądem

Art. 669. § 1. Ławnikiem nie może być żołnierz mający niższy stopień wojskowy niż oskarżony pełniący czynną służbę wojskową. Ograniczenia tego nie stosuje się, jeżeli ławnik ma stopień generała brygady lub kontradmirała.

§ 2. (579) W sprawie o zbrodnię, na wniosek oskarżonego złożony w terminie 7 dni od doręczenia mu zawiadomienia prokuratora wojskowego o przesłaniu aktu oskarżenia do sądu wojskowego z pouczeniem, o którym mowa w art. 668 § 2, prezes tego sądu, jeżeli nie zachodzi wypadek przewidziany w art. 28 § 3, wyznacza do składu orzekającego zamiast ławników żołnierzy – ławników sądu powszechnego.

§ 2a. (580) Przepis § 2 stosuje się odpowiednio na wniosek pokrzywdzonego niebędącego żołnierzem; w wypadku określonym w art. 55 § 1 wniosek dołącza się do aktu oskarżenia.

§ 3. (581) Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania w sprawach związanych z uczestnictwem ławników sądów powszechnych w składach orzekających sądów wojskowych, o których mowa w § 2, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwego współdziałania prezesów sądów wojskowych i powszechnych przy wyznaczaniu ławników do składu orzekającego.

Art. 670. W rozprawie lub posiedzeniu przed wojskowym sądem garnizonowym może na podstawie upoważnienia prokuratora wojskowego brać udział asesor prokuratury wojskowej.

Art. 671. (582) § 1. Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko żołnierzowi odbywającemu zasadniczą służbę wojskową albo pełniącemu służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego jest obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi.

§ 2. Udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi w sprawie przeciwko żołnierzowi oskarżonemu o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poza granicami państwa.

§ 3. Udział obrońcy w posiedzeniu sądu wojskowego przeciwko osobom wymienionym w § 1 i 2 jest obowiązkowy również w wypadkach przewidzianych w art. 339 § 1 pkt 2 i 3.

§ 4. Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko innemu oskarżonemu niż wymieniony w § 1 jest obowiązkowy przed wojskowym sądem okręgowym, jeżeli zachodzi wypadek przewidziany w art. 654 § 1 pkt 2.

§ 5. W wypadkach określonych w § 1-4 stosuje się odpowiednio art. 81.

Art. 671a. (583) (uchylony).

Art. 672. (584) Sąd wojskowy pierwszej instancji sporządza uzasadnienie wyroku z urzędu; nie dotyczy to wyroku uwzględniającego wniosek, o którym mowa w art. 335 lub 387.

Art. 672a. (585) Kasację, o której mowa w art. 521, do Izby Wojskowej Sądu Najwyższego może wnieść również Naczelny Prokurator Wojskowy.

Art. 673. (586) W kwestii wznowienia postępowania orzeka w składzie trzech sędziów wojskowy sąd okręgowy, a w sprawach zakończonych orzeczeniem tego sądu lub Sądu Najwyższego – Izba Wojskowa Sądu Najwyższego.

Rozdział 75(587) (skreślony).

Art. 674. (skreślony).

Art. 675. (skreślony).

Art. 676. (skreślony).

Art. 677. (skreślony).

Art. 678. (skreślony).

Art. 679. (skreślony).

Art. 680. (skreślony).

Art. 681. (skreślony).

Art. 682. (skreślony).

1) Art. 5 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

2) Art. 11 § 3 dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

3) Art. 15 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

4) Art. 15 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

5) Art. 15 § 3 dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

6) Art. 18 § 1 zmieniony przez art. 5 § 7 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2001.106.1149) z dniem 17 października 2001 r.

7) Art. 19 § 3:

– zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

8) Art. 19 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

9) Art. 20 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

10) Art. 20 § 1a dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

11) Art. 20 § 1b dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

12) Art. 20 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

13) Art. 20 § 2a dodany przez art. 1 pkt 3 lit. d) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

14) Art. 23a dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

15) Art. 25 zmieniony przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

16) Art. 25 § 1 pkt 2:

– zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

– zmieniony przez art. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. (Dz.U.2010.7.46) zmieniającej nin. ustawę z dniem 19 kwietnia 2010 r.

– zmieniony przez art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. (Dz.U.2010.98.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 września 2010 r.

17) Art. 26 zmieniony przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

18) Art. 28 zmieniony przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

19) Art. 29 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

20) Art. 30 § 1:

– zmieniony przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

21) Art. 32 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

22) Art. 40 § 1 pkt 6 zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

23) Art. 40 § 1 pkt 7 zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

24) Art. 40 § 1 pkt 8 uchylony przez art. 1 pkt 13 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

25) Art. 40 § 1 pkt 10 dodany przez art. 1 pkt 13 lit. d) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

26) Art. 45 § 1a dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

27) Art. 45 § 1b dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

28) Art. 45 § 1c uchylony przez art. 3 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2009.178.1375) z dniem 31 marca 2010 r.

29) Art. 47 zmieniony przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

30) Art. 49 § 3a dodany przez art. 99 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U.2007.89.589) z dniem 1 lipca 2007 r.

31) Art. 49a dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

32) Art. 51 § 3 dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

33) Art. 52 zmieniony przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

34) Art. 55 § 2 zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

35) Art. 56 § 4 dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

36) Art. 65 § 1 pkt 6 dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

37) Art. 69a dodany przez art. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustawy (Dz.U.2008.234.1571) z dniem 1 lipca 2009 r.

38) Art. 72 zmieniony przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

39) Art. 72 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U.2013.1247) zmieniającej nin. ustawę z dniem 9 listopada 2013 r.

40) Art. 74 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 21 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. (Dz.U.2005.10.70) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lutego 2005 r.

41) Art. 74 § 3:

– zmieniony przez art. 1 pkt 21 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. (Dz.U.2005.10.70) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lutego 2005 r.

42) Art. 74 § 3a dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U.2013.1247) zmieniającej nin. ustawę z dniem 9 listopada 2013 r.

43) Art. 74 § 4:

– zmieniony przez art. 1 pkt 21 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. (Dz.U.2005.10.70) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lutego 2005 r.

44) Art. 75 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 22 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

45) Art. 75 § 3 dodany przez art. 1 pkt 22 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

46) Art. 78 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 23 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

Z dniem 29 października 2013 r. art. 78 § 2 w zakresie, w jakim nie przewiduje zaskarżenia postanowienia sądu o cofnięciu wyznaczenia obrońcy z urzędu został uznany za niezgodny z art. 78 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. (Dz.U.2013.1262).

47) Art. 79 § 1 pkt 4 uchylony przez art. 1 pkt 24 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

48) Art. 79 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 24 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

49) Art. 80 zmieniony przez art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

50) Art. 81 zmieniony przez art. 1 pkt 26 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

51) Z dniem 29 października 2013 r. art. 81 § 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje sądowej kontroli zarządzenia prezesa sądu o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu dla oskarżonego, który złożył wniosek w trybie art. 78 § 1 nin. ustawy został uznany za niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i z art. 78 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. (Dz.U.2013.1262).

52) Art. 84 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 27 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. (Dz.U.2007.20.116) zmieniającej nin. ustawę z dniem 16 lutego 2007 r.

53) Art. 84 § 3:

– zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 27 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

54) Art. 85 § 3 dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

55) Art. 88 zmieniony przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

56) Art. 93 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 30 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

57) Art. 96 zmieniony przez art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

58) Art. 100 § 6 zmieniony przez art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

59) Art. 101 uchylony przez art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

60) Art. 102 uchylony przez art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

61) Art. 103 uchylony przez art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

62) Art. 104 uchylony przez art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

63) Art. 107 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

64) Art. 115 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 35 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

65) Art. 117 § 2a:

– dodany przez art. 1 pkt 36 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 24 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz.U.2007.123.849) z dniem 1 lutego 2008 r.

66) Art. 117 § 4 uchylony przez art. 24 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz.U.2007.123.849) z dniem 1 lutego 2008 r.

67) Art. 117 § 5 dodany przez art. 24 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz.U.2007.123.849) z dniem 1 lutego 2008 r.

68) Art. 117a dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

69) Art. 124:

– zmieniony przez art. 80 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz.U.2003.130.1188) z dniem 24 sierpnia 2003 r.

– zmieniony przez art. 144 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2012.1529) z dniem 1 stycznia 2013 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 38 ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U.2013.1247) zmieniającej nin. ustawę z dniem 9 listopada 2013 r.

70) Art. 125 zmieniony przez art. 1 pkt 37 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

71) Art. 131 § 1:

– zmieniony przez art. 1 pkt 38 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 144 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2012.1529) z dniem 1 stycznia 2013 r.

72) Art. 131 § 3 dodany przez art. 1 pkt 38 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

73) Art. 132 § 3 dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

74) Art. 133 § 1:

– zmieniony przez art. 80 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz.U.2003.130.1188) z dniem 24 sierpnia 2003 r.

– zmieniony przez art. 144 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2012.1529) z dniem 1 stycznia 2013 r.

75) Art. 133 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 40 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 144 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2012.1529) z dniem 1 stycznia 2013 r.

76) Art. 134 § 1:

– zmieniony przez art. 186 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U.2002.74.676) z dniem 29 czerwca 2002 r.

– zmieniony przez art. 170 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U.2006.104.708) z dniem 24 lipca 2006 r.

– zmieniony przez art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U.2006.104.711) z dniem 1 października 2006 r.

– zmieniony przez art. 201 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.2009.168.1323) z dniem 31 października 2009 r.

77) Art. 138 zmieniony przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

78) Art. 139 § 2 uchylony przez art. 1 pkt 42 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

79) Art. 139 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 42 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

80) Art. 141 zmieniony przez art. 1 pkt 43 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

81) Art. 143 § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

82) Art. 145 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 45 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

83) Art. 147 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. (Dz.U.2005.141.1181) zmieniającej nin. ustawę z dniem 29 sierpnia 2005 r.

84) Art. 147 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 46 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

85) Art. 147 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 46 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

86) Art. 148 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 47 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

87) Art. 151 zmieniony przez art. 1 pkt 48 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

88) Art. 156 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 49 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

89) Art. 156 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 49 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

90) Art. 156 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 49 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

91) Art. 156 § 4 zmieniony przez art. 108 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

92) Art. 156 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 49 lit. d) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

Z dniem 11 czerwca 2008 r. art. 156 § 5 w zakresie, w jakim umożliwia arbitralne wyłączenie jawności tych materiałów postępowania przygotowawczego, które uzasadniają wniosek prokuratora w przedmiocie tymczasowego aresztowania, został uznany za niezgodny z art. 2 oraz art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. (Dz.U.2008.100.648).

93) Art. 156 § 5a dodany przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. (Dz.U.2009.127.1051) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 sierpnia 2009 r.

94) Art. 156 § 6 dodany przez art. 1 pkt 49 lit. e) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

95) Art. 159 zmieniony przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

96) Art. 164 zmieniony przez art. 1 pkt 50 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

97) Art. 167 zmieniony przez art. 1 pkt 51 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

98) Art. 170 § 1 pkt 5 dodany przez art. 1 pkt 52 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

99) Art. 171 zmieniony przez art. 1 pkt 53 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

100) Art. 173 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 54 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

101) Art. 176 § 3 uchylony przez art. 1 pkt 55 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

102) Art. 176 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 55 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

103) Art. 177 § 1a:

– dodany przez art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

104) Art. 178 pkt 1 zmieniony przez art. 1 pkt 57 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

105) Art. 179 § 1 zmieniony przez art. 108 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

106) Art. 180 § 1 zmieniony przez art. 108 pkt 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

Art. 180 § 1 w zakresie, w jakim dotyczy zwolnienia od obowiązku zachowania tajemnicy statystycznej, został uznany za niezgodny z art. 47 oraz z art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, przez to że nie określa przesłanek zwolnienia od obowiązku zachowania tajemnicy statystycznej, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2011 r. (Dz.U.2011.279.1645). Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis we wskazanym zakresie traci moc z dniem 28 grudnia 2012 r.

107) Art. 180 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o doradztwie podatkowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.122.826) z dniem 7 sierpnia 2010 r.

– zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. (Dz.U.2013.765) zmieniającej nin. ustawę z dniem 18 lipca 2013 r.

108) Art. 181 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 59 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 108 pkt 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

109) Art. 183 § 1:

– zmieniony przez art. 4 § 7 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz.U.1999.83.931) z dniem 17 października 1999 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

110) Art. 184 zmieniony przez art. 1 pkt 61 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

111) Art. 184 § 1 zmieniony przez art. 108 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

112) Art. 184 § 5 zmieniony przez art. 108 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

113) Art. 185a dodany przez art. 1 pkt 62 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

114) Art. 185a § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. (Dz.U.2005.141.1181) zmieniającej nin. ustawę z dniem 29 sierpnia 2005 r.

115) Art. 185a § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. (Dz.U.2005.141.1181) zmieniającej nin. ustawę z dniem 29 sierpnia 2005 r.

116) Art. 185b dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. (Dz.U.2005.141.1181) zmieniającej nin. ustawę z dniem 29 sierpnia 2005 r.

117) Art. 186 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 63 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

118) Art. 192a dodany przez art. 1 pkt 64 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

119) Art. 192a § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. (Dz.U.2005.10.70) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lutego 2005 r.

120) Art. 192a § 3 dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. (Dz.U.2005.10.70) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lutego 2005 r.

121) Art. 198 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 65 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

122) Art. 199a dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

123) Art. 202 zmieniony przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

124) Art. 203 zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2009.20.104) zmieniającej nin. ustawę z dniem 24 lutego 2009 r.

125) Art. 203 § 5 dodany przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

126) Art. 205 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 68 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

127) Art. 213 § 1:

– zmieniony przez art. 1 pkt 69 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.240.1431) z dniem 1 stycznia 2012 r.

128) Art. 213 § 2:

– zmieniony przez art. 4 § 7 pkt 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz.U.1999.83.931) z dniem 17 października 1999 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 69 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

129) Art. 213 § 2a dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. (Dz.U.2011.48.245) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 maja 2011 r.

130) Art. 213 § 3 skreślony przez art. 26 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.U.2000.50.580) z dniem 22 czerwca 2001 r.

131) Art. 214 zmieniony przez art. 1 pkt 70 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

132) Art. 217 zmieniony przez art. 1 pkt 71 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

133) Art. 218 § 1:

– zmieniony przez art. 133 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U.2000.73.852) z dniem 1 stycznia 2001 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 72 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

– zmieniony przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2009.85.716) z dniem 6 lipca 2009 r.

134) Art. 218 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 72 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

135) Art. 218a dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

136) Art. 218b:

– dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

– zmieniony przez art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2009.85.716) z dniem 6 lipca 2009 r.

137) Art. 220 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

138) Art. 225 § 1 zmieniony przez art. 108 pkt 6 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

139) Art. 225 § 2 zmieniony przez art. 108 pkt 6 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

140) Art. 225 § 4 dodany przez art. 1 pkt 74 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

141) Art. 226:

– zmieniony przez art. 1 pkt 75 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 108 pkt 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

142) Art. 229 zmieniony przez art. 1 pkt 76 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

143) Art. 230 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 77 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

144) Z dniem 30 marca 2004 r. art. 231 § 1 zdanie 2 w związku z dekretem o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy (Dz.U.1954.41.184) i rozporządzeniem w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Państwa (Dz.U.1971.7.78), w zakresie, w jakim nie przewiduje sądowej kontroli postanowienia prokuratora o przejściu depozytu na rzecz Skarbu Państwa, został uznany za niezgodny z Konstytucją RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2004 r. (Dz.U.2004.51.514).

145) Art. 232a:

– dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 3 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.117.678) z dniem 9 grudnia 2011 r.

146) Art. 232a § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 63 ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U.2013.1247) zmieniającej nin. ustawę z dniem 9 listopada 2013 r.

147) Z dniem 30 marca 2004 r. art. 235 w związku z art. 231 § 1 zdanie 2 i w związku z art. 465 § 2 nin. ustawy oraz w związku z dekretem o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy (Dz.U.1954.41.184) i rozporządzeniem w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Państwa (Dz.U.1971.7.78), w zakresie, w jakim nie przewiduje sądowej kontroli postanowienia prokuratora o przejściu depozytu na rzecz Skarbu Państwa, został uznany za niezgodny z Konstytucją RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2004 r. (Dz.U.2004.51.514).

148) Art. 236:

– zmieniony przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

149) Art. 236a:

– dodany przez art. 1 pkt 79 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

150) Art. 237 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 80 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

151) Art. 237 § 3 pkt 7 zmieniony przez art. 1 pkt 80 lit. b) tiret pierwsze ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

152) Art. 237 § 3 pkt 10 zmieniony przez art. 108 pkt 8 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

153) Art. 237 § 3 pkt 12 zmieniony przez art. 1 pkt 80 lit. b) tiret drugie ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

154) Art. 237 § 3 pkt 13 zmieniony przez art. 1 pkt 80 lit. b) tiret trzecie ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

155) Art. 237 § 3 pkt 17 dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b) tiret czwarte ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

156) Art. 237 § 3 pkt 18 dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b) tiret czwarte ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

157) Art. 237 § 3 pkt 19 dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 2004 r. (Dz.U.2004.240.2405) zmieniającej nin. ustawę z dniem 23 listopada 2004 r.

158) Art. 237 § 5:

– zmieniony przez art. 133 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U.2000.73.852) z dniem 1 stycznia 2001 r.

– zmieniony przez art. 144 pkt 4 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2012.1529) z dniem 1 stycznia 2013 r.

159) Art. 237 § 8 dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

160) Art. 237a dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

161) Art. 237b dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

162) Art. 238 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

163) Art. 238 § 4 dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

164) Art. 238 § 5 dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

165) Art. 239 zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. (Dz.U.2011.53.273) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 czerwca 2011 r.

166) Art. 240 zmieniony przez art. 1 pkt 81 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

167) Art. 241 zmieniony przez art. 1 pkt 82 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

168) Art. 242 zmieniony przez art. 1 pkt 83 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

169) Art. 244 § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2006.226.1648) z dniem 12 marca 2007 r.

170) Art. 244 § 1a dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.125.842) z dniem 1 sierpnia 2010 r.

171) Art. 244 § 1b dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.125.842) z dniem 1 sierpnia 2010 r.

172) Art. 244 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. (Dz.U.2008.225.1485) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 stycznia 2009 r.

173) Art. 246 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 84 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

174) Art. 246 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 84 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

175) Art. 247 zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. (Dz.U.2009.28.171) zmieniającej nin. ustawę z dniem 19 lutego 2009 r.

176) Art. 247 § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

177) Art. 249 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 86 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

178) Art. 249 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 86 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

179) Art. 251 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

180) Art. 253 § 3 dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.93.889) z dniem 1 maja 2004 r.

181) Art. 254 zmieniony przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

182) Art. 254 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 87 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

183) Art. 254 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 87 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

184) Art. 254 § 3 dodany przez art. 1 pkt 87 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

185) Art. 259 § 3 zmieniony przez art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

186) Art. 259 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 88 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

187) Art. 261 § 3:

– zmieniony przez art. 1 pkt 89 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 2008 r. (Dz.U.2008.225.1485) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 stycznia 2009 r.

188) Art. 263 zmieniony przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

189) Z dniem 23 czerwca 2008 r. art. 263 § 3 w zakresie, w jakim do dwuletniego okresu maksymalnego stosowania tymczasowego aresztowania do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji nie wlicza okresów, w których tymczasowo aresztowany odbywa równocześnie karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, dopuszczając do przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania na okres ponad dwóch lat przez sąd pierwszej instancji na zasadach ogólnych, został uznany za niezgodny z art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 oraz z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 czerwca 2008 r. (Dz.U.2008.107.686).

190) Art. 263 § 3a dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. (Dz.U.2009.28.171) zmieniającej nin. ustawę z dniem 19 lutego 2009 r.

191) Art. 263 § 4:

– zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. (Dz.U.2007.20.116) zmieniającej nin. ustawę z dniem 16 lutego 2007 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 24 października 2008 r. (Dz.U.2008.225.1485) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 stycznia 2009 r.

192) Art. 263 § 4a uchylony przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 24 października 2008 r. (Dz.U.2008.225.1485) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 stycznia 2009 r.

193) Art. 263 § 5:

– zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. (Dz.U.2007.20.116) zmieniającej nin. ustawę z dniem 16 lutego 2007 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 24 października 2008 r. (Dz.U.2008.225.1485) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 stycznia 2009 r.

194) Art. 263 § 7 zmieniony przez art. 1 pkt 90 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

Z dniem 28 listopada 2012 r. art. 263 § 7 w zakresie, w jakim nie określa jednoznacznie przesłanek przedłużenia tymczasowego aresztowania po wydaniu przez sąd pierwszej instancji pierwszego wyroku w sprawie, został uznany za niezgodny z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 40 w związku z art. 41 ust. 4 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 listopada 2012 r. (Dz.U.2012.1327).

195) Art. 264 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 91 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

196) Art. 270 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 92 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

197) Art. 271 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 93 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

198) Art. 272 zmieniony przez art. 1 pkt 94 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

199) Art. 274 zmieniony przez art. 1 pkt 95 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

200) Art. 275 § 2:

– zmieniony przez art. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. (Dz.U.2005.163.1363) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 września 2005 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

201) Art. 275 § 3 dodany przez art. 2 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

202) Art. 275 § 4 dodany przez art. 2 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

203) Art. 275 § 5 dodany przez art. 2 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

204) Art. 275a dodany przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.125.842) z dniem 1 sierpnia 2010 r.

205) Art. 278 zmieniony przez art. 1 pkt 96 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

206) Art. 281 zmieniony przez art. 1 pkt 97 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

207) Art. 282 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 98 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

208) Art. 284 § 1 uchylony przez art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

209) Art. 285 zmieniony przez art. 1 pkt 99 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

210) Art. 285 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

211) Art. 285 § 1a dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

212) Art. 287 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

213) Art. 289 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

214) Art. 290 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 100 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

215) Art. 291 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 101 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

216) Art. 291 § 3 dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.240.1431) z dniem 1 stycznia 2012 r.

217) Art. 291 § 4 dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.240.1431) z dniem 1 stycznia 2012 r.

218) Art. 292 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 102 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

219) Art. 293 § 2 zmieniony przez art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

220) Art. 294 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 103 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

221) Art. 295 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 104 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

222) Art. 295 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 104 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

223) Art. 296 uchylony przez art. 1 pkt 105 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

224) Art. 297 § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

225) Art. 298 § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

226) Art. 300 zmieniony przez art. 1 pkt 107 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

227) Art. 302 § 3 dodany przez art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

228) Tytuł rozdziału 34 zmieniony przez art. 1 pkt 108 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

229) Art. 303 zmieniony przez art. 1 pkt 109 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

230) Art. 304 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 110 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

231) Art. 304a dodany przez art. 1 pkt 111 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

232) Art. 305 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 112 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

233) Art. 305 § 2 uchylony przez art. 1 pkt 112 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

234) Art. 305 § 3:

– zmieniony przez art. 1 pkt 112 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

235) Art. 305 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 112 lit. d) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

236) Art. 306 § 1:

– zmieniony przez art. 1 pkt 113 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U.2013.480) zmieniającej nin. ustawę z dniem 23 lipca 2013 r.

237) Art. 306 § 1a dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U.2013.480) zmieniającej nin. ustawę z dniem 23 lipca 2013 r.

238) Art. 306 § 1b dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U.2013.480) zmieniającej nin. ustawę z dniem 23 lipca 2013 r.

239) Art. 306 § 2 uchylony przez art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

240) Art. 306 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 113 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

241) Art. 307 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 114 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

242) Art. 307 § 4 uchylony przez art. 1 pkt 114 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

243) Art. 307 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 114 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

244) Art. 308 zmieniony przez art. 1 pkt 115 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

245) Art. 308 § 4 zmieniony przez art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

246) Tytuł rozdziału 35 zmieniony przez art. 1 pkt 116 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

247) Art. 309 zmieniony przez art. 1 pkt 117 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

248) Art. 309 pkt 1 zmieniony przez art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

249) Art. 309 pkt 2:

– zmieniony przez art. 170 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U.2006.104.708) z dniem 24 lipca 2006 r.

– zmieniony przez art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U.2006.104.711) z dniem 1 października 2006 r.

– zmieniony przez art. 201 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.2009.168.1323) z dniem 31 października 2009 r.

250) Art. 309 pkt 3 zmieniony przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2005.178.1479) z dniem 17 grudnia 2005 r.

251) Art. 310 zmieniony przez art. 1 pkt 118 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

252) Art. 310 § 2:

– zmieniony przez art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

253) Art. 311:

– zmieniony przez art. 1 pkt 119 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

254) Art. 312 zmieniony przez art. 1 pkt 120 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

255) Art. 312 pkt 1:

– zmieniony przez art. 170 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U.2006.104.708) z dniem 24 lipca 2006 r.

– zmieniony przez art. 201 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U.2009.168.1323) z dniem 31 października 2009 r.

256) Art. 313 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 121 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

257) Art. 313 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 121 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

258) Art. 314 zmieniony przez art. 1 pkt 122 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

259) Art. 315 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 123 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

260) Art. 316 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 124 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

261) Art. 317 zmieniony przez art. 1 pkt 125 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

262) Art. 319 uchylony przez art. 1 pkt 126 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

263) Art. 320 uchylony przez art. 1 pkt 126 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

264) Tytuł rozdziału 36 zmieniony przez art. 1 pkt 127 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

265) Art. 321 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 128 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

266) Art. 321 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 128 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

267) Art. 321 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 128 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

268) Art. 321 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 128 lit. d) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

269) Art. 321 § 6 zmieniony przez art. 1 pkt 128 lit. e) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

270) Art. 322 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 129 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

271) Art. 322 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 129 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

272) Art. 323 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 130 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

273) Art. 323 § 3:

– zmieniony przez art. 4 § 7 pkt 5 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz.U.1999.83.931) z dniem 17 października 1999 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 130 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2005.178.1479) z dniem 17 grudnia 2005 r.

274) Art. 324 zmieniony przez art. 1 pkt 131 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

275) Art. 325 zmieniony przez art. 1 pkt 132 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

276) Rozdział 36a dodany przez art. 1 pkt 133 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

277) Art. 325a zmieniony przez art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

278) Art. 325b § 1 pkt 1 zmieniony przez art. 2 pkt 18 lit. a) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

279) Art. 325b § 1 pkt 2 zmieniony przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

280) Art. 325b § 1 pkt 3 zmieniony przez art. 2 pkt 18 lit. b) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

281) Art. 325b § 2 zmieniony przez art. 2 pkt 18 lit. c) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

282) Art. 325c zmieniony przez art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

283) Art. 325e § 1a dodany przez art. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.142.829) z dniem 8 sierpnia 2011 r.

284) Art. 325e § 2 zmieniony przez art. 2 pkt 20 lit. a) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

285) Art. 325e § 3 zmieniony przez art. 2 pkt 20 lit. a) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

286) Art. 325e § 4 dodany przez art. 2 pkt 20 lit. b) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

287) Art. 325g § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 21 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

288) Art. 325i § 1 zmieniony przez art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

289) Art. 326 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 134 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

290) Art. 327 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 135 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

291) Art. 330 § 2:

– zmieniony przez art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U.2013.480) zmieniającej nin. ustawę z dniem 23 lipca 2013 r.

292) Art. 331 zmieniony przez art. 1 pkt 136 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

293) Art. 332 § 1 pkt 3 zmieniony przez art. 4 § 7 pkt 6 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz.U.1999.83.931) z dniem 17 października 1999 r.

294) Art. 332 § 3 dodany przez art. 1 pkt 137 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

295) Art. 334 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 138 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

296) Art. 335:

– zmieniony przez art. 1 pkt 139 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 104 ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U.2013.1247) zmieniającej nin. ustawę z dniem 9 listopada 2013 r.

297) Art. 336 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 140 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

298) Art. 337 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 141 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

299) Art. 338 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 142 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

300) Art. 338 § 3 zmieniony przez art. 108 pkt 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

301) Art. 339 § 1 pkt 3 zmieniony przez art. 1 pkt 143 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

302) Art. 339 § 2 uchylony przez art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

303) Art. 339 § 3 pkt 7 zmieniony przez art. 1 pkt 143 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

304) Art. 339 § 4 zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2003.111.1061) z dniem 1 lipca 2003 r.

305) Art. 339 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 143 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

306) Art. 340 § 2:

– zmieniony przez art. 4 § 7 pkt 7 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz.U.1999.83.931) z dniem 17 października 1999 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 144 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

307) Art. 341 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 145 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

308) Art. 341 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 145 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

309) Art. 341 § 5 dodany przez art. 1 pkt 145 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

310) Art. 342 zmieniony przez art. 1 pkt 146 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

311) Art. 343 zmieniony przez art. 1 pkt 147 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

312) Art. 343 § 2 pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 112 lit. b) ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U.2013.1247) zmieniającej nin. ustawę z dniem 9 listopada 2013 r.

313) Art. 351 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 148 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

314) Art. 351 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 148 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

315) Art. 352 zmieniony przez art. 1 pkt 149 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

316) Art. 354 pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 150 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

317) Art. 360 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 151 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

318) Art. 361 § 2 zmieniony przez art. 108 pkt 10 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

319) Art. 370 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 152 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

320) Art. 370 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 152 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

321) Art. 370 § 4 zmieniony przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2005.178.1479) z dniem 17 grudnia 2005 r.

322) Art. 373 zmieniony przez art. 8 pkt 4 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

323) Art. 376 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 153 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

324) Art. 377 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 154 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

325) Art. 377 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 154 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

326) Art. 377 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 154 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

327) Art. 378:

– zmieniony przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. (Dz.U.2007.99.664) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 czerwca 2007 r.

328) Art. 382 zmieniony przez art. 1 pkt 155 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

329) Art. 384 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 156 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

330) Art. 384 § 4 dodany przez art. 1 pkt 156 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

331) Art. 385 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 157 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

332) Art. 387 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 158 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

333) Art. 387 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 158 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

334) Art. 389 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 159 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

335) Art. 391 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 160 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

336) Art. 392 zmieniony przez art. 1 pkt 161 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

337) Art. 393 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 162 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

338) Art. 393 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 162 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

339) Art. 393a dodany przez art. 1 pkt 163 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

340) Art. 394 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 164 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

341) Art. 397 zmieniony przez art. 1 pkt 165 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

342) Art. 400:

– zmieniony przez art. 5 § 7 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2001.106.1149) z dniem 17 października 2001 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

343) Art. 404 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 166 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

344) Art. 404 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 166 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

345) Art. 406 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 167 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

346) Art. 407 uchylony przez art. 1 pkt 168 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

347) Art. 414 § 3 zmieniony przez art. 4 § 7 pkt 8 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz.U.1999.83.931) z dniem 17 października 1999 r.

348) Art. 415 zmieniony przez art. 1 pkt 169 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

349) Art. 418a dodany przez art. 1 pkt 170 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

350) Art. 420 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 171 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

351) Art. 420 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 171 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

352) Art. 422 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 172 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

353) Art. 423 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 173 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

354) Art. 423 § 1a dodany przez art. 1 pkt 173 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

355) Art. 423 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 173 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

356) Art. 425 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 174 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

357) Art. 426 zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. (Dz.U.2011.48.246) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 marca 2011 r.

358) Art. 432 zmieniony przez art. 1 pkt 175 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

359) Art. 434 § 3:

– dodany przez art. 1 pkt 176 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2005.178.1479) z dniem 17 grudnia 2005 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. (Dz.U.2010.106.669) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2010 r.

360) Art. 434 § 4 dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. (Dz.U.2010.106.669) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2010 r.

361) Art. 434 § 5 dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. (Dz.U.2010.106.669) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2010 r.

362) Art. 439 zmieniony przez art. 1 pkt 177 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

363) Art. 439 § 1 pkt 10:

– zmieniony przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2006.226.1648) z dniem 12 marca 2007 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

364) Art. 439a dodany przez art. 1 pkt 178 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

365) Art. 441 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 179 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

366) Art. 442 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 180 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

367) Art. 443:

– zmieniony przez art. 1 pkt 181 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. (Dz.U.2010.106.669) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2010 r.

368) Art. 444:

– zmieniony przez art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 182 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

369) Art. 446 § 1:

– zmieniony przez art. 1 pkt 183 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

370) Art. 448 § 2 zmieniony przez art. 108 pkt 11 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2010.182.1228) z dniem 2 stycznia 2011 r.

371) Art. 449a dodany przez art. 1 pkt 184 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

372) Art. 451:

– zmieniony przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 185 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

373) Art. 454 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 186 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

374) Art. 457 zmieniony przez art. 1 pkt 187 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

375) Art. 464 zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz.U.2005.169.1416) zmieniającej nin. ustawę z dniem 21 września 2005 r.

376) Art. 465 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 189 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

377) Art. 465 § 2 zmieniony przez art. 2 pkt 25 lit. a) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

378) Art. 465 § 2a dodany przez art. 2 pkt 25 lit. b) ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

379) Art. 469:

– zmieniony przez art. 1 pkt 190 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. (Dz.U.2007.64.432) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 lipca 2007 r.

380) Art. 470 uchylony przez art. 1 pkt 191 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

381) Art. 471 uchylony przez art. 1 pkt 191 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

382) Art. 472 uchylony przez art. 1 pkt 191 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

383) Art. 473 uchylony przez art. 1 pkt 191 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

384) Art. 474 uchylony przez art. 1 pkt 191 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

385) Art. 474a dodany przez art. 1 pkt 192 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

386) Art. 476 zmieniony przez art. 8 pkt 5 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

387) Art. 481 zmieniony przez art. 4 § 7 pkt 9 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz.U.1999.83.931) z dniem 17 października 1999 r.

388) Art. 483 zmieniony przez art. 8 pkt 6 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

389) Art. 484 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 194 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

390) Art. 484 § 2 zmieniony przez art. 8 pkt 7 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

391) Art. 486 uchylony przez art. 8 pkt 8 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

392) Art. 489 § 2 zmieniony przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2003.111.1061) z dniem 1 lipca 2003 r.

393) Art. 495 § 3 uchylony przez art. 8 pkt 9 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

394) Art. 500 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 195 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

395) Art. 500 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 195 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

396) Art. 500 § 4:

– zmieniony przez art. 1 pkt 195 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 8 pkt 10 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

397) Art. 501 zmieniony przez art. 1 pkt 196 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

398) Art. 502 zmieniony przez art. 1 pkt 197 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

399) Art. 503 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 198 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

400) Art. 504 zmieniony przez art. 1 pkt 199 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

401) Art. 505 zmieniony przez art. 1 pkt 200 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

402) Art. 506 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 201 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

403) Art. 506 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 201 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

404) Art. 506 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 201 lit. c) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

405) Art. 506 § 6 dodany przez art. 1 pkt 201 lit. d) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

406) Art. 507 zmieniony przez art. 1 pkt 202 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

407) Rozdział 54 skreślony przez art. 5 § 7 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2001.106.1149) z dniem 17 października 2001 r.

408) Rozdział 54a:

– dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2006.226.1648) z dniem 12 marca 2007 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

409) Art. 517b § 2a dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

410) Art. 517b § 2b dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

411) Art. 517b § 2c dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

412) Art. 517b § 2d dodany przez art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

413) Art. 517c § 2a dodany przez art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

414) Art. 517d § 1a dodany przez art. 6 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

415) Art. 517d § 4 zmieniony przez art. 6 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

416) Art. 517e § 1a dodany przez art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

417) Art. 517ea dodany przez art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

418) Art. 517g § 1 zmieniony przez art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

419) Art. 517ga dodany przez art. 6 pkt 9 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.217.1280) z dniem 12 listopada 2011 r.

420) Art. 521:

– zmieniony przez art. 1 pkt 203 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.197.1307) z dniem 9 listopada 2010 r.

421) Art. 523 zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

422) Art. 524 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 204 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.197.1307) z dniem 9 listopada 2010 r.

423) Art. 526 § 2:

– zmieniony przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 205 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.197.1307) z dniem 9 listopada 2010 r.

424) Art. 527 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

425) Art. 527 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 206 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

426) Art. 528 § 1 pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 19 lit. a) ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

427) Art. 528 § 1 pkt 3 zmieniony przez art. 1 pkt 19 lit. b) ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

428) Art. 530 zmieniony przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

429) Art. 530 § 3:

– zmieniony przez art. 1 pkt 207 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. (Dz.U.2007.20.116) zmieniającej nin. ustawę z dniem 16 lutego 2007 r.

430) Art. 531 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 208 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

431) Art. 531 § 3 dodany przez art. 1 pkt 208 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

432) Art. 532 § 3 dodany przez art. 1 pkt 209 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

433) Art. 535:

– zmieniony przez art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. (Dz.U.2007.20.116) zmieniającej nin. ustawę z dniem 16 lutego 2007 r.

434) Art. 538 § 3 dodany przez art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

435) Art. 540 § 2 zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. (Dz.U.2009.144.1178) zmieniającej nin. ustawę z dniem 19 września 2009 r.

436) Art. 540a dodany przez art. 1 pkt 210 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

437) Art. 540a pkt 1 zmieniony przez art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2005.178.1479) z dniem 17 grudnia 2005 r.

438) Art. 540b dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz.U.2011.191.1135) zmieniającej nin. ustawę z dniem 14 listopada 2011 r.

439) Art. 542 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 211 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

440) Art. 542 § 3 dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

441) Art. 542 § 4 dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

442) Art. 542 § 5 dodany przez art. 1 pkt 211 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

443) Art. 544 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 212 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

444) Art. 544 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 22 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

445) Art. 545 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 23 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

446) Art. 545 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 213 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

447) Art. 549:

– zmieniony przez art. 1 pkt 214 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.240.1431) z dniem 1 stycznia 2012 r.

448) Art. 550 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 215 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

449) Art. 551 zmieniony przez art. 1 pkt 216 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

450) Art. 552 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 217 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

451) Art. 552 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 217 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

452) Art. 554 zmieniony przez art. 1 pkt 218 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

453) Art. 560 § 3 dodany przez art. 1 pkt 219 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

454) Art. 561 § 1a dodany przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

455) Art. 561 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

456) Art. 562 § 2 uchylony przez art. 8 pkt 11 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

457) Art. 573 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 220 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

458) Art. 589a dodany przez art. 1 pkt 221 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

459) Art. 589b dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.93.889) z dniem 1 maja 2004 r.

460) Art. 589c dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.93.889) z dniem 1 maja 2004 r.

461) Art. 589d dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.93.889) z dniem 1 maja 2004 r.

462) Art. 589e dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.93.889) z dniem 1 maja 2004 r.

463) Art. 589f dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.93.889) z dniem 1 maja 2004 r.

464) Rozdział 62a dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz.U.2005.143.1203) zmieniającej nin. ustawę z dniem 2 sierpnia 2005 r.

465) Rozdział 62b dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz.U.2005.143.1203) zmieniającej nin. ustawę z dniem 2 sierpnia 2005 r.

466) Art. 591 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 222 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

467) Art. 591 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 222 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

468) Art. 591 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 222 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

469) Art. 591 § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 222 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

470) Art. 592 zmieniony przez art. 1 pkt 223 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

471) Art. 592a dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 17 października 2012 r.

472) Art. 592b dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 17 października 2012 r.

473) Art. 592c dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 17 października 2012 r.

474) Art. 592d dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 17 października 2012 r.

475) Art. 592e dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 17 października 2012 r.

476) Art. 592f dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 17 października 2012 r.

477) Art. 596 zmieniony przez art. 1 pkt 224 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

478) Art. 597 zmieniony przez art. 1 pkt 225 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

479) Art. 599 zmieniony przez art. 1 pkt 226 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

480) Tytuł:

– zmieniony przez art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

481) Art. 602:

– zmieniony przez art. 1 pkt 227 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

482) Art. 602 § 1 uchylony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

483) Art. 603 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 228 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

484) Art. 603a dodany przez art. 1 pkt 229 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

485) Art. 603a § 6 zmieniony przez art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

486) Art. 604 § 1 pkt 6 dodany przez art. 1 pkt 230 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

487) Art. 604 § 1 pkt 7:

– dodany przez art. 1 pkt 230 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a) tiret pierwsze ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

488) Art. 604 § 1 pkt 8 dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

489) Art. 604 § 2 pkt 6 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

490) Art. 605 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 231 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

491) Art. 605 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 231 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

492) Rozdział 65a dodany przez art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

493) Art. 607a zmieniony przez art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

494) Art. 607d zmieniony przez art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

495) Art. 607e § 3 pkt 8 zmieniony przez art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

496) Art. 607h zmieniony przez art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

497) Rozdział 65b dodany przez art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. (Dz.U.2004.69.626) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.

498) Art. 607k § 3 zmieniony przez art. 2 pkt 18 lit. a) ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

499) Art. 607k § 3a dodany przez art. 2 pkt 18 lit. b) ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

500) Art. 607l § 1a dodany przez art. 1 pkt 204 lit. a) ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U.2013.1247) zmieniającej nin. ustawę z dniem 9 listopada 2013 r.

501) Art. 607l § 3 zmieniony przez art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

502) Art. 607m zmieniony przez art. 2 pkt 20 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

503) Art. 607o zmieniony przez art. 2 pkt 21 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

504) Art. 607p zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

505) Art. 607r § 3 dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz.U.2011.191.1135) zmieniającej nin. ustawę z dniem 14 listopada 2011 r., z zastrzeżeniem dotyczącym Republiki Włoskiej uwzględnionym w art. 4 ustawy zmieniającej.

506) Art. 607s § 4 zmieniony przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. (Dz.U.2011.48.245) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 marca 2011 r.

507) Art. 607s § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

508) Art. 607t § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

509) Art. 607u zmieniony przez art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz.U.2011.191.1135) zmieniającej nin. ustawę z dniem 14 listopada 2011 r., z zastrzeżeniem dotyczącym Republiki Włoskiej uwzględnionym w art. 4 ustawy zmieniającej.

510) Art. 607w zmieniony przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

511) Art. 607wa dodany przez art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

512) Rozdział 65c dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 grudnia 2012 r.

513) Rozdział 65d dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 grudnia 2012 r.

514) Rozdział 66 zmieniony przez art. 2 ustawy z dnia 9 września 2000 r. (Dz.U.2000.93.1027) zmieniającej nin. ustawę z dniem 4 lutego 2001 r.

515) Art. 611a § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 232 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

516) Art. 611c § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 233 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

517) Rozdział 66a dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2008.214.1344) z dniem 18 grudnia 2008 r.

518) Rozdział 66b dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2008.214.1344) z dniem 18 grudnia 2008 r.

519) Art. 611fg pkt 10 zmieniony przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz.U.2011.191.1135) zmieniającej nin. ustawę z dniem 14 listopada 2011 r., z zastrzeżeniem dotyczącym Republiki Włoskiej uwzględnionym w art. 4 ustawy zmieniającej.

520) Rozdział 66c dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. (Dz.U.2009.8.39) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 lutego 2009 r.

521) Rozdział 66d dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. (Dz.U.2009.8.39) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 lutego 2009 r.

522) Art. 611fw § 3 pkt 8 zmieniony przez art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. (Dz.U.2011.191.1135) zmieniającej nin. ustawę z dniem 14 listopada 2011 r., z zastrzeżeniem dotyczącym Republiki Włoskiej uwzględnionym w art. 4 ustawy zmieniającej.

523) Rozdział 66c:

– dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. (Dz.U.2004.240.2405) zmieniającej nin. ustawę z dniem 23 listopada 2004 r.

– według numeracji ustalonej przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2008.214.1344) z dniem 18 grudnia 2008 r.

– według numeracji ustalonej przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. (Dz.U.2009.8.39) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 lutego 2009 r.

524) Art. 611h § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

525) Art. 611h § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

526) Art. 611h § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

527) Art. 611h § 4 zmieniony przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

528) Art. 611i zmieniony przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

529) Art. 611j § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

530) Art. 611k zmieniony przez art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

531) Art. 611l zmieniony przez art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 27 października 2006 r. (Dz.U.2006.226.1647) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 grudnia 2006 r.

532) Rozdział 66f dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

533) Rozdział 66g dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

534) Rozdział 66h dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

535) Rozdział 66i dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

536) Art. 612 zmieniony przez art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U.2009.206.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 8 czerwca 2010 r.

537) Art. 613 § 1:

– zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz.U.2005.143.1203) zmieniającej nin. ustawę z dniem 2 sierpnia 2005 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. (Dz.U.2009.8.39) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 lutego 2009 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.240.1430) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r.

– zmieniony przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1091) zmieniającej nin. ustawę z dniem 17 października 2012 r.

538) Art. 615 zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 października 2004 r. (Dz.U.2004.240.2405) zmieniającej nin. ustawę z dniem 23 listopada 2004 r.

539) Art. 618 § 1 pkt 9:

– zmieniony przez art. 1 pkt 235 lit. a) tiret pierwsze ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 24 pkt 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz.U.2007.123.849) z dniem 1 lutego 2008 r.

540) Art. 618 § 1 pkt 9a:

– dodany przez art. 1 pkt 235 lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

– zmieniony przez art. 152 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U.2011.112.654) z dniem 1 lipca 2011 r.

541) Art. 618 § 1 pkt 12 dodany przez art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (Dz.U.2001.98.1071) z dniem 1 stycznia 2002 r.

542) Art. 618 § 1 pkt 13 dodany przez art. 1 pkt 235 lit. a) tiret trzecie ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

543) Art. 618 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 235 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

544) Art. 618a dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

545) Art. 618b dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

546) Art. 618c dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

547) Art. 618d dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

548) Art. 618e dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

549) Art. 618f dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

550) Art. 618g dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

551) Art. 618h dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

552) Art. 618i dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

553) Art. 618j dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

554) Art. 618k dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

555) Art. 618l dodany przez art. 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. (Dz.U.2012.1101) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 listopada 2012 r.

556) Art. 619 § 3 dodany przez art. 1 pkt 236 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

557) Art. 621 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 237 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

558) Art. 626a dodany przez art. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2006 r. (Dz.U.2006.66.467) zmieniającej nin. ustawę z dniem 6 maja 2006 r.

559) Z dniem 2 czerwca 2005 r. art. 632 pkt 1 w zakresie, w jakim w sprawach z oskarżenia prywatnego, w razie umorzenia postępowania karnego z powodu przedawnienia karalności przewiduje, że koszty procesu obligatoryjnie ponosi oskarżyciel prywatny, został uznany za niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2005 r. (Dz.U.2005.96.821).

560) Art. 632 pkt 2 zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. (Dz.U.2007.80.539) zmieniającej nin. ustawę z dniem 24 maja 2007 r.

Z dniem 10 listopada 2011 r. art. 632 pkt 2 w zakresie, w jakim w razie umorzenia postępowania karnego z powodu śmierci oskarżonego uniemożliwia zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego i oskarżyciela posiłkowego należności z tytułu udziału w tym postępowaniu adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego w charakterze pełnomocnika, został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2011 r. (Dz.U.2011.240.1438).

561) Art. 632a dodany przez art. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. (Dz.U.2006.95.659) zmieniającej nin. ustawę z dniem 21 czerwca 2006 r.

562) Art. 632b dodany przez art. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. (Dz.U.2012.886) zmieniającej nin. ustawę z dniem 18 sierpnia 2012 r.

563) Art. 638 zmieniony przez art. 1 pkt 238 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

564) Art. 646:

– zmieniony przez art. 5 § 7 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2001.106.1149) z dniem 17 października 2001 r.

– zmieniony przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2006.226.1648) z dniem 12 marca 2007 r.

565) Art. 647 § 1 pkt 1 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

566) Art. 647 § 1 pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

567) Art. 647 § 3 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

568) Art. 647 § 4 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

569) Art. 647 § 5 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

570) Art. 648 pkt 1 zmieniony przez art. 1 pkt 239 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

571) Art. 650 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

572) Art. 651 § 3 uchylony przez art. 1 pkt 240 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

573) Art. 654 § 1 pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 241 lit. a) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

574) Art. 654 § 5 zmieniony przez art. 1 pkt 241 lit. b) ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

575) Art. 657 § 1 zmieniony przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U.2000.62.717) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2000 r.

576) Art. 659 zmieniony przez art. 93 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz.U.2009.190.1474) z dniem 1 stycznia 2010 r.

577) Art. 662 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 242 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

578) Art. 668 § 2 zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

579) Art. 669 § 2 zmieniony przez art. 8 pkt 12 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

580) Art. 669 § 2a dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.237.1651) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r.

581) Art. 669 § 3 zmieniony przez art. 1 pkt 243 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

582) Art. 671 zmieniony przez art. 93 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz.U.2009.190.1474) z dniem 1 stycznia 2010 r.

583) Art. 671a uchylony przez art. 8 pkt 13 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. (Dz.U.2007.112.766) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 lipca 2007 r.

584) Art. 672 zmieniony przez art. 1 pkt 245 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

585) Art. 672a dodany przez art. 1 pkt 246 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

586) Art. 673 zmieniony przez art. 1 pkt 247 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz.U.2003.17.155) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2003 r.

587) Rozdział 75 skreślony przez art. 5 § 7 pkt 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2001.106.1149) z dniem 17 października 2001 r.